Twee lange Kamerdagen na Prinsjesdag. Honderdvijftig Kamerleden, waarvan er Elf de Trom roerden. Volle bak in Vak K. Zevenentwintig Ministers en Staatssecretarissen, waarvan er één voor alen sprak. ? Wat zeg ik? Die zorgvuldig opgestelde ambtelijke verhaaltjes afraffelde als de slechtste voorleesvader van Nederland.

Blije tijden voor de media. Die monteerden grollen, grappen en jijbakken aaneen tot een vrolijke compilatie van de ‘Funniest Haagse Home Video’s’. Van de ‘Kopvoddentax’ van Geert en de ‘Waterstofperoxidetax’ van Agnes, tot en met het succesnummer van Alexander, die met zijn Hele Haagse Bibliotheek kwam opdraven. En niet te vergeten de ‘BloteBillenAct’ van Rita, waardoor Marianne zozeer in verwarring raakte dat ze het hele gezelschap opriep de broek aan te trekken, maar de spreekwoordelijke riem vergat. Dat was buikschudden geblazen!

Aardige cabaretmomenten, goed voor een alternatieve versie van ‘X-factor’. Nog beter als HenkJan Smits de deelnemers snoeihard zou beoordelen. Of als Lieve Paul die Kameracts met een venijnige lach van commentaar zou voorzien. Ik doe Talpa John maar wat tv-ideetjes aan de hand.
Tegelijk behoed ik hem voor de illusie er ‘Het Beste Idee van Nederland’ uit te halen.

Veel LOL, maar weinig WOL. Dat is de meest onschuldige typering van de afgelopen Haagse Cabaret Tweedaagse. Goedkoop, dat wel. Het toegangskaartje was gratis. Dat had ik ongevraagd al betaald via mijn Belastingaanslag.

Ik bleef tot het eind, wilde het onderste uit de kan, maar kreeg elk Kamerlid op mijn neus.
Zelfs de meest fervente opponent verdrong zich voor Vak K om Jan Peter vrolijk te feliciteren. Dat beurde hem zichtbaar zó op dat ik hem bijna hoorde zingen: ‘En we gaan nog niet naar huis…!’

Buitengekomen werd die meezinger verdrongen door de oorstrelende klanken van een Peruaanse fluitband. ‘Het is de allochtoon die de muziek maakt,’ grapte ik hardop. Achter mij hoorde ik de ene aan de andere Kamerling fluisterend vragen: ‘Wat kóst nou een huidige allochtoon?’
Ik draaide me om: ‘Ik denk… iets minder dan een hedendaagse Hagenees!’

Je zult maar volksvertegenwoordiger zijn. Alle Haagse vergaderzalen hangen vol vaste tv-camera’s. Burgers zien met één computerklik wat je daar uitvreet. En anders wel de ‘wildcams’ in de wandelgangen. Dus moet je altijd alert zijn. Je zint voortdurend op quotes en kwinkslagen die door ‘Den Haag Vandaag’ worden opgepikt of in ‘DWDD’ worden doorgedraaid. En als de nationale tv een debat integraal uitzend, moet je je aandacht verdelen over inhoud en een gelikt tv-optreden.

Al met al een uiterst vermoeiende aangelegenheid. En dat voor een halve Balkenende! Ik kan me de jaloezie voorstellen bij de gedachte dat één publieke omroepcoryfee bijna hetzelfde verdient als alle 150 Kamerleden bij elkaar.

Maar daarover reppen onder het mom van ‘onze belastingcenten’ – als het zo uitkomt, dan wel! – zie ik als opportunistisch gekrakeel. Ik heb van geen Kamerling nog gehoord over de vele miljoenen méér waarvoor voetbalprofs een balletje trappen. Logisch, als je zelf nog geen deuk in een pakje boter slaat. Maar onbegrijpelijk bij het besef dat onze energienota extra hoog is door sponsoring van de Eredivisie (wat heet!?), die zelf nog eens een forse aanslag pleegt op het belastingbetaalde politiebudget.

Wat dat betreft kan Guusje méér blauw op straat toveren zonder op noodzakelijk bureauwerk te besparen. Als woningcorporaties voor politieke prachtwijken moeten opdraaien, kan op voetbalclubs toch tenminste de maatschappelijke schade van hun ‘fans’ worden verhaald? Maar dat terzijde.

Maximaal driemaal Balkenende voor de beste sterren aan het publieke omroepfirmament? Als dat staat voor driemaal obligaat geblaat, heb ik er nog geen stuiver voor over. Geen talent gedijt zonder inspanning. Dat heeft zijn prijs. En die wordt effectiever afgerekend door dagelijkse kijkcijfers dan kiezerscontracten waarmee vier jaar ongestraft wordt gesjoemeld.

Toch ‘hep’ het nadeel van de Haagse normering ook een voordeel. Sterren die verdwijnen zullen elders verschijnen. Dat scheelt drie publieke netten en een veelvoud aan belastingbetaalde omroepen. Het media-aanbod betalen we dan weliswaar via onze boodschappen, maar gezien de écht marktwerkende superoorlog van onze grootgrutters zou dat best eens kunnen meevallen.

Verschraalt het media-aanbod daardoor? Ben je mal! In de vraag naar duiding en verdieping wordt vast op natuurlijke wijze voorzien. En stukken goedkoper dan tig actualiteitenrubrieken met hetzelfde.

Kinnesinnende Kamerlingen bied ik een lucratieve uitdaging: ‘Achterkamertjes-TV’. Zicht op alles wat we altijd al wilden, maar nooit mochten weten. Met interactieve peilingen. Een opsteker voor ware democratische controle. Daar mag best één publiek net voor open blijven.