Je zal na een ongeschonden afdaling maar lekker lang zijn doorgezakt. En dan, als je in de kleine uurtjes van de après-ski nergens meer op rekent, een telegram krijgen dat thuis iemand ernstig is gevallen. ‘Alles gebroken. Stop. Behalve de romp. Stop.’ Dan lig je van de drank in een deuk Op z’n Lechs: ‘Füllen Sie die Gläser noch n-mal, Herr Oberkellner!’
[klik op de links voor video-illustraties]
Dit tafereel was wereldnieuws geworden als Edwin Evers zijn tenten had opgeslagen in Gasthof Post. Maar die zat in Vancouver om op Radio 538 een ‘Terpstraatje’ te laten horen, en op YouTube te laten zien. Dat zou vanuit Lech ook niet mogelijk zijn. Hotel Post, de naam zegt het, houdt de oude vertraagde communicatiemiddelen in ere. ‘Dé plek om ongestoord aan kerstboodschappen te werken’, hoorde ik een roodborstje twitteren. Maar dat terzijde.
Het werd laat, die nacht. Erg laat. Zodat ‘beim Frühstuck’ de grappen nog onder invloed waren.
‘Haha jongens! Wij mankeren niets! En toch gaan wij met een gipsvlucht terug naar Nederland. Voor de brekebenen daar!’ lachte OmaBea in pluralis majestatis. Met de ironie van een stand-upper.
‘Roep het regeringsvliegtuig maar terug! Of is onze strippenkaart voor dit jaar al op?’
Dat bleek het geval. Maar gelukkig was er een ov-chipkaart, waar zij geen weet van had.
Intussen werd zij ‘angerufen’ door Jan Peter. Met wat zij al wist. Maar het verbaasde haar niet dat hij alles bij herhaling herhaalde. Zoals zij ook niet meer opkeek van zijn treurzang dat hij desondanks niet werd begrepen. Omdat hij ook inhoudelijk nogal wat inslikte. Maar die hint begreep hij weer niet.
‘De eenheid van beleid is aangetast door voldongen feiten’, repeatte Jan Peter aan de telefoon, ‘door uitspraken die haaks staan op kabinetsbesluiten.’ Op terugreis naar Nederland las zij dat nogmaals in de (brok)stukken, die Jan Peter in de kabinetskist had laten meevliegen. Met, als bewijs, een filmpje waarin Wouter Bos op tv verklaarde dat doorgaan in Uruzgan voor hem volkomen onbespreekbaar was.
Dat luchtte op. Zij hoefde ‘brekebeen’ Jan Peter niet voor de vierde keer te verplegen. Zij legde de stukken terzijde, maakte haar stoelriemen vast en bereidde zich voor om ‘rooie’ Wouter flink aan te pakken. Totdat… de piloot de landing inzette met een paar filmpjes die hij thuis had opgenomen.
Een tv-filmpje van Maxime Verhagen, die op 23 september 2009 in New York al op de troepen vooruitliep. Een YouTube-compilatie met quotes van Middelkoop, Verhagen en de Jean Premier himself, dat het kabinetsbesluit van 2007 (uiterlijk eind 2010 weg uit Uruzgan) op 30 september 2009 nog stond als een huis. En tenslotte NOVA van zaterdag, waarin Wouter liet weten dat hij van Jan Peter zijn mond stijf dicht moest houden over de politieke realiteit, maar niet wilde liegen.
Haar bloeddruk steeg terwijl het vliegtuig daalde. Jan Peter had ditmaal wel errug veel ingeslikt. En haar woede steeg tot een stampvoetend hoogtepunt toen de demissionaire premier haar afhaalde met de verontschuldiging dat hij zijn vierde val over haar skivakantie had willen heentillen. En, glunderend, dat hij inmiddels was voorgedragen als lijsttrekker van het CDA.
‘Dat lijkt mij prematuur,’ reageerde de majesteit. ‘Maar op z’n minst een misverstand. Driemaal is scheepsrecht. En daar zijn we, VOC-beschouwd, al dik overheen!’
‘Maar majesteit,’ stamelde JéPé, ‘Sieneke staat ook op één! Toch!?’
De rest wordt geschiedenis.
http://twitter.com/GerardBoerhof
Recente reacties