Tweemaal per jaar organiseer ik een persmoment. Dan mag iedereen mij in alle standjes filmen en fotograferen. Alle? Nou ja, bijna alle. Op voorwaarde dat ik verder verschoond blijf van privé-opnamen. Dat is Mijn Media Code. Vrienden verklaren mij voor gek.
‘Zo bekend ben je toch ook weer niet,’ zeggen ze. Ze hebben méér dan gelijk. Ik ben verre van een Bekende Nederlander. En toch ook weer wel. Want in ons van camera’s vergeven land word ik vaker opgenomen dan me lief is.
Met camera’s in winkels en op pleinen heb ik niet zo’n probleem. Die zijn nog ergens goed voor en meestal zichtbaar. Dus als ik niet in beeld wil, shop ik een deurtje verder of loop een straatje om. En zoniet, wat dan nog? Er wordt vandaag de dag meer opgenomen dat ooit bekeken kan worden.
Hoewel… stel je voor dat Piet Hein Donner bedenkt dat je werklozen tot onbetaald ‘plaatjes kijken’ kunt verplichten. Zou zo maar kunnen in crisistijd. Dan komen we allemaal in de StaatsPrivé. Maar goed, ik hoop dat hij in zijn werkzame leven – tot 67 jaar, dus! – minder natte dromen heeft.
Ik gruw echter van ongewenste inbreuken op mijn privacy. Net als Willem Alexander en Máxima. Dus haat ik paparazzi die mij stiekem fotograferen als ik mij van A naar Beter begeef. Preciezer: ik haat ‘blauwpet-paparazzi’, die vanuit in bosjes en vanachter geluidswallen ‘auto’s kieken’. Dat is iets anders dan ‘brommers kieken’ in de Achterhoek. Want met het verschil van een rekening achteraf.
Paparazzi houden die foto’s niet voor zichzelf. Ze verkopen ze. De Prins van Oranje had daar vanaf zijn prille jeugd al de pest aan. Jij en ik hebben een reden temeer. Onze foto’s worden immers niet verkocht aan ‘de bladen’, waar je met een slimme advocaat nog een slaatje uit kunt slaan.
Integendeel, ze worden gratis geleverd aan het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB), die ons daarvoor een acceptgiro stuurt. Voor minstens 31 euro, als je een tikkie te snel naar je schoonmoeder reed. Of terug. Zonder dat dikbetaalde staatsportret te leveren. In een tijd waarin je honderd foto’s voor een tientje krijgt thuisbezorgd.
Maria Magdalena slikt die Staatsgerande Inflatie voor Limburchse koek. Nog afgezien van de 6 euro die het CJIB sinds 1 juli extra rekent voor zogenaamde ‘administratiekosten’, op zich al goed voor 72 miljoen per jaar. Wouter loodst die zonder pardon naar bonusboevende banken. En Guusje haalt nog eens voor 190 miljoen aan agenten uit de stad en achter hun bureau vandaan.
Je gestolen fiets kun je binnenkort dus écht vergeten. En Balky vindt het best dat daarnaast maar liefst 35 miljard extra wordt opgehaald: ruim 2.000 euro per Nederlander, kinderen meegerekend. Terwijl je van deze normprediker juist een bonus zou verwachten voor wie zich aan de maximumsnelheid houdt en anderszins keurig gedraagt. Maar van die foto’s is hij vast het rolletje kwijt.
De Record Jackpot valt komende Prinsjesdag gegarandeerd. In Den Haag.
http://twitter.com/GerardBoerhof
Recente reacties