U hebt het vast gezien! In het acht uur journaal van 15 september . Marjon de Hond hijgde het weerbericht. How come? ‘Ja, daar is ze!’ verzuchtte Philip, toen ze nèt te laat de studio binnenrende. Ze hijgde een mooi weerbericht, daar niet van. Maar wat was er aan de hand? Ik wilde het naadje van de kous weten, dus belde haar op.
‘Waar was je nou?’ vroeg ik.
‘Gaat je niks aan!’ zei ze. Maar ik liet me niet afschepen.
‘Was je soms met een collega aan het uh…’ Verder kwam ik niet.
‘Nee!’ riep ze uit. ‘Stel je voor!’ hoorde ik haar blozen. Terwijl ik alleen maar wilde vragen of ze bezig was met sjoelen of hartenjagen.
‘Maar wat was er dan wél aan de hand?’
‘Nou uh…’ aarzelde ze, ‘dat mag ik eigenlijk niet vertellen.’
‘Eigenlijk niet… dus je wilt het wel kwijt?’
‘Nou, oké, goed dan… wij, wij van het weer, wij zaten in een brainstorm!’
‘Waarover?’
‘Wij zitten in een depressie.’
‘Grappig!’ grapte ik.
‘Hou op! Zo’n kwakkelzomer… vaak slecht weer verkopen… dat gaat ons ook niet in je kouwe kleren zitten. Bovendien, de netmanager aangekondigd dat we van de buis gaan als we geen beter weer te bieden hebben. Met de herfst voor de deur is dat geen vrolijke gedachte. Dus zinnen we op iets nieuws. Zó druk mee bezig, dan vergeet je de tijd…’
‘Goh!’ Ik leefde mee en bood behulpzaam wat ideeën. Maar ze had weinig tijd.
‘Het weer laat niet op zich wachten, snap je? Maar kom een keer langs!’
Waarom hijgde Marjon de Hond?
Ik wilde meteen. Maar een vreemd natuurverschijnsel hield dat even op: Haagse depressies bij prinsheerlijk weer. Toen die waren overgewaaid, althans Kamerbreed kwinkgeslagen, meldde ik me bij de weerredactie van de publieke omroep.
Ik trof er geen treurigheid. Integendeel! De vlag hing uit. Gerrit, Marco en Marjon liepen de polonaise, Erwin voorop.
‘Jullie zijn eruit?’ schreeuwde ik er overheen.
‘Ja!!!’ schalde het, tien op de schaal van Richter. ‘We zijn eruit! Gered door de Troonrede.’
Erwin liet het zien. Hij trok zijn stropdas recht, nam plaats voor de weerkaart en sprak koninklijk: ‘Het weer in ons land heeft veel dat hoop geeft en vertrouwen. De weersvooruitzichten zijn gunstig. Ondernemers en consumenten zijn optimistisch…’
Iedereen lag in een deuk. Behalve ik. Totdat Marjon me apart nam.
‘Weet je wat het is?’ fluisterde ze. ‘Na zo’n intro valt het slechtste weer het mooist te verkopen. En als dat niet genoeg is, hebben we nog wat achter de hand.’
‘Vertel!’
‘Dan geven we vooruitzichten voor ná vier jaar. En dagelijks voor Afghanistan. Eénmaal gemonteerd hoef je daar nooit niks meer aan te doen. Altijd mooi weer. Zegt Balkenende. Makkelijk toch?’
* * * * *
Ik schrik wakker van de sonore stem van Philip:
‘Maar uh… Marjon? Kan ik morgen mijn dak repareren? Wat denk je?’
‘Nou… uh… ik zou eerst maar denken aan reparatie van de regenton!’
‘Uh… enfin…’ Philip hernam zich. ‘Ik wens u nog een héél prettige avond!’
http://twitter.com/GerardBoerhof
Recente reacties