Al wat Oranje kleurt verliest of verdwijnt. Ongezien. Dat biedt nieuwe kansen aan Hans Klok.

In naam van Oranje wordt immers flitsend bekeurd om de staatskas te spekken, zodat aangevers van kleine criminaliteit het nakijken hebben. Ongeacht de kleur van de korpschef. Hedendaagse ‘Bromsnorren’ maken het nog gekker. Die zien iedereen aan voor ‘Swiebertje’ en trekken hun scoringsboekje al wanneer een auto stopt voor groen. Ongeacht of er een eend oversteekt. Of slingeren een oorkrabbende automobilist op de bon voor rijdend bellen. Heus? Ja, echt waar.

Maar dat terzijde. Of niet? Afijn, kleine criminelen konden de daders niet zijn. Daar was alles te netjes voor achtergelaten. Was het een zaak van georganiseerde misdaad? Van ’skimmers’, zó dwarsgezeten door banken, dat ze nu maar complete betaalautomaten ontmantelden?

Mijn hoofd in gedachten, liepen mijn benen de hoek om. Om binnen te pinnen. Geen probleem, ik had toch nog een postzegel nodig. Dat maakte een resoluut einde aan al mijn vragen: het hele postkantoor was verdwenen!

In mijn hoofd speelde zich de film af van Postbank-Ellen die, met Claire onderweg naar morgen, Anouk voor een enge man aanzag. Terecht! Het nieuwe boegbeeld van ING blijkt een leeuwin in mannenkleren. ING en TNT, allemaal Oranje, hebben in gemeen overleg zichzelf bestolen. Mogelijk om enige verzekeringspenningen te innen. Want wat er ook gebeurt, ING heeft Nationale Nederlanden nog om woekerwinsten weg te sluizen.

Opnieuw betrapte ik mezelf erop dat ik daar niet echt verbaasd over was. Na Wouters generaal verbod op briljante bonussen moest immers (?) een andere trukendoos worden opengetrokken om verwende bobo’s te blijven plezieren. Nu met staatssteun! Anouk, mijn liefje, wat wil je nog meer?

Wat u hiervan merkt? Vermoedelijk niets. Dat is althans de bedoeling. Nou ja, voor Postbankzaken moet u omlopen naar de ING. Voor Postzaken naar boekhandels. Of naar tabakszaken, waar binnenkort vast een rooktax geldt, zoals ook de vliegtax uit de lucht werd gegrepen.

Wat blijft? De rentepunten van de Postbank, nu de puntjes op de ING. Maar wat koop je voor dit volksverlakkende alternatief van de koplopers van stiekeme renteverlagingen? Alleen wat je niet echt nodig hebt. Met 50% korting, maar van de adviesprijs. Plus verzendkosten. Dus meestal meer dan elders. Drie jaar niet gebruikt, worden de rentepunten weer ingepikt. Opgeruimd staat netjes. Netjes?

Banken lopen binnen. Op het Binnenhof. Met miljarden uit de schatkist, onder luid applaus van kleurenblinde volksvertegenwoordigers. Want het graaien gaat alsmaar door. Ook bij verkwanselde nutsbedrijven. Ongestraft en ongezien. Totdat Hans Klok zijn naam verleent aan heel oneigenlijk geprivatiseerd Nederland. Niet dat er dan wezenlijk iets verandert. Maar dan weten we waar we aan toe zijn qua vertrouwen in politiek Den Haag: dat het allemaal illusie is.

Naast ‘De Bunker’, de zwaar beveiligde rechtszaal in Amsterdam-Osdorp, voorziet ‘Dicke Mick’ in de vette hap. Snackbar én Trefcentrum. Ontwapenend. 

Op een tape kwam ‘het moment’ van Bram Moszkowicz voorbij: de spectaculaire persconferentie, waarin hij Willem H. overdroeg aan Jan Hein Kuijpers. Fred, gevraagd om commentaar, maakte zich daar Haags vanaf: ‘Ik heb geen moreel oordeel over de heer Moszkowicz, want die staat niet terecht.’ Snelle leerling in de Kamer, waar je soortgelijke quotes kunt halen, zoals: ‘Ik heb geen oordeel over het kabinet, want het is met kerstreces.’ Maar dat terzijde. Want plots was er écht nieuws!

Hilversum gaf door dat de Hells Angels waren vrijgesproken, omdat… het Openbaar Ministerie (OM) fouten had gemaakt. Een welkom moment voor de verslaggever. Die vroeg onmiddellijk om commentaar aan Fred, tot voor kort immers Officier van Justitie.

Zijn spontane reactie, vanaf 26:23 op:
http://player.omroep.nl/?aflID=6089834&md5=46beea4cfb357dab2fb3b770b7772b81

Vette hap naast
‘De Bunker’
 
‘Ja, ’t is natuurlijk buitengewoon ernstig als gesprekken tussen de verdachten en advocaten in een strafdossier blijven zitten, dat lijdt geen twijfel. Ik heb alleen niet de indruk, maar dat is de indruk zo op het eerste gezicht, dat hier nou sprake is van een systeemfout wat het OM in de toekomst zou kunnen voorkomen. Sommige dingen zijn ook gewoon te wijten aan persoonlijk optreden en dat kun je niet altijd voorkomen.’

‘Maar ja, d’r blijft toch iets hangen van: kan dat OM ’t wel ?’

‘Nou ja, we zullen morgen afwachten wat de uitkomst is in de zaak Holleeder, maar het Openbaar Ministerie bestaat al heel lang en de rechtspraak in Nederland bestaat ook al heel lang. En, natuurlijk, worden er fouten gemaakt, door rechters, door officieren, door advocaten, maar je moet de toekomst van de rechtspraak in Nederland nooit afhankelijk stellen van één zaak.’

Ik stond versteld van zijn Haagse kwaliteiten. Zodra de VVD weer coallitioneert met het CDA kan hij meteen door als Minister van Justitie. Vreesde ik. Hij weet immers als volksvertegenwoordiger al kabinetesk te reageren als Ernst Hirsch Ballin Harm Brouwer nablaatte. Met zoveel geloof in de ‘verbeterde werkwijze’ van het OM, dat ze er beiden ‘alle vertrouwen’ in hadden dat een ‘vergissing’ als deze zoveel mogelijk kon worden voorkomen.

Fred heeft weet van één zaak, geeft ie te kennen. Gelukkig! Want één meer dan waar alle Kamerlingen van willen weten, alle krantenberichten, alle CEAS-rapporten en een heel volksgevoelen ten spijt. Maar toch… maar één kwalijke zaak? Dat getuigt van een met Alzheimer besmette harddisk.

Niet waar, want Fred heeft een prima computer. Maar kennelijk bezoekt hij minder vaak de nieuwssites dan hij in inlogt op zijn ‘Old Boys Network’. Begrijpelijk. ‘GPD-voorlichters’ deden dat ook.

‘Dicke Mick’…
Een Vandaag had geen treffender locatie kunnen kiezen. Ontwapenend!

Het kan geen toeval zijn. In de week waarin Heleen nóg stouter wordt, komt de Sint naar Nederland. Tegelijk verschijnt zijn grote boek: ‘Braaf !’

Het was bedoeld als Sinterklaasgrap. Direct bij aankomst zou de goedheiligman het zwartboek ‘Stout’ worden aangeboden. Om hem in te pepernoten dat hij de lekkerste ondeugden niet in zijn grote boek had opgeschreven. Hij zou zich ontzettend genomen voelen, rooie oortjes krijgen en de hele meidenclub het liefst direct in zijn zak willen stoppen…

Op dat cruciale moment zou het hele stel zich door verlekkerde pietermannen laten uitpakken, op de lingerie van Marlies Dekkers na. Een soort shirtreclame, maar dan anders. Om de oortjes van de Sint nog rooier te laten gloeien, om een eind te maken aan speculaties dat de eeuwenoude kindervriend patent noch potent zou zijn. Een grap met oprechte bedoelingen. Dat stond.

Wie zoet is krijgt lekkers 
 
Maar het liep anders. Middelburg was té ver. Het was té koud, die dag. Dé puntjes moesten nog op de i worden gezet, qua tekst. En Aart Staartjes zou de stoute grap niet aan kinderen kunnen uitleggen. Afijn, reden genoeg om de actie ‘wie zoet is krijgt lekkers’ af te blazen. Pfff, dat scheelde een vracht hoofdpijnbrekens!

Pas begin dit jaar kwam de teksten gereed. Te laat. Dus werd het een boek: Stout!
Klaas, de ontmantelde Sint, las het gesigneerde presentexemplaar op het Spaanse strand. Hij sprong uit zijn zwemshort. En nam actie.

Heleen groeide van trots toen ze, op weg naar Portugal, bij hem op audiëntie werd gevraagd. Maar het werd een moeilijk gesprek. ‘Stout’ was zijn domein. Waar haalde zij het lijf vandaan om daar aan te komen!? Zij liet hem haar Playboyfoto’s zien. Die mochten hem niet vermurwen.

Niet voor één gat gevangen, gooide ze heel Holland in de strijd. Sinds Balkenende met Rouvoet verkeerde was het aanzienlijk braver geworden, betoogde zij. Van abortus tot euthanasie, van leven tot dood, was het land aan banden gelegd. Wiet werd niet meer in de drukke stad geteeld, maar stil op het platteland. Bier werd in Duitsland gehaald, via de Betuwelijn, en thuis gedronken. Dat scheelde aan blauw op straat. Er werd buiten gerookt om de ozonlaag met nicotine te versterken. Het zag ernaar uit dat geen homo nog minister werd. Flikkerlichtjes mochten nog wel.
De Bond tegen het Vloeken kon in elk geval worden opgeheven, want Nederland slikte alles.
Zo raasde ze nog even door. Maar die braafheid liet Klaas koud.

Hij kwam pas overeind toen zij begon over de Heilige Koe. Zó uitgemolken, dat elk gezin zich op korte termijn zou voorzien van een paard in de gang. In ruil voor geschenken kon hij daar vast gratis gebruik van maken, dus zijn schimmel thuislaten.

‘Braaf Nederland!’ lachte Klaas, ‘daar ga ik een boek over schrijven.’
‘Als ik nóg stouter doe, dan komt dat beter uit de verf. Deal?’
‘Uitstekend, mijn kind. Wat wil je hebben?’
‘Borstplaatjes. Voor mijn cover.’

‘Heleen’ ligt deze week in de winkel. ‘Braaf!’ is een sprookje.

U bent weer gelukkig! Zegt het SCP. Ik haast me u daarmee geluk te wensen. Want morgen is die wens de vader van de gedachte.

Dat vond ook Prinses Annet té gek, toen ze stiekem het concept las dat Beatrix op de keukentafel had laten slingeren. ‘Eindelijk weer een jus d’oranjegevoel!’ verzuchtte ze. ‘Ja, te vét!’ riep Mabel vanachter de koninklijke huiscomputer, ‘niks meer aan veranderen! Sherry, Sekrève?’

‘Nee, voorlopig niet,’ lachte Annet heimelijk, terwijl ze een predictorstick omhoog hield. ‘Ik moet nu als de bliksem naar Bernhard toe, snap je?’ De rest is politiegeschiedenis.

Maar goed, het SCP-rapport. Van een bureau dat plannen maakt verwacht je dat het naar de toekomst kijkt. Maar de conclusies dateren van 2006. U weet wel, het jaar waarin niemand meer geloofde dat het zuur ooit nog zoet zou worden. Het jaar waarin zeker 82% van de bevolking verzuchtte: ‘laten we dan maar blij zijn onder elkaar.’ Het jaar van III maal JP is VOC-scheepsrecht. De rest is politieke geschiedenis. Althans, dat dachten we.

Samen werken,
maar ook leven?
 
Na onze blije getuigenis aan de enquêteurs van het SCP togen we naar de stembus. Voor iets nieuws. Maar in een geheim achterkamertje, hoog in Nederland, ging het van ‘I, II, III, IV, hoedje van hetzelfde papier!’ En daarna eerst 100 dagen het land in. In busjes en met feestjes die bij vriendjes werden aanbesteed. Oké, want om… te luisteren!

Althans, dat dachten we, ongehoord en ongezien. Op wat probleemwijken na, waarvan de ontvangstcomités nog niet wisten dat het geld voor ‘prachtwijken’ uit hun portemonnee zou worden gevogeld dat het een aard had. De regering was onzichtbaar in die dagen. Op wat bewindslieden na, die met persoonlijke plannetjes voor de troepen uitliepen, I, II, III nog niet geleerd van ‘haastige spoed is zelden goed’. Uiteindelijk kregen we een prachtig praatjes- en plaatjesboek . ‘Samen werken, maar kun je er ook van leven?’ Zoiets.

Over planning gesproken: het blije SCP-rapport verscheen vlak vóór de Miljoenennota begon te lekken. Een laatste advies van Jack de Vries, zijn biezen al heeft gepakt. Want de zoveelste vermeende opsteker, met het oog op morgen.

Den Haag, gisteren. Alle meiden van Ten Bosch in de koninklijke keuken. Over hoedjes en zo. Vette pret vóór Prinsjesdag. Totdat Trix de Troonrede in het midden wierp.
‘Over de aanrechtsubsidie hoeven WIJ ons geen zorgen te maken,’ lachte er één.
‘Maar… onze economie bloeit en alle werkende burgers moeten bloeden?’ vroeg een ander bezorgd.
‘Beetje dom! Nou ja, een beetje…?’ verzuchtte Máxima.
‘Mag ik een teiltje?’ smeekte Annette.

‘Gutenacht, Freunde!’ klonk het onverwacht. Alex zwaaide de keukendeur open.
‘Zoals een Willem van Oranje betaamt, doe ik er het Zwijgen toe.
Maar gelukkig hebben we Mark nog. Die gaat nu zijn Rita-stinkende best doen!’
‘Tijd voor oranjebitter!’ kirde Mabel.

Het bleef nog lang onrustig ten paleize. Met het oog op morgen.