Komende Prinsjesdag wordt anders dan anders. Wees gerust, Beatrix zal er zijn, op haar Troon in de Ridderzaal. Maar ik vrees dat er een kabinetstoeltje leeg blijft. Lang verhaal kort: Jan Peter gaat baggeren. In opdracht van Hare Majesteit.
Onze open democratie kent geheimen. Zoals de stille afspraak met Frits Wester dat hij, en hij alleen, de miljoenennota tijdig in de bus krijgt. Is dat nieuws? In Haagse kringen zeker niet. Daar kent men de kracht van geheimen als het verlangen naar ontraadseling. Daarom is het met Prinsjesdag zo druk in Den Haag. Menigeen wil er persoonlijk bij zijn als de Koningin het regeringsbeleid uit haar mond laat vallen.
Maar niet alles blijft geheim tot dat majesteitelijke moment.
‘Ik mag dan wel het Staatshoofd wezen, ik laat me niet als Kop van Jut gebruiken’, schijnt ze zich ooit te hebben versproken. Sindsdien wordt er bijtijds een kraantje gelekt, als het ernaar uitziet dat ‘haar’ boodschap het volk zwaar zal vallen. Dit jaar: dat we de komende jaren maar liefst 35 miljard moeten inleveren.
‘Daarmee boeken we een gigantische efficiencywinst,’ glunderde Jan Peter naar de Majesteit.
‘Hoezo?’ toonde zij zich benieuwd.
‘Met die nare mare kan het volk jaren vooruit. En u kunt zonder boe of bah – geroep! - terug naar het Noordeinde,’ grapte de immer frivolijkende premier.
Het kon Beatrix zelfs geen glimlach ontlokken. Ze fronste haar wenkbrauwen en kreeg er een rimpel bij, plots bewust van wat ze al eerder vermoedde: dat de leugen niet via de nationale pers regeerde, maar door bermbommen op het Binnenhof. Ze haalde de snoeptrommel van tafel en zette zich schrap voor een moddergevecht.
‘Luistert u wel!?’ baste Beatrix, terwijl Jan Peter met Jan en Yolanthe sms’te.
‘Uh… u viel even stil, dus ik dacht…’
‘Ik bedoel: luistert u wel naar het volk!?’
‘Jazeker, mevrouw! En daar maak ik ook werk van. Zo heb ik de Zeeuwen – ‘mijn Zeeuwen’, haha! – beloofd dat er niks wordt ontpolderd. En onze buren – althans mijn goede vriend Leterme – heb ik toegezegd dat de Westerschelde binnen de kortste keren wordt uitgediept. Iedereen tevree! Wat wilt u nog meer?’
‘Dat u ook luistert naar de Raad van State! En daar eerlijk over bent.’
‘Geen probleem, Majesteit. Dat Slikken mijn vrienden als een onoverkomelijk obstakel. Zeker en vast. En zoniet, dan Schorren we het op. Een commissie biedt jaren respijt!’
Daarmee riep hij de Koninklijke Toorn pas goed over zich heen.
‘Gesjoemel, meneer Balkenende,’ stampvoette de vorstin. ‘Gesjoemel, hoort u!? Daar heb ik tabak van! En vóór u ook die spreekwoordelijkheid met accijns gaat belasten, wil ik dat dit stopt!’
Ze slikte een slok thee en vervolgde: ‘Maar ik weet het goed met u gemaakt…’
Jan Peter, altijd in voor een compromis, spitste zijn oren.
‘Ik ontsla u niet, maar biedt u een taakstraf. U gaat uw Westerscheldebeloften hoogstpersoonlijk inlossen.
U gaat baggeren voor de Belgen en land winnen voor de Zeeuwen. En wel nu!’
‘Maar Majesteit…’ stamelde de regeringsleider onthutst. ‘Op m’n eentje duurt dat eeuwen! Kunnen we geen werklozen inzetten? Of bankdirecteuren die maar blijven aanmodderen? Of 65-plussers die nog twee jaar door moeten? Of Laura, als ze langs de Westerschelde zeilt?’
Gejammer maar helaas: al zijn alternatieven leden schipbreuk.
‘Gaan ze zo mee?’ vroeg de lakei die hem een paar baggerlaarzen aanreikte. ‘Of wilt u een tasje?’ Hij koos voor een aktentasje, om zijn gêne te verhullen. Beatrix deed nog een vrolijke noot in het zakje: ‘Willem en Máxima komen foto’s maken. En we babbelen na aan De Tafel van Wijf.’
Dit verhaal is ontleend aan tapes die ik ontving van de ‘Tapperij’ van het OM, die van elk opgenomen gesprek steeds weer een leuke montage weet te maken. Voor de waarheid sta ik dus niet in.
#1 by D. G. Neree - September 7th, 2009 at 11:03
35 miljard, dat is (met de natte vinger) zo’n 2.000 euri per Nederlander. Voor een gezin van vier personen komt dat op 8.000 euri extra , die ze (we) zullen moeten ophoesten. Proost!