Patricia van zestig, het vleesgebleven voorbeeld van wat ouderen te bieden hebben, gaat flexibel over haar starre leeftijdsgenoot heen. Zij ligt tenminste twee punten voor op ’s lands zuurpruim. Zij hoeft niet te fietsen om haar jeugdigheid te bewijzen. En zij is niet te duur, gezien de gage waar zij ‘wel vrolijk van werd’. Alleen jammer dat zij van Theo Maassen geen erectie krijgt. Hoewel, wie wel?

Ouderen moeten langer werken. Voor minder. Daar komt ‘De Leer van Donner’ op neer. Want de leeggeroofde schatkist moet worden gespekt. Niet door bonusgenieters die oprecht aan de weg timmerden, wat je in figuurlijke zin als een ‘zwaar beroep’ kunt beschouwen. Maar door grijpgrage kutbankomaniakken, die haar klanten (st)ripten en daarvoor wouterlijk werden gecompenseerd.

De miljarden aan woekerwinsten zijn even slim aan het oog onttrokken als de rimpels van La Paay. Als we tenminste Robert Schoemacher mogen geloven. De miljarden aan staatssteun zijn bijna niet meer te tellen. De onterechte declaraties van overheidsdienaren zijn nog maar half ontdekt. De sponsoring van voetbalgeweld door onze nutsbedrijven kan 100% minder. Voor het modieuze milieu wordt meer geheven dan het oplevert. En zonder de gotspe van een kotsbaar (nee, geen spelfout!) toeslagencircus, kan de zorg stukken goedkoper. Om maar wat te noemen van waarmee je iedereen al met 60 van Drees kunt laten trekken.

Dan heb ik het nog niet over een kabinet dat zich laat betalen om slechts vooruit te schuiven. Erger nog: het vooruitschuiven uitbesteden. Aan tal van betaalde commissies. En aan maar liefst twintig kluppies ambtenaren, die – kennelijk niets anders te doen – hun overbodigheid als eerste bezuiniging kunnen noteren. De parlementaire coalitie knikt moeiteloos ja. De oppositie nee, althans zolang zij niet aan de macht is. Alles schatkistbetaald. En daarenboven. Kost lenen geen geld?

Kortom: Wat doen we met de betaald besluitelozen, die alles bij het oude laten?
Wat doen we met de Opa’s en Oma’s in Den Haag? That’s the Question.

Ik stel voor dat we de Kamerzaal voorlopig verhuren aan Joop van den Ende.
Voor een betere show. Eerst met Patricia, dé Mary Poppins van deze Kerst. Na Nieuwjaar met de musical: ‘Het Staartje van de Zalm’. En vervolgens met een eerbetoon aan Wim Sonneveld: ‘Ik ben belazerd, ik ben bedonnerd.’ Tango!

Breekt vanmiddag het uur van de waarheid aan? Ik denk van niet. Zelfs niet als Dirk vóór de lunch een Amerikaanse partner vindt die zijn bankimperium wil overnemen. Integendeel! Want dan blijft het systeem van liegen en bedriegen in stand.

Op één voordeel na: de verdere ontmaskering van malafide praktijken. En niet alleen van de DSB.
Geen enkele financiële instelling die zich stiekem van dezelfde praktijken bediende (en bedient), kan zich immers onttrekken aan de aanbeveling van financiële ombudsman Jan Willem Wabeke, waarvan de credits toekomen aan Tros-Radar en DSB.

Een halve aanbeveling, want wederom meer bank- dan mensvriendelijk. Maar goed voor een plastiek van Antoinette Herzenberg en Dirk Scheringa, al dan niet in innige omarming. In Tialf, het gladste ijsstadion van Nederland. Bij elk schaatskampioenschap in beeld, dus effectiever dan ‘Roken is Dodelijk’ op een pakje sigaretten. ‘Geld lenen kost geld. Sparen nog meer!’ In memoriam.

Ook een halve aanbeveling: die van Pieter Lakeman. Met iets meer vooruitziende blik had hij beter zijn vuist op tafel geslagen met: ‘Haal al uw geld bij alle banken weg!’ Het is immers een kwestie van tijd voor het bonusgekrakeel in het niet valt bij de schadeclaims die alle financiële instellingen zullen treffen. ‘Resultaten uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst’ geldt dan voor bankbobo’s die er (letterlijk) een potje van maakten.

Het is een circus van verhalen dat momenteel de ronde doet. Vóór en tegen DSB, die als kop van jut dient. Niet dat Dirk het goed deed, met overcrediteringen en schuldverhogende koopsompolissen (lees: provisies) onder het motto ‘Goed voor uw Geld’. Zeker niet.

Maar deden anderen het beter? Welnee! Alleen slimmer. Met staatssteun, gehalveerde spaarrentes bij gelijkblijvende hypotheektarieven, en toenemende kosten van je salarisbewaarplaats. Tel uit je winst! In bonussen waarvoor een normaal mens meer dan levenslang moet werken. Die voortwoekerende VOC-mentaliteit heeft Jan Peter vast gemist.

Breekt vanmiddag het uur van de waarheid aan? Ik denk van niet. Sterker: sinds gisteren ben ik daarvan overtuigd. De waarheidsvindende onderzoeken die onze Minister van Financiën aankondigde worden immers uitgevoerd door de medeaansprakelijke toezichthouders: Nout’s DNB en Hans’ AFM.
‘Bij onafhankelijke inmenging gaan hun boeken dicht,’ hield Wouter democratische controle af.

Slagers die hun eigen vlees keuren. Dat hebben we wettelijk lekker geregeld.
Wablief? Of je worst lust!

Dat redde ik nét niet. Ik viel in het debat toen Marianne Thieme haar collega’s opriep de broek weer aan te trekken, waarop de Kamer buikschudde van de lach. Kennelijk had ik een publieke openbaring gemist. Volksvertegenwoordigers die eindelijk met hun billen bloot gingen. Of waren het de voorverkiezingen van ‘Sloggy’s Lekkerste Billen van Nederland’. Pieter van Geel kreeg er in elk geval rooie oortjes van.

Viel ik in de Playboypromo van de ‘Heuse Haagse Gangbang’? Dat zou me niet verbazen in ‘Dit Huis’, waarin links en rechts elkaar de huid volscheldt, om dat buitenparlementair weer af te kussen.
Of te likken. Maar dat is nog niet gelekt.

Mijn hoofd vol vragen, ging het debat correct verder. De heren gestropt, de dames gestrikt. Ook Marianne zat er gedistingeerd bij. Kennelijk had ik er geen fluit van begrepen. Ik kon me ook niet voorstellen dat het bijna Keurigste Kamermeisje van Nederland ’s lands ongehoorzaal tot een orgie had verleid.
Haar bedoelingen moesten wel van diepere betekenis zijn.

Dus zocht ik – in de context van haar oproep (de broek weer aan te trekken) – naar de normen en waarden van een seance die ik had gemist. Had zij een uiterste poging gedaan om het vertrouwen in volksvertegenwoordigers te herwinnen? Hadden zijn hun zuiverste bedoelingen blootgelegd door het – Tsjakkaa!!! – tonen van hun meest edele delen?

Of moest die onorthodoxe Haagse Komedie duidelijk maken dat haar vleestax niets met biefstukken te maken had, maar met het voortgaand belasten van alles wat leuk, lekker en gezellig is en toch niet valt uit te bannen?

Ook dat kon ik me voorstellen, De financiële crisis ben je immers in één klap te boven door extra heffingen, oplopend van het onschuldigste kontkneepje, via prostitutie, tot en met de meest afschuwelijke ongewenste intimiteiten? Met een toeslag voor wie zijn partner mept, maar dan betaald gezet. Niet voor slachtoffers, maar voor ’s lands schatkist.

Bovendien: zodra Wouters Kas is volgelopen hoef je die genotsbelasting niet af te schaffen. Het volk raakt eraan gewend als aan het ‘Kwartje van Kok’ (ook PvdA). Dus kun je een leuk buffertje bouwen om de pooiers van de financiële hoererij nog eens extra te plezieren. Daarmee hou je ‘Het Systeem’ probleemloos in stand.

Mijn kop raakte vol verwarrende gedachten. En explodeerde bijna toen ik zag dat niet Marianne, maar Jan Peter uiteindelijk werd gecomplimenteerd. Of waren het condoleances omdat hij niet in vorm was en daardoor de inhoud verdoezelde? Het ontging mij, want Gerdi had de microfoons dichtgedraaid.

Afijn, mocht Marianne’s vleestax toch als een tang op biefstuk slaan, dan raad ik haar aan om niet alleen met loeiende koeien in gesprek te gaan, maar ook met nietszeggende gewassen. Ook zij zeggen ‘au!’ We eten er immers twee ons per dag van. Min of meer verplicht.

En zeg nou zelf, tegenover de CO2-uitstoot door vleesconsumptie, staat toch de ademnood door knoflook, de winderigheid door ui-gewassen, de plaslucht van asperges en – niet te vergeten – de angstaanjagende uitscheiding van rode bietjes?

Kortom: ’t Is maar waar je oog en oor en een neus voor hebt.
En wat je blieft. Vandaag Suikerfeest!

Twee lange Kamerdagen na Prinsjesdag. Honderdvijftig Kamerleden, waarvan er Elf de Trom roerden. Volle bak in Vak K. Zevenentwintig Ministers en Staatssecretarissen, waarvan er één voor alen sprak. ? Wat zeg ik? Die zorgvuldig opgestelde ambtelijke verhaaltjes afraffelde als de slechtste voorleesvader van Nederland.

Blije tijden voor de media. Die monteerden grollen, grappen en jijbakken aaneen tot een vrolijke compilatie van de ‘Funniest Haagse Home Video’s’. Van de ‘Kopvoddentax’ van Geert en de ‘Waterstofperoxidetax’ van Agnes, tot en met het succesnummer van Alexander, die met zijn Hele Haagse Bibliotheek kwam opdraven. En niet te vergeten de ‘BloteBillenAct’ van Rita, waardoor Marianne zozeer in verwarring raakte dat ze het hele gezelschap opriep de broek aan te trekken, maar de spreekwoordelijke riem vergat. Dat was buikschudden geblazen!

Aardige cabaretmomenten, goed voor een alternatieve versie van ‘X-factor’. Nog beter als HenkJan Smits de deelnemers snoeihard zou beoordelen. Of als Lieve Paul die Kameracts met een venijnige lach van commentaar zou voorzien. Ik doe Talpa John maar wat tv-ideetjes aan de hand.
Tegelijk behoed ik hem voor de illusie er ‘Het Beste Idee van Nederland’ uit te halen.

Veel LOL, maar weinig WOL. Dat is de meest onschuldige typering van de afgelopen Haagse Cabaret Tweedaagse. Goedkoop, dat wel. Het toegangskaartje was gratis. Dat had ik ongevraagd al betaald via mijn Belastingaanslag.

Ik bleef tot het eind, wilde het onderste uit de kan, maar kreeg elk Kamerlid op mijn neus.
Zelfs de meest fervente opponent verdrong zich voor Vak K om Jan Peter vrolijk te feliciteren. Dat beurde hem zichtbaar zó op dat ik hem bijna hoorde zingen: ‘En we gaan nog niet naar huis…!’

Buitengekomen werd die meezinger verdrongen door de oorstrelende klanken van een Peruaanse fluitband. ‘Het is de allochtoon die de muziek maakt,’ grapte ik hardop. Achter mij hoorde ik de ene aan de andere Kamerling fluisterend vragen: ‘Wat kóst nou een huidige allochtoon?’
Ik draaide me om: ‘Ik denk… iets minder dan een hedendaagse Hagenees!’

Tijdens een debat van De Volkskrant, afgelopen zondag in De Rode Hoed, trok hij op z’n Wilders van leer: ‘Het is asociaal om de problemen van de vergrijzing te ontkennen. Wie dat doet steekt zijn kop in het zand.’ Voor dummies vertaalde hij die krachttermen in de stelling dat vandaag de dag vier werkenden één AOW-er sponsoren, terwijl er in de toekomst twee voor moeten opdraaien.

Een angstaanjagende Hagenpreek, die na een snel internetconsult bij ons aller CBS kan worden ontzenuwd. Onze beroepsbevolking bestond vorig jaar uit bijna 11 miljoen mensen, met een arbeidsparticipatie van 70%. Dat is zo’n 7,7 miljoen fulltime banen. Bij 2,7 miljoen AOW-ers.

Dat is nog geen drie Nederlanders voor één AOW-er. Minder dan Piet Hein ons wil doen geloven, terwijl ik nog niemand hoor klagen over de huidige financiering van de AOW. Dus zal het met de toekomstige teruggang naar twee-op-één nog wel meevallen. Sterker: nu Arie Boomsma geen ’40 dagen zonder seks’ meer mag promoten, krijgt onze bevolkingspiramide vast weer een brede basis.
Hoe een omstreden EO-ontslag toch ergens goed voor kan zijn…

Het kinderrijke effect daarvan is nog niet bewezen. Maar je zou dat een handje kunnen helpen door, met de zegen van de Paus, alle voorbehoedsmiddelen te verbieden. Of het ongeremde plezier ervan als tabak te belasten. Dat neemt de lust niet weg, zo is gebleken. Dus tel uit de nationale kinderwinst.
En wat te denken van een likkebaardend alternatief voor de Ramadan: Rammen dan! Ik zie de Postbus-51-commercials al: Elke Dag Suikerfeest!

Het behoud van de AOW met 65 kan ook minder seksistisch worden aangepakt.
Geef elke 65-plusser een grijs kenteken en kort het voordeel op de AOW. Dat verlaagt weliswaar het melkquotum van de Heilige Koe. Maar met de voortvarende aanpak van onze Camiel van Wegen, hebben we binnenkort asfalt genoeg om in één ruk van A naar Beter te rijden. Dat verhoogt bovendien de productiviteit van ‘stille werlozen’: zij die nu neuspeuterend in de file staan.

Andere optie: Fikse aanpak van de Staatvisserij. Reken onze blauwpetalgen niet af op een bonnenquotum, maar op het vangen van boeven. Grote en kleine. Dat scheelt karrenvrachten aan ergernis, maatschappelijke en particuliere schade. Wat zeg ik? Dat scheelt een hele beveiligingsindustrie. Zonder toenemende werkeloosheid. Je kunt werknemers in die branche immers inzetten voor blauw op elke hoek van de straat. Dan komt het met bezuinigingen op de politie vanzelf goed. By the way: Wat kost een vandaal? Die Kamervraag heb ik nog niet gehoord.

Nog een optie: Laat het beheer van de AOW-pot niet over aan de Staat. Het rendement daarvan is immers nog minder dan van een woekerpolis: het holt met smoezen achteruit. Stort de AOW-premies af op Paleis Noordeinde. Daar zit Koninklijke expertise om via Guernsey en Jersey een goudgerand rendement te maken. Belastingvrij. Niet netjes, maar met de zegen van het kabinet.

Biedt dat alles geen soelaas bieden voor een welverdiende (en dikbetaalde) rust na 40 jaar werken? Dan vallen er met recht en reden nog miljarden te halen bij de beste bankrovers aller tijden: de bonusboevende bobo’s, die de hele wereld in een financiële crisis stortten. Wat zeg ik? Die ondanks miljarden aan belastingbetaalde staatssteun hun leven niet beterden. Ongestraft, want ze zitten niet, tenzij op hun centen. Geen kale kippen, maar rijkgevederde sujetten. Die kunnen, om te beginnen, worden geplukt en verbannen naar de Doggersbank. Met uitzicht op de Kanaaleilanden.

En nu een Bavaria. Met een Broodje Kebab. Maar niet van Donner.

Hij kondigde het aan in ‘On Air’ van 12 augustus.
Wie? Jan Kees de Jager, de belastende Staatssecretaris van Financiën. Tevens de innemendste geldophaler van Nederland, op Gerrit Zalm na.
Wat? Dat hij wars is van het woud aan regeltjes over vergoedingen en verstrekkingen. En dat hij die met Prinsjesdag door één eenvoudige regel gaat vervangen.

Harm Edens wilde haring of kuit hebben. Jan Kees rekende zijn briljante plan echter tot ‘Het Geheim van Prinsjesdag’. Dus wilde hij er verder niets over zeggen. Maar zijn gezicht sprak boekdelen aan voordelen voor de belastingbetalende burger.

Sindsdien vist menigeen naar de échte voordelen.

Negativo’s verwachten dat er van voordeel helemaal geen sprake zal zijn. Zij verwachten dat Jan Kees met één eenvoudige regel het mes wil zetten in de resterende belastingvrije vergoedingen en verstrekkingen. Zoals ons vaker een worst wordt voorgehouden.

De uitkomst van vereenvoudigingen is, historisch gezien, immers meestal hetzelfde: dat het ingewikkelder wordt. En duurder. Neem maar het roze ‘toeslagencircus’ dat met de zorgverzekering meereist. Dat kostte een bataljon ‘Bassies en Adriaans’. En daar bleef het niet bij. Toen de belastingdienst eenmaal de smaak van ‘wij gaan uitbetalen’ te pakken had, werden er meer variétéartiesten ingehuurd. Voor de HT, de KO, de KT, de VT en wat al niet meer.
Niet de beste acteurs trouwens. Kijk de Sterspotjes maar na. En zoek de X-factor.

Positivo’s rekenen op méér onbelaste bonusjes. Ik gebruik bewust een verkleinwoord.
Immers, in een tijd waarin miljoenenbonussen mager worden belast, ja zelfs met miljarden aan staatssteun worden gegarandeerd, mag je toch op z’n minst verwachten dat je baas niet blauw aanslaat als hij een Smart in je kerstpakket stopt.

Maar laat ik niet op de Troonrede vooruitlopen. Misschien krijgen de negativo’s gelijk en mogen slechts Smarties onbelast worden verstrekt. Zoethoudertjes dus.

Eén belastingvrije verstrekking is echter nu al gelekt: het broodje haring. Wat zeg ik? Twee!
Met dank aan Guusje ter Horst, die ze uit de schatkist liet betalen en onbelast genoot. Dus verwacht ik dat de hoofdregel – ‘alles wat een werknemer op grond van zijn dienstbetrekking geniet is belast’ – met Prinsjesdag in elk geval zal worden aangevuld met: ‘behalve een broodje haring’.

Beatrix rolt vast buikschuddend van de Troon als ze die passage moet voorlezen. Dat kan ze dus beter aan Bert Visscher overlaten. Waarop de hele Ridderzaal opstaat en scandeert: ‘Maar Bert! Gekke man! Wat zeg je nou?’ Wordt het vast de vrolijkste Prinsjesdag ooit.

Maar wat als je geen haring lust? Wees gerust! Voor gemoedsbezwaarden komt er vast een compensatieregeling. Nou ja, eerst een commissie. En dan… de DMMWAT. De Wat?
De ‘Doe Mij Maar Wat Anders Toeslag’.

Mochten mijn dromen niet uitkomen, dan mag u rekenen op het volgende besluit van de Troonrede: ‘Bezuinigingen uit het verleden bieden dezelfde garantie voor de toekomst. U mag zich daarbij gesteund weten door het besef dat velen u wijsheid toewensen en met mij om kracht en Gods zegen voor u bidden.’ Hoera! Hoera! Hoera???

‘Milieu’ is een toverwoord voor het straffeloos genereren van riante inkomsten. ING heeft dat ook ontdekt. Onder het mom van ‘milieu’ gaan ze papierloos bankieren. Omdat 500.000 klanten dat willen. Van de 7.500.000 voormalige Postbankklanten die ze hebben, en nog tig miljoen die ze zelf al hadden. Alles bij elkaar minder dan 4%, schat ik ruwweg. Erger dan Balkenende, die leert dat je op basis van een feitelijke minderheid formeel democratisch kunt regeren.

Even rekenen: 7,5 miljoen Postbankklanten en (stel) zo’n 5 miljoen van ING zelf. Dat scheelt 12,5 miljoen maandelijkse afschriften. Dat scheelt alleen aan porto al 66 miljoen. En wat daar nog bij komt aan besparing op kleurentoner en papier. En wat het kost om dat in enveloppen te stoppen. Alles bij elkaar tenminste 140 miljoen. Per jaar. Daarvan dragen ze een beetje bij aan een paar bosjes hier te lande. Miljeuk! Want dat deden ze al. Dus pure miljoenenwinst. Zo’n bank heeft toch geen staatssteun meer nodig?

Bovendien: van die 140 miljoen zouden ze hun klanten op z’n minst kunnen tegemoetkomen in de aanschaf van een pc om te internetbankieren. Maar die mogen ze mooi helemaal zelf betalen.

Oké, ze geven rentepunten. Maar wat stelt dat voor? Een schaamlapje voor schofferend lage spaarrentes en steeds hogere kosten. En wat koop je ervoor? Niks. Want wat je in de ING-cadeaushop moet bijbetalen is in het algemeen méér dan het in de winkel kost.

De moraal van dit verhaal: de banken heb ons nog niet uitputtend uitgebuit. Nog lange niet! Er vallen nog héél veel bobobonussen van klanten te plukken. Dus wees gewaaarschuwd!

Ik vraag in elk geval aan mijn baas om mijn salaris weer contant te betalen. Dan hebben boevende banken geen kans. Als iedereen dat doet, dan dondert het hele ‘banksysteem’ in elkaar, zeg je? Mwah! Dat scheelt onze schatkist vele miljarden om het in stand te houden. En daar worden we allemaal extra rijker van. Of minder arm. Wat jij wilt.

Ik zeg: ‘Wouter, kom er maar in! Laat deze Record Jackpot maar vallen. Succes gegarandeerd!’

Eigenlijk valt het best mee, dat Record Salaris van Yvonne van Oort. Als directeur van de Staatsloterij moet je immers een ‘systeem’ in stand houden. Sinds de bankencrisis weten we wat zo’n vehikel kost. En kan. Daar hoef je niet voor naar 2020 te sms’en. Zeker niet om te weten hoeveel flappen we moeten bijlappen wanneer een staatserkend ‘systeem’ dreigt om te vallen.

We mogen we onze handen dichtknijpen met Yvonne. Ze doet het voor een schijntje. Ik bedoel: een beetje (zichzelf) veelbelovende bankbobo spant zich niet in voor een schamele half miljoen. En ze heeft nóg iets voor op de bankierende boevenbende: ze blijft de schatkist vullen én tegelijk uitkeren aan haar klanten. Ze kan ook niet anders. Maar dat terzijde.

Even een cijfertje. De omzet van de Staatsloterij groeide in 2008 met maar liefst 54 miljoen. Knappe prestatie. Applaus voor Yvonne! Goed voor een fikse bonus. Maar dat was al afgesproken.

Terecht? Jawel! Tenminste, als zij dat op haar eentje voor elkaar had gebokst. Maar met een Manager Operations aan haar zij. En een Manager Financiën. En een Manager Marketing & Sales. En nog zo’n 120 andere medewerkers die daar een steentje aan hebben bijgedragen. Tja, dan zou je haar recht op die bonus toch op een soort ‘vijfdelot’ moeten waarderen. Dus viervijfde samen delen.

Nog even cijferen. Wat bleef er over van die 54 miljoen?
Het behalen van die extra omzet, zo halen we uit het jaarverslag, kostte 7 miljoen aan extra marketingkosten. Onder meer voor misleidende campagnes, die vast nog wat schadeclaims opleveren. Plus 33 miljoen aan extra prijzen. Plus 5 miljoen extra personeelskosten. Plus nog wat andere extra uitgaven.

Om kort te gaan: van die 54 miljoen bleef voor de staatskas zelfs minder over dan in 2007. En dan neem ik alle regeringsuitbuitingen bij elkaar: kansspelbelasting, vennootschapsbelasting, en winstafdracht. Dus ben ik benieuwd of Yvonne’s bonus is gebaseerd op extra omzet of wat daar uiteindelijk van overblijft.

Die vraag dringt temeer nu de kosten voor automatisering (het hart van het ‘systeem’ ) in één jaar tijds met 33% zijn gedaald, waardoor de software een heel lot niet van een vijfje kan onderscheiden. Onzinnige redenering, geef ik grif toe. Het is immers een fluitje van een cent om zelfs de domste computer dat besef bij te brengen.

Dus resteert opzet en voorbedachte rade. Oftewel: ‘zoals het nu eenmaal onontkoombaar is afgesproken’. Dé smoes waarmee Wouter Bos zich uit de voeten maakt als het anderen betreft. Maar de Staatsloterij… dat is toch geheel en al zijn pakkie-an?

Blijft de vraag: is een half miljoen per jaar een redelijke beloning is als je gewoon je werk doet? Ik bedoel: Zonder riante staf. Zonder vorstelijke bonus. En zonder spindokters die een web voor je weven om ‘eigen doelen eerst’ voor de buitenwacht te verdoezelen.

Ik denk dat de meeste Nederlanders hun stinkende best doen zonder die ‘door de baas betaalde’ faciliteiten. Alles bij elkaar voor zo’n zes procent van Yvonne’s gage. En daarvan slechts vijfjes kunnen kopen. Zodat van de Record Jackpot slechts éénvijfde gegarandeerd wordt uitgekeerd.
In die zin is de recente uitspraak van de Reclame Code Commissie uiterst terecht.

Gezien de verwachte schadeclaims zal Wouter ook voor dit ‘systeem’ fors moeten bijlappen. Ten koste van ons allemaal. Ook als je nevernooit een staatslot kocht. Uiteindelijk zijn we allemaal aan de beurt.

Nee, je hoeft niet naar Hans Anders. Het Vofafone-logo is bewust onscherp. Net als het ‘Scherp abonnement’ van deze provider. Als je daarmee denkt te besparen kom je van een dure kermis thuis.
.

Wat is het geval?
‘Het beltegoed bij je Vodafone Scherp abonnement is maximaal twee maanden geldig,’ zegt Vodafone op haar website. En vervolgt: ‘Het beltegoed dat je niet gebruikt hebt, ontvang je de maand erna bovenop het beltegoed van die maand.’ Logisch! Of niet?

Dat je eerder bespaarde beltegoed simpelweg wordt gejat, daar heb ik het niet over. Dat slikten we al. Bij de meeste providers is dat immers nét zo ‘gewoon’ als klantbetaalde bonussen van incestueuze bankrovers. Las ik deze week niet dat er juist door personeel nogal wat wordt gejat? Maar dat terzijde.

Orange was een goede uitzondering. Zij hanteerde het principe : ‘wat van jou is, blijft van jou’. Of dat na overname door T-Mobile nog zo is? Leuk klusje voor Ben Woldring – van www.bellen.com – om dat uit te zoeken. En in het algemeen: het jatten van betaalde belbundels.

Back to Vodafone. Die heeft sinds 1 mei haar spelregels mistig ‘aangescherpt’ om nog méér betaalde belminuten in eigen zak te steken. Hoe? Lees en herlees de volgende zin: ‘Is je nieuwe tegoed op, dan bel je verder met je tegoed van vorige maand.’ Lees en overweeg ‘m gerust nog ’n keer (of drie) als de betekenis niet meteen tot je doordringt.

Moeilijk?
Kan ik me voorstellen. Want dat is juist de bedoeling. Maar het komt eenvoudig hierop neer: als je deze maand binnen je beltegoed blijft, dan is je spaartegoed van vorige maand naar de gallemiezen. Nóg simpeler: je beltegoed is feitelijk maar één maand geldig. Zoiets als ‘éen halen, twee betalen’. Oftewel: wat van jou was, wordt van Vodafone.

Ik snap ze wel, die jongens van Vodafone. Ze zagen de bui al hangen, toen ze van de OPTA minder mochten rekenen voor buitenlands bellen. Maar klanten mistig misleiden om die ‘aderlating’ te compenseren… dat is van een slimme dieverij die zelfs ‘Ocean’s Fourteen’ te boven gaat.

De OPTA miste deze truc. Althans van deze ‘onafhankelijke autoriteit’ nog niets gehoord. Uit ‘De Kamer’ evenmin. Maar dat wekt (sic!) geen verbazing, sinds de bezoekers van deze politieke soos zich vermeien met zinloze debatten. En intussen sms’en. Allemaal belastingbetaald!

Dus moet je misschien toch naar Anders. Niet dat je slecht ziet of hoort. Maar om Hans te wijzen op een nieuw gat in de markt: Hans Belt Anders! Daar worden we allemaal wijzer van. En dat is mooi meegenomen in crisistijd. Zeker nu we ook onze nieuwe gasbel vast olievet en miljeukdik gaan betalen.

Sinds Camille Eurlings kennen we naast klare wijn en ‘Heerlijk Helder Heineken’ ook ‘klein bier’. Klein bier? Dat is bijvoorbeeld het geneuzel over declaraties van overheidsdienaren.

Over grijpgrage burgemeesters wil ik niets zeggen. Behalve dat ze het gewoon (!?) doen. Over op geld beluste Haagse expats evenmin en -plus, sinds Eveline Herfkens. Maar met het declaratiegedrag van ministers en staatssecretarissen valt het nogal mee.

Athans, onder voorbehoud van hun creditcardgegevens. Die komen niet spontaan, maar desgevraagd, zei de premier. Dat wekt het angstige vermoeden van verduistering. Of is die vertraging ingebouwd om de fikse aanvraagkosten te vergoelijken?

Jan Peter verschoonde zich van blaam. Hij declareert niks. Hij maakt slechts gebruik van zijn ‘faciliteiten’. Zei hij, tijdens de wekelijkse persconferentie. Alsof het geen vijfsterrengenot is dat je in de watten wordt gelegd zonder ook maar één formuliertje in te vullen.

Ik snap dat Jet Bussemaker een theaterkaartje declareert om dementie beter te begrijpen. Dat is zoiets als functionele educatie, naast de vakbladen die het ministerie betaalt. Maar een kwijtgeraakte Ray Ban uit de schatkist halen? Dat staat haakser dan Haags op de verboden aftrek voor iedereen van zelfs de meest noodzakelijke brillen. In het algemeen trouwens op de toenemende eigen bijdragen naast de alsmaar stijgende premies van de zorgverzekering. Dat kun je met recht de ‘nieuwe woekerpolis’ noemen.

Intussen koppen de kranten: ‘Bos geeft ABN 2,5 miljard’. Twee-en-een-half miljard… een bedrag met duizelingwekkend méér nullen dan de bovenstebeste postcodekanjer ooit in het vooruitzicht stelt. Om om ‘het systeem’ te redden. Natuurlijk. Hét systeem? Alléén dat van Fortis, ABN of ING? Of dat van álle banken en verzekeraars die claimen ‘het systeem’ in stand te houden. Welk systeem? Dat van blijvende bonussen. Met één verschil: nu uit de schatkist. Ten koste van ons allemaal.

De schamele www-deeltijdpot is leeg. In schril contrast met de steeds weer gevonden bankmiljarden. Zónder terugbetalingsgarantie. Zonder gekrakeel over de vraag of we onze kinderen en kindskinderen niet met een enorme schuld opzadelen. Dat nu even niet.

Wat mij betreft kan dat hele ‘systeem’ beter verzuipen dan dat we steeds maar meer geld pompen in een bodemloze put. Is er een alternatief? Jazeker! Sparen en lenen bij de Centrale Europese Bank. Wederzijds tegen één procent. Zonder de vier- tot vijfdubbeldikke ‘risico-opslag’ waarmee commerciële banken het aan ons doorlenen. Zonder de rente die zij jatten van onze betaalrekeningen.

Kost die CEB-tour niks? Tuurlijk niet. Maar met één procent verschil tussen lenen en sparen, waarin biljoenen omgaan, kun je makkelijk één prachtbank optuigen.

Voor ontslagen bankbobo’s zie ik een nieuwe toekomst. In de enige sector waar zeker groei in zit: de voedselbanken. Op voorwaarde dat zij de beste biefstuk niet voor zichzelf houden. Soms geven resultaten uit het verleden de slechtste garantie voor de toekomst.