Tijdens een debat van De Volkskrant, afgelopen zondag in De Rode Hoed, trok hij op z’n Wilders van leer: ‘Het is asociaal om de problemen van de vergrijzing te ontkennen. Wie dat doet steekt zijn kop in het zand.’ Voor dummies vertaalde hij die krachttermen in de stelling dat vandaag de dag vier werkenden één AOW-er sponsoren, terwijl er in de toekomst twee voor moeten opdraaien.

Een angstaanjagende Hagenpreek, die na een snel internetconsult bij ons aller CBS kan worden ontzenuwd. Onze beroepsbevolking bestond vorig jaar uit bijna 11 miljoen mensen, met een arbeidsparticipatie van 70%. Dat is zo’n 7,7 miljoen fulltime banen. Bij 2,7 miljoen AOW-ers.

Dat is nog geen drie Nederlanders voor één AOW-er. Minder dan Piet Hein ons wil doen geloven, terwijl ik nog niemand hoor klagen over de huidige financiering van de AOW. Dus zal het met de toekomstige teruggang naar twee-op-één nog wel meevallen. Sterker: nu Arie Boomsma geen ’40 dagen zonder seks’ meer mag promoten, krijgt onze bevolkingspiramide vast weer een brede basis.
Hoe een omstreden EO-ontslag toch ergens goed voor kan zijn…

Het kinderrijke effect daarvan is nog niet bewezen. Maar je zou dat een handje kunnen helpen door, met de zegen van de Paus, alle voorbehoedsmiddelen te verbieden. Of het ongeremde plezier ervan als tabak te belasten. Dat neemt de lust niet weg, zo is gebleken. Dus tel uit de nationale kinderwinst.
En wat te denken van een likkebaardend alternatief voor de Ramadan: Rammen dan! Ik zie de Postbus-51-commercials al: Elke Dag Suikerfeest!

Het behoud van de AOW met 65 kan ook minder seksistisch worden aangepakt.
Geef elke 65-plusser een grijs kenteken en kort het voordeel op de AOW. Dat verlaagt weliswaar het melkquotum van de Heilige Koe. Maar met de voortvarende aanpak van onze Camiel van Wegen, hebben we binnenkort asfalt genoeg om in één ruk van A naar Beter te rijden. Dat verhoogt bovendien de productiviteit van ‘stille werlozen’: zij die nu neuspeuterend in de file staan.

Andere optie: Fikse aanpak van de Staatvisserij. Reken onze blauwpetalgen niet af op een bonnenquotum, maar op het vangen van boeven. Grote en kleine. Dat scheelt karrenvrachten aan ergernis, maatschappelijke en particuliere schade. Wat zeg ik? Dat scheelt een hele beveiligingsindustrie. Zonder toenemende werkeloosheid. Je kunt werknemers in die branche immers inzetten voor blauw op elke hoek van de straat. Dan komt het met bezuinigingen op de politie vanzelf goed. By the way: Wat kost een vandaal? Die Kamervraag heb ik nog niet gehoord.

Nog een optie: Laat het beheer van de AOW-pot niet over aan de Staat. Het rendement daarvan is immers nog minder dan van een woekerpolis: het holt met smoezen achteruit. Stort de AOW-premies af op Paleis Noordeinde. Daar zit Koninklijke expertise om via Guernsey en Jersey een goudgerand rendement te maken. Belastingvrij. Niet netjes, maar met de zegen van het kabinet.

Biedt dat alles geen soelaas bieden voor een welverdiende (en dikbetaalde) rust na 40 jaar werken? Dan vallen er met recht en reden nog miljarden te halen bij de beste bankrovers aller tijden: de bonusboevende bobo’s, die de hele wereld in een financiële crisis stortten. Wat zeg ik? Die ondanks miljarden aan belastingbetaalde staatssteun hun leven niet beterden. Ongestraft, want ze zitten niet, tenzij op hun centen. Geen kale kippen, maar rijkgevederde sujetten. Die kunnen, om te beginnen, worden geplukt en verbannen naar de Doggersbank. Met uitzicht op de Kanaaleilanden.

En nu een Bavaria. Met een Broodje Kebab. Maar niet van Donner.

Onze open democratie kent geheimen. Zoals de stille afspraak met Frits Wester dat hij, en hij alleen, de miljoenennota tijdig in de bus krijgt. Is dat nieuws? In Haagse kringen zeker niet. Daar kent men de kracht van geheimen als het verlangen naar ontraadseling. Daarom is het met Prinsjesdag zo druk in Den Haag. Menigeen wil er persoonlijk bij zijn als de Koningin het regeringsbeleid uit haar mond laat vallen.

Maar niet alles blijft geheim tot dat majesteitelijke moment.
‘Ik mag dan wel het Staatshoofd wezen, ik laat me niet als Kop van Jut gebruiken’, schijnt ze zich ooit te hebben versproken. Sindsdien wordt er bijtijds een kraantje gelekt, als het ernaar uitziet dat ‘haar’ boodschap het volk zwaar zal vallen. Dit jaar: dat we de komende jaren maar liefst 35 miljard moeten inleveren.

‘Daarmee boeken we een gigantische efficiencywinst,’ glunderde Jan Peter naar de Majesteit.
‘Hoezo?’ toonde zij zich benieuwd.
‘Met die nare mare kan het volk jaren vooruit. En u kunt zonder boe of bah – geroep! - terug naar het Noordeinde,’ grapte de immer frivolijkende premier.

Het kon Beatrix zelfs geen glimlach ontlokken. Ze fronste haar wenkbrauwen en kreeg er een rimpel bij, plots bewust van wat ze al eerder vermoedde: dat de leugen niet via de nationale pers regeerde, maar door bermbommen op het Binnenhof. Ze haalde de snoeptrommel van tafel en zette zich schrap voor een moddergevecht.

‘Luistert u wel!?’ baste Beatrix, terwijl Jan Peter met Jan en Yolanthe sms’te.
‘Uh… u viel even stil, dus ik dacht…’
‘Ik bedoel: luistert u wel naar het volk!?’
‘Jazeker, mevrouw! En daar maak ik ook werk van. Zo heb ik de Zeeuwen – ‘mijn Zeeuwen’, haha! – beloofd dat er niks wordt ontpolderd. En onze buren – althans mijn goede vriend Leterme – heb ik toegezegd dat de Westerschelde binnen de kortste keren wordt uitgediept. Iedereen tevree! Wat wilt u nog meer?’
‘Dat u ook luistert naar de Raad van State! En daar eerlijk over bent.’
‘Geen probleem, Majesteit. Dat Slikken mijn vrienden als een onoverkomelijk obstakel. Zeker en vast. En zoniet, dan Schorren we het op. Een commissie biedt jaren respijt!’

Daarmee riep hij de Koninklijke Toorn pas goed over zich heen.
‘Gesjoemel, meneer Balkenende,’ stampvoette de vorstin. ‘Gesjoemel, hoort u!? Daar heb ik tabak van! En vóór u ook die spreekwoordelijkheid met accijns gaat belasten, wil ik dat dit stopt!’
Ze slikte een slok thee en vervolgde: ‘Maar ik weet het goed met u gemaakt…’

Jan Peter, altijd in voor een compromis, spitste zijn oren.
‘Ik ontsla u niet, maar biedt u een taakstraf. U gaat uw Westerscheldebeloften hoogstpersoonlijk inlossen.
U gaat baggeren voor de Belgen en land winnen voor de Zeeuwen. En wel nu!’

‘Maar Majesteit…’ stamelde de regeringsleider onthutst. ‘Op m’n eentje duurt dat eeuwen! Kunnen we geen werklozen inzetten? Of bankdirecteuren die maar blijven aanmodderen? Of 65-plussers die nog twee jaar door moeten? Of Laura, als ze langs de Westerschelde zeilt?’
Gejammer maar helaas: al zijn alternatieven leden schipbreuk.

‘Gaan ze zo mee?’ vroeg de lakei die hem een paar baggerlaarzen aanreikte. ‘Of wilt u een tasje?’ Hij koos voor een aktentasje, om zijn gêne te verhullen. Beatrix deed nog een vrolijke noot in het zakje: ‘Willem en Máxima komen foto’s maken. En we babbelen na aan De Tafel van Wijf.’

Dit verhaal is ontleend aan tapes die ik ontving van de ‘Tapperij’ van het OM, die van elk opgenomen gesprek steeds weer een leuke montage weet te maken. Voor de waarheid sta ik dus niet in.

‘Zo bekend ben je toch ook weer niet,’ zeggen ze. Ze hebben méér dan gelijk. Ik ben verre van een Bekende Nederlander. En toch ook weer wel. Want in ons van camera’s vergeven land word ik vaker opgenomen dan me lief is.

Met camera’s in winkels en op pleinen heb ik niet zo’n probleem. Die zijn nog ergens goed voor en meestal zichtbaar. Dus als ik niet in beeld wil, shop ik een deurtje verder of loop een straatje om. En zoniet, wat dan nog? Er wordt vandaag de dag meer opgenomen dat ooit bekeken kan worden.

Hoewel… stel je voor dat Piet Hein Donner bedenkt dat je werklozen tot onbetaald ‘plaatjes kijken’ kunt verplichten. Zou zo maar kunnen in crisistijd. Dan komen we allemaal in de StaatsPrivé. Maar goed, ik hoop dat hij in zijn werkzame leven – tot 67 jaar, dus! – minder natte dromen heeft.

Ik gruw echter van ongewenste inbreuken op mijn privacy. Net als Willem Alexander en Máxima. Dus haat ik paparazzi die mij stiekem fotograferen als ik mij van A naar Beter begeef. Preciezer: ik haat ‘blauwpet-paparazzi’, die vanuit in bosjes en vanachter geluidswallen ‘auto’s kieken’. Dat is iets anders dan ‘brommers kieken’ in de Achterhoek. Want met het verschil van een rekening achteraf.

Paparazzi houden die foto’s niet voor zichzelf. Ze verkopen ze. De Prins van Oranje had daar vanaf zijn prille jeugd al de pest aan. Jij en ik hebben een reden temeer. Onze foto’s worden immers niet verkocht aan ‘de bladen’, waar je met een slimme advocaat nog een slaatje uit kunt slaan.

Integendeel, ze worden gratis geleverd aan het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB), die ons daarvoor een acceptgiro stuurt. Voor minstens 31 euro, als je een tikkie te snel naar je schoonmoeder reed. Of terug. Zonder dat dikbetaalde staatsportret te leveren. In een tijd waarin je honderd foto’s voor een tientje krijgt thuisbezorgd.

Maria Magdalena slikt die Staatsgerande Inflatie voor Limburchse koek. Nog afgezien van de 6 euro die het CJIB sinds 1 juli extra rekent voor zogenaamde ‘administratiekosten’, op zich al goed voor 72 miljoen per jaar. Wouter loodst die zonder pardon naar bonusboevende banken. En Guusje haalt nog eens voor 190 miljoen aan agenten uit de stad en achter hun bureau vandaan.

Je gestolen fiets kun je binnenkort dus écht vergeten. En Balky vindt het best dat daarnaast maar liefst 35 miljard extra wordt opgehaald: ruim 2.000 euro per Nederlander, kinderen meegerekend. Terwijl je van deze normprediker juist een bonus zou verwachten voor wie zich aan de maximumsnelheid houdt en anderszins keurig gedraagt. Maar van die foto’s is hij vast het rolletje kwijt.

De Record Jackpot valt komende Prinsjesdag gegarandeerd. In Den Haag.

Astro-tv voorspelde me een prachtvakantie. In een arm en warm land. Maar veilig chique. In Mozambique.

Huh…? Alexander…? Toen, in februari, dacht ik dat ze mijn naam kwijt was. Nu weet ik dat ze sterretjes zag. Onze kroonprins, family & friends. Begrijpelijk. Want die moeten het vast met veel minder doen zodra Jan Peter heeft bekend wat Beatrix alltijd al wilde weten: of de Van Dobben-croquetten ten paleize werkelijk worden betaald door het Ministeries van Voedselkwaliteit.

Willem en Máxima bereiden zich terdege voor op hun koninklijke missie, die verder reikt dan de afsluitdijk. Da’s mooi! Al zouden zij, sinds ‘Het Wonder van Lauswolt’, hun capaciteiten beter hier kunnen inzetten. Ook hier is behoefte aan microkredieten, sinds Jan Peter ons knollen voor blije citroenen verkoopt. En watermanagement hebben we hard nodig nu het water aan onze lippen staat.

Ik doe vakantiewerk deze zomer
 
Ten tijde van de beste binnenkamerkongsies, in het Friese buiten, waren we allemaal ‘een beetje dom’. Althans met de kennis van later. Want na de driewerf zure miskleun van Jan Peter mochten we er toch wel op vertrouwen dat ons vastentrommeltje eindelijk open mocht?

De rest is geschiedenis, maar helaas nog geen verleden tijd.

De horeca is gezuiverd van tabaksrook, maar overal stinkt het naar Haagse spruitjes. Logisch. Want alleen op het Binnenhof is twee ons groente per dag nog te betalen. Jan P. en zijn maatjes hebben hét wiel uitgevonden om de rijksknip vet te spekken: ‘beboet wat slecht is en belast wat goed is’.

Zo werd ‘vlieg er eens uit’ van een ontspanningsadvies tot een belaste aanrader. Alles wat je van verder haalt dan Staphorst, is lekker. En dat staat haaks op de Haagse Koran. Het calvinistisch extremisme slaat ongenadig toe deze zomer. Daar helpt geen blonde Wilders aan.

En dan, godbetere, deelt Wouter nog eens 150 miljoen vakantiegeld uit. Voor leuke plannetjes van hielenlikkende coalitiemaatjes. Dat is miljarden kwartjes van Kok te erg, want hij had ons ook allemaal een tientje kunnen geven. Een druppel op de gloeiende lastenplaat? Toch een gebaar! Maar het herwinnen van politiek vertrouwen blijkt dit kabinet nog geen cent waard.

Het is geen wonder dat Balkenende, na zijn gekwaak over onze ‘zesjescultuur’, thuiskomt met een 4,1 op zijn zomerrapport. Maurice de Hond hoorde trouwens dat 60% van zijn klas vindt dat hij na de vakantie maar beter thuis kan blijven . En dat de helft ervan denkt dat ie dat ook doet.

Mijn Astro-meisje, toch maar weer eens gebeld, gelooft daar geen barst van. ‘Vriendjes zullen hem helpen,’ voorspelde ze. Toen ik dat waagde te betwijfelen begon zij zachtjes te zingen. Op muziek van Marco Borsato: ‘Je kunt een kabinet wel uit Lauswolt halen, maar hoe haal je Lauswolt uit het kabinet?’ Ze verleidde me tot een duet. Maar ik ben al jaren mijn stem kwijt.

Afijn, ik doe vakantiewerk deze zomer. Dat is nodig om de inflatie bij te sloffen. Broodnodig dus. Mocht ik er iets van overhouden, dan ga ik snel Rennies kopen, vóór ik ook die nog zuur moet betalen. Intussen droom ik van een eigen huis, op een plek onder de zon. In Mozambique.

Máxima. Ze plengde tranen van ontroering om haar land. Deze week huilde ze om ons, waterlanders. Van het lachen, denk ik zo.

Dat staat haaks op de ‘Doctrine van Beatrix’ , die voor haar aantreden majesteitelijk afscheid nam van haar jeugdvrienden. Paul van Vliet pikte dat. Maar Freddy Heineken nam een loopje met die koninklijke kapsones: ‘Ik ken zomertijd. Ik ken wintertijd. Maar géén majesteit.’ Zoals Thomas Ros onthulde.

Máxima. Zij is de verpersoonlijking van bloosloze spontaniteit. ‘She’ staat niet voor niets nummer één in de populariteitstoptien van ons koningshuis. Om haar hartverwarmende uitstraling. Maar vooral om de revival van eerlijkheid, die de meeste van ons met de paplepel is ingegeven. Behalve Jan Peter, die er een puntje aan kan zuigen.

Bangmakerij van de kwalijkste soort
 
Daarom, denk ik, heeft ze vast waterlanders gehuild van het lachen toen Alexander deze week thuiskwam uit de hoofdstad. Daags voor Makkum en Franeker was hij door Nova van ‘Prins Pils’ tot ‘Prins Water’ verheven. Dus kon hij zich in Amsterdam te buiten gaan aan een waterig verhaal waar ik spontaan miljeuk van kreeg.

Hoezo? Niet door twijfel aan de goede bedoelingen van de Prins van Oranje. Maar omdat óók hij is ingepakt door het goudgerande milieumotief, waar bedrijven al jaren dik aan verdienen. Nu heeft ook ‘Den Haag’ die kwalijke smaak te pakken gekregen.

Onder het mom van milieu vliegen we immers gratis schoolboeken bij elkaar. En van de milieugemotiveerde verpakkingsbelasting verdwijnt méér dan de helft bloosloos in de schatkist. De uitstoot van rokers (buiten!) dreigt naast vette accijnzen binnenkort te worden beboet met een tax op terrasverwarming. Moet ik doorgaan met voorbeelden van dit volksverlakkende milieuactivisme van regeringswege?

‘Waar hep dit allemaal voor nodig’? Dat vroeg ik me dubbel en dwars af toen ik las hoe wetenschapper Ralf Dekker van de ene milieuverbazing in de andere viel. Beslist de moeite waard om te lezen hoe hij ontdekte dat de hele wereld het milieu wordt ‘ingerommeld’. Het is bangmakerij van de kwalijkste soort, die de opbouwfraude in Afghanistan doet verbleken.

Afijn, voor onze toekomst reken ik op Máxima, ‘Princess Reality’. Zij weet wat dom is. En niet zo’n beetje! Zij heeft het lef uit haar gouden kooi te breken, hoezeer de RVD ons ook verbiedt te weten wat zij ziet . En dan vraag ik dit… aan Jan Peter: Zijn er nog normen van waarde?