‘Niet Datzo, maar Ditzo!’ riep Jan Peter, toen hij in de States uit het vliegtuig stapte. Onderweg had hij zich in vorm gepimpeld. Met liters Hero weliswaar, maar dronken van euforie dat hij opnieuw zou gloriëren temidden van de groten der aarde. In het buitenland was hij helemaal het ventje. Altijd.
Het was nog even de vraag of Barak tijd had voor een persoonlijk gesprek. Althans met foto voor de Bühne. Om zich daarvan te verzekeren had hij een muzikaal charmeoffensief in gedachten: een Hollandse meezinger, die de Amerikaanse president vast en zeker zou verstaan.
Hij wilde dat groots en meeslepend aanpakken, maar André Rieu was geen optie. Die had de States al platgewalst. Bovendien: het invliegen van solisten, koor, orkest en decors voor slechts één liedje zou de Haagse declaratiediscussie aanwakkeren. En daar was nog geen uitstelcommissie voor. Of tegen.
Maxime zag die teleurstelling met lede ogen aan. Dus had hij, voor een paar meter bier, een Limburgse dweilband het regeringstoestel ingesmokkeld. Die hield zich stil tot, ver na middernacht, de Hollandse delegatie de Amerikaanse kroeg verliet, waar zij zich VOC-moed had ingedronken. Maar toen zette zij in, met vliegende vaandels en slaande trom: ‘En we gaan nog niet naar huis! Nog lange niet, nog lange niet…’
Maxime zong de Afghaans bedoelde schlager meteen uit volle borst mee. Jan Peter een tel later, tegelijk met zijn trouwhartige ambtenaren. En Amerikaanse omstanders op de inderhaast gefolderde vertaling: ‘Well don’t dare to go home! Forever not, forever not…’
Het ontaardde in een ordeverstorende manifestatie, die in Nederland tot een voetgangersblaastest zou leiden. Maar Guusje was er niet bij. En Wouter bleef er verre van. Voorlopig dan.
Het succes bleef niet uit. Barak kon er niet omheen Jan Peter als goede vriend voor de camera te begroeten. Michelle deed er met getuite lipjes nog een schepje bovenop, ervan verzekerd dat haar avances stoïcijnsveilig beantwoord zouden worden. Alles voor de kijkcijfers. En voor Afghanistan. Niet voor een one night stay. Zij moest er immers niet aan denken aan het ontbijt de hielenlikkende soundbytes te horen die in het Witte Huis al waren grijsgedraaid.
Maxime gaf intussen luchtsteun aan Barak: ‘Wij kunnen toch niet alles op een ander afschuiven!?’ Als inleiding van een nieuwe Hollandse bevalling in Afghanistan, nog vóór volledige ontsluiting.
‘Dat weet André thuis vast wel uit te leggen’, stelde hij JéPé desgevraagd gerust. ‘En anders Eimert wel.
Wij Christenen kunnen op elkaar vertrouwen! Verdomd als het niet waar is!’
* * *
Terwijl JP in optima forma terugvloog naar Nederland, bezongen Brusselse christenvrienden hem als toekomstig Europese president. In Kamp Holland was men de eenentwintigste dode nog niet te boven, terwijl er opnieuw miljoenen aan militair materieel verzandden. In Hilversum werd intussen de laatste hand gelegd aan de Zembla-documentaire over de ontbrekende C2000-miljoenen om de communicatie bij calamiteiten in eigen land behoorlijk te regelen.
Amerikaanse bankiers verkopen sinds kort een tophypotheek op ambities.
‘Balk-o-Bama’ gaat als hete broodjes over de toonbank. Sambal bij?
http://twitter.com/GerardBoerhof
Recente reacties