Als ik John de Mol was, zou er een tv-succes van maken: de ‘On-logiquiz’. Kromme antwoorden verzin je namelijk net zo min als je, laat ik maar zeggen, Ushi of Dushi als Wendy van Dijk ontmaskert. Dus vooral verliezers en dikke winst voor omroep en producent. Op één voorwaarde: dat politici van deelname worden uitgesloten. Die munten immers uit in het bedenken van het ongelooflijke. Zoals een Sinterklaas zonder kruis.

Voor het geval je aan de ‘On-logiquiz’ wilt deelnemen, alvast een makkelijke Q&A:
Waarom confereerde men juist in Kopenhagen over de opwarming van de aarde? Omdat het daar vriest.
Heb je liever een moeilijke vraag? Oké: Wie stonden er in Hoek van Holland het eerst weer blauw op straat?
A. De Agenten. B. De Hooligans.

Ik stel voor ons tegendraads te wapenen. Ook tegen de komende verkiezingsverlokkingen.
Dus stuur je Q&A’s in via het reactieformulier hieronder. Moeilijk is het niet, sla de krant er maar op na.
De meest onverwachte antwoorden op terechte vragen komen in een speciale kerstcolumn, waarop je kunt stemmen. En de beste verdient een onwaarschijnlijk mooie prijs.

Terug naar de kerstsymboliek. De Haagse Hogeschool, toch een kennisinstituut, heeft daar geen kaas van gegeten. De kerstboom stamt namelijk van de Germanen, die een oude eik verlichtten om midwinter te vieren. Niks christelijks aan. Integendeel, zij streden tegen Rome. Wisten zij veel dat de latere kerk hun feestje tot het hare zou maken? Om pieken met een driehoeksboom, waaraan zowel Vader, Zoon als Heilige Geest konden worden opgehangen? Over eerbied voor de goden gesproken…

Blijft het kerststalletje, wel een christelijk symbool. Maar qua dieren ook voor moslims geen probleem, want geen varken te bekennen. ‘En dan nog,’ hoorde ik onlangs bij McDonald’s het blozende excuus van een naar zijn profeet genoemde Mohammed: ‘ham is my middle name‘. En ‘dick’ van onze Paus, schaterde een kennelijk katholieke voorbijganger, op zoek naar de condoomautomaat.

‘Met goede wil en een beetje creativiteit kunnen oude en nieuwe Nederlanders elkaar best vinden,’ concludeerde ik. Mohammed reageerde met een knipoog: ‘Met Kerst slacht ik de schaapjes voor een extra Suikerfeest. Halalujah!’

Dat redde ik nét niet. Ik viel in het debat toen Marianne Thieme haar collega’s opriep de broek weer aan te trekken, waarop de Kamer buikschudde van de lach. Kennelijk had ik een publieke openbaring gemist. Volksvertegenwoordigers die eindelijk met hun billen bloot gingen. Of waren het de voorverkiezingen van ‘Sloggy’s Lekkerste Billen van Nederland’. Pieter van Geel kreeg er in elk geval rooie oortjes van.

Viel ik in de Playboypromo van de ‘Heuse Haagse Gangbang’? Dat zou me niet verbazen in ‘Dit Huis’, waarin links en rechts elkaar de huid volscheldt, om dat buitenparlementair weer af te kussen.
Of te likken. Maar dat is nog niet gelekt.

Mijn hoofd vol vragen, ging het debat correct verder. De heren gestropt, de dames gestrikt. Ook Marianne zat er gedistingeerd bij. Kennelijk had ik er geen fluit van begrepen. Ik kon me ook niet voorstellen dat het bijna Keurigste Kamermeisje van Nederland ’s lands ongehoorzaal tot een orgie had verleid.
Haar bedoelingen moesten wel van diepere betekenis zijn.

Dus zocht ik – in de context van haar oproep (de broek weer aan te trekken) – naar de normen en waarden van een seance die ik had gemist. Had zij een uiterste poging gedaan om het vertrouwen in volksvertegenwoordigers te herwinnen? Hadden zijn hun zuiverste bedoelingen blootgelegd door het – Tsjakkaa!!! – tonen van hun meest edele delen?

Of moest die onorthodoxe Haagse Komedie duidelijk maken dat haar vleestax niets met biefstukken te maken had, maar met het voortgaand belasten van alles wat leuk, lekker en gezellig is en toch niet valt uit te bannen?

Ook dat kon ik me voorstellen, De financiële crisis ben je immers in één klap te boven door extra heffingen, oplopend van het onschuldigste kontkneepje, via prostitutie, tot en met de meest afschuwelijke ongewenste intimiteiten? Met een toeslag voor wie zijn partner mept, maar dan betaald gezet. Niet voor slachtoffers, maar voor ’s lands schatkist.

Bovendien: zodra Wouters Kas is volgelopen hoef je die genotsbelasting niet af te schaffen. Het volk raakt eraan gewend als aan het ‘Kwartje van Kok’ (ook PvdA). Dus kun je een leuk buffertje bouwen om de pooiers van de financiële hoererij nog eens extra te plezieren. Daarmee hou je ‘Het Systeem’ probleemloos in stand.

Mijn kop raakte vol verwarrende gedachten. En explodeerde bijna toen ik zag dat niet Marianne, maar Jan Peter uiteindelijk werd gecomplimenteerd. Of waren het condoleances omdat hij niet in vorm was en daardoor de inhoud verdoezelde? Het ontging mij, want Gerdi had de microfoons dichtgedraaid.

Afijn, mocht Marianne’s vleestax toch als een tang op biefstuk slaan, dan raad ik haar aan om niet alleen met loeiende koeien in gesprek te gaan, maar ook met nietszeggende gewassen. Ook zij zeggen ‘au!’ We eten er immers twee ons per dag van. Min of meer verplicht.

En zeg nou zelf, tegenover de CO2-uitstoot door vleesconsumptie, staat toch de ademnood door knoflook, de winderigheid door ui-gewassen, de plaslucht van asperges en – niet te vergeten – de angstaanjagende uitscheiding van rode bietjes?

Kortom: ’t Is maar waar je oog en oor en een neus voor hebt.
En wat je blieft. Vandaag Suikerfeest!

Het waren zoete decemberweken. Eerst liet ik me verwennen door de Sint, daarna door de geneugten van de grote stad. Yammerlijk!

Inpakken was de core business van zijn onderneming. Dus zag hij de bui al hangen: het centrum van Madrid zou zwart zien van protesterende pietermannen, die vreesden voor ontslag. En dat was niet het enige. Bij het aantreden van Jan Peter, vijf jaar geleden, had hij zich nog geen zorgen gemaakt over het voortbestaan van zijn suikerwerkfabriek. ‘Na zuur komt zoet,’ was immers diens belofte.

Maar sinds het vierde optreden van Harry Potter, die slechts de schatkist spekte, kwam het faillissement in zicht. De Sint, de eeuwenoude initiator van het ultieme Nederlandse suikerfeest zou zich moeten inburgeren als zuurwerkfabrikant. Nou ja!

Die tovenarij ging de Sint te ver. Hij zette zijn jaarlijkse verblijfsvergunning op het spel door de jeune premier met zichzelf te confronteren: alle speculaaskruiden zijn van de VOC. Het mocht niet baten. Erger nog: Sint’s Wikipedia-bijdrage – ‘marsepein schrijft Nederland met een lange ij’ – werd van regeringswege vervangen door: ‘taai-taai valt onder de genotsbelasting’.

Zonder beurt toch
aan de beurt
 
Ik had te doen met de goedheiligman, die mijn ogen opende met de verzuchting: ‘Alles wat God niet heeft verboden, verbiedt Allah wel, en anders een roomsrood kabinet.’ Er viel nog maar kort te genieten van wat ik altijd al had gewild maar mezelf had verboden.

Dus kocht een zitplaats voor een staanplaats in de trein naar Amsterdam, spoorde naar de twilight zone van de grote stad! Daar werden verboden vruchten immers het langst bewaard, zij het voor schatkistvullende toeristen, die dollars voor euro’s kochten als knollen voor citroenen.

How low can you go? Dat was mijn missie, geïnspireerd door een draadloze Apache op grasspriethoogte, als ware hier het zand van Afghanistan. Onder het motto ‘vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan!’ zoop ik me ’s ochtends vroeg een coma, zoals ambtenaren onbekommerd kommaneuken. Uitgeroest ging ik me ’s middags te buiten aan vers verboden paddo’s. Om ’s avonds te genieten in Yab Yum, dat op punt van sluiten stond.

Keurig gekamd schaamhaar – in bibop-style – lachte me geil tegemoet. Yammie Yammie! Maar aan kiezen kwam ik niet toe. Het erotische etablissement werd plots overmand door een netgepakt gezelschap, dat binnentrad met wapperend VOC-vaandel en slaande trom. Voorop ene JéPé, die slechts het refrein meezong: ‘Laten we blij zijn met elkaar!’ In zijn kielzog Wouter, een hedendaagse Robin Hood, die niet van rijken maar van allen stal.

De luxe peeskamers zaten vol vóór ik er erg in had. Achtergebleven, hoorde ik de aaah’s en oooh’s van genot door de dunne wanden heen. Ik sipte af, maar kon bij het uitgaan een grimlach niet onderdrukken. ‘Jij bent zó ontzettend goed! Jij bent… jij bent crimineel!’ Daar kon een getapte rechter zijn voordeel mee doen.

Een uurtje later was ik thuis. Met een bon aan mijn broek, want geen ID op zak. Zonder beurt toch aan de beurt. Zoals er vandaag de dag meer genot wordt belast dan beleefd. Yammer!
Maar wacht tot ik het écht voor mijn kiezen krijg!