Gerard’s Columns & Blogs

Het was daags na Prinsjesdag toen uit mijn autoradio schalde dat Marianne Thieme een vleestax had voorgesteld. ‘Dit mogen wij niet laten gebeuren!’ citeerde ik hardop uit de Troonrede. En als liefhebber van een rechtgeaarde biefstuk reed ik ver boven de maximum snelheid naar Den Haag.

Dat redde ik nét niet. Ik viel in het debat toen Marianne Thieme haar collega’s opriep de broek weer aan te trekken, waarop de Kamer buikschudde van de lach. Kennelijk had ik een publieke openbaring gemist. Volksvertegenwoordigers die eindelijk met hun billen bloot gingen. Of waren het de voorverkiezingen van ‘Sloggy’s Lekkerste Billen van Nederland’. Pieter van Geel kreeg er in elk geval rooie oortjes van.

Viel ik in de Playboypromo van de ‘Heuse Haagse Gangbang’? Dat zou me niet verbazen in ‘Dit Huis’, waarin links en rechts elkaar de huid volscheldt, om dat buitenparlementair weer af te kussen.
Of te likken. Maar dat is nog niet gelekt.

Mijn hoofd vol vragen, ging het debat correct verder. De heren gestropt, de dames gestrikt. Ook Marianne zat er gedistingeerd bij. Kennelijk had ik er geen fluit van begrepen. Ik kon me ook niet voorstellen dat het bijna Keurigste Kamermeisje van Nederland ’s lands ongehoorzaal tot een orgie had verleid.
Haar bedoelingen moesten wel van diepere betekenis zijn.

Dus zocht ik – in de context van haar oproep (de broek weer aan te trekken) – naar de normen en waarden van een seance die ik had gemist. Had zij een uiterste poging gedaan om het vertrouwen in volksvertegenwoordigers te herwinnen? Hadden zijn hun zuiverste bedoelingen blootgelegd door het – Tsjakkaa!!! – tonen van hun meest edele delen?

Of moest die onorthodoxe Haagse Komedie duidelijk maken dat haar vleestax niets met biefstukken te maken had, maar met het voortgaand belasten van alles wat leuk, lekker en gezellig is en toch niet valt uit te bannen?

Ook dat kon ik me voorstellen, De financiële crisis ben je immers in één klap te boven door extra heffingen, oplopend van het onschuldigste kontkneepje, via prostitutie, tot en met de meest afschuwelijke ongewenste intimiteiten? Met een toeslag voor wie zijn partner mept, maar dan betaald gezet. Niet voor slachtoffers, maar voor ’s lands schatkist.

Bovendien: zodra Wouters Kas is volgelopen hoef je die genotsbelasting niet af te schaffen. Het volk raakt eraan gewend als aan het ‘Kwartje van Kok’ (ook PvdA). Dus kun je een leuk buffertje bouwen om de pooiers van de financiële hoererij nog eens extra te plezieren. Daarmee hou je ‘Het Systeem’ probleemloos in stand.

Mijn kop raakte vol verwarrende gedachten. En explodeerde bijna toen ik zag dat niet Marianne, maar Jan Peter uiteindelijk werd gecomplimenteerd. Of waren het condoleances omdat hij niet in vorm was en daardoor de inhoud verdoezelde? Het ontging mij, want Gerdi had de microfoons dichtgedraaid.

Afijn, mocht Marianne’s vleestax toch als een tang op biefstuk slaan, dan raad ik haar aan om niet alleen met loeiende koeien in gesprek te gaan, maar ook met nietszeggende gewassen. Ook zij zeggen ‘au!’ We eten er immers twee ons per dag van. Min of meer verplicht.

En zeg nou zelf, tegenover de CO2-uitstoot door vleesconsumptie, staat toch de ademnood door knoflook, de winderigheid door ui-gewassen, de plaslucht van asperges en – niet te vergeten – de angstaanjagende uitscheiding van rode bietjes?

Kortom: ’t Is maar waar je oog en oor en een neus voor hebt.
En wat je blieft. Vandaag Suikerfeest!

• Halaluja !