Vijftig procent kans (dus) dat jouw stem in de Kamer niet wordt gehoord. Dat is gemiddeld, zul je zeggen. En dat klopt. Wil je precies weten hoe ‘Den Haag’ naar jou luistert? Stem dan op de 27 besluiten die de stemmentracker je voorlegt. En je weet wat je stem doet en kost. Gratis! Inclusief een ranking van politieke partijen naar jouw voorkeur. Zodat je weet waar je wel en ‘ech nie’ op moet stemmen, ruim vóór de volgende Kamerverkiezingscampagnes.

‘Ruim vóór’ die tijd? Wel als het aan de coalitie ligt. Die zal de regering steunen totdat ze erbij neervalt. Omdat dat ‘zo hoort’, fractiekadaverdiscipline incluis. In weerwil van de volkssteun aan de ‘Bende van Balkenende’, die afgelopen weekend terugliep naar 40 van de 150 zetels. Dat is aanzienlijk minder dan een halve dekking. Een bank zou erdoor omvallen. Onze ontluisterende democratie is kennelijk een systeem dat met stille staatssteun in stand wordt gehouden.

En dan heb ik het nog niet over de magere rapportcijfers, waarvoor je op school flink op je donder krijgt. Als je al niet wordt teruggezet. In het voorbeeldige Den Haag ligt dan anders. Misschien moeten we ook daar maar eens ‘tien-minuten-gesprekjes’ invoeren. Op tv. Wint het qua kijkcijfers vast van ‘Boek zoekt Yvon’ en ‘Ushi-Dushi-Wendy’, zodat de publieke omroep zichzelf kan bedruipen. Scheelt de schatkist maanden aan AOW, zodat die nog vóór 65 kan ingaan.

‘Ruim vóór’ die tijd geïnformeerd? Niet als het aan de oppositie ligt. Die wil per definitie zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen, maar wint van dag tot dag aan bevestiging van haar verlangen. Winnen zullen ze voorlopig niet. De radicale strijd van Alexander, Femke en Agnes tegen Blonde Geert, gesteund door Eberhard, levert hem juist de meeste stemmen op. Hoe blond kun je zijn? Op die vraag rijst een ander antwoord.

Zo verandert er meer in het taalgebruik. Regeren is niet langer vooruitzien, maar vooruitschuiven. Zoals de Noord-Zuidlijn onder Amsterdam, alle gekraak ten spijt. Besluiten worden uitbesteed aan onafhankelijk (geduide) commissies en twintig kluppies staatsbroodvretende ambtenaren, die zichzelf vast niet zullen wegbezuinigen. En de uitvoering wordt naar de toekomst gesjofeld. Naar nieuwe regeringen, die alles weer terug kunnen schuiven. Want zeg nou zelf… ‘manmoedige’ besluiten als de kilometerheffing in 2013 en de AOW in 2020, daar gaan minstens zoveel kabinetten overheen als een bankdirecteur over zijn maîtresse.

Onzin, die vergelijking? Oké, we zullen zien in welk ander gat de staatsgesponsorde miljardenbonussen uiteindelijk zijn verdwenen. Maar wég zijn ze. Daar helpt geen flitsende flitser aan.

Terug naar de stemmentracker. Opvallend is (bij de huidige stand van de peiling) dat de PVV bij 21 van de 27 besluiten stemde zoals het volk gestemd zou hebben. Tegen 14 van de 27 goed van het voltallige parlement. Dat geeft te denken. Hoe dan ook.

*

Stemmentracker is een initiatief van IPP, het Instituut voor Publiek en Politiek, dat mensen betrekt bij politiek en samenleving. Zonder winstoogmerk, maar voor de helft gefinancierd door het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK). Maurice de Hond besteedde er op zijn weblog ook een topic aan.

Tijdens een debat van De Volkskrant, afgelopen zondag in De Rode Hoed, trok hij op z’n Wilders van leer: ‘Het is asociaal om de problemen van de vergrijzing te ontkennen. Wie dat doet steekt zijn kop in het zand.’ Voor dummies vertaalde hij die krachttermen in de stelling dat vandaag de dag vier werkenden één AOW-er sponsoren, terwijl er in de toekomst twee voor moeten opdraaien.

Een angstaanjagende Hagenpreek, die na een snel internetconsult bij ons aller CBS kan worden ontzenuwd. Onze beroepsbevolking bestond vorig jaar uit bijna 11 miljoen mensen, met een arbeidsparticipatie van 70%. Dat is zo’n 7,7 miljoen fulltime banen. Bij 2,7 miljoen AOW-ers.

Dat is nog geen drie Nederlanders voor één AOW-er. Minder dan Piet Hein ons wil doen geloven, terwijl ik nog niemand hoor klagen over de huidige financiering van de AOW. Dus zal het met de toekomstige teruggang naar twee-op-één nog wel meevallen. Sterker: nu Arie Boomsma geen ’40 dagen zonder seks’ meer mag promoten, krijgt onze bevolkingspiramide vast weer een brede basis.
Hoe een omstreden EO-ontslag toch ergens goed voor kan zijn…

Het kinderrijke effect daarvan is nog niet bewezen. Maar je zou dat een handje kunnen helpen door, met de zegen van de Paus, alle voorbehoedsmiddelen te verbieden. Of het ongeremde plezier ervan als tabak te belasten. Dat neemt de lust niet weg, zo is gebleken. Dus tel uit de nationale kinderwinst.
En wat te denken van een likkebaardend alternatief voor de Ramadan: Rammen dan! Ik zie de Postbus-51-commercials al: Elke Dag Suikerfeest!

Het behoud van de AOW met 65 kan ook minder seksistisch worden aangepakt.
Geef elke 65-plusser een grijs kenteken en kort het voordeel op de AOW. Dat verlaagt weliswaar het melkquotum van de Heilige Koe. Maar met de voortvarende aanpak van onze Camiel van Wegen, hebben we binnenkort asfalt genoeg om in één ruk van A naar Beter te rijden. Dat verhoogt bovendien de productiviteit van ‘stille werlozen’: zij die nu neuspeuterend in de file staan.

Andere optie: Fikse aanpak van de Staatvisserij. Reken onze blauwpetalgen niet af op een bonnenquotum, maar op het vangen van boeven. Grote en kleine. Dat scheelt karrenvrachten aan ergernis, maatschappelijke en particuliere schade. Wat zeg ik? Dat scheelt een hele beveiligingsindustrie. Zonder toenemende werkeloosheid. Je kunt werknemers in die branche immers inzetten voor blauw op elke hoek van de straat. Dan komt het met bezuinigingen op de politie vanzelf goed. By the way: Wat kost een vandaal? Die Kamervraag heb ik nog niet gehoord.

Nog een optie: Laat het beheer van de AOW-pot niet over aan de Staat. Het rendement daarvan is immers nog minder dan van een woekerpolis: het holt met smoezen achteruit. Stort de AOW-premies af op Paleis Noordeinde. Daar zit Koninklijke expertise om via Guernsey en Jersey een goudgerand rendement te maken. Belastingvrij. Niet netjes, maar met de zegen van het kabinet.

Biedt dat alles geen soelaas bieden voor een welverdiende (en dikbetaalde) rust na 40 jaar werken? Dan vallen er met recht en reden nog miljarden te halen bij de beste bankrovers aller tijden: de bonusboevende bobo’s, die de hele wereld in een financiële crisis stortten. Wat zeg ik? Die ondanks miljarden aan belastingbetaalde staatssteun hun leven niet beterden. Ongestraft, want ze zitten niet, tenzij op hun centen. Geen kale kippen, maar rijkgevederde sujetten. Die kunnen, om te beginnen, worden geplukt en verbannen naar de Doggersbank. Met uitzicht op de Kanaaleilanden.

En nu een Bavaria. Met een Broodje Kebab. Maar niet van Donner.

‘Zo bekend ben je toch ook weer niet,’ zeggen ze. Ze hebben méér dan gelijk. Ik ben verre van een Bekende Nederlander. En toch ook weer wel. Want in ons van camera’s vergeven land word ik vaker opgenomen dan me lief is.

Met camera’s in winkels en op pleinen heb ik niet zo’n probleem. Die zijn nog ergens goed voor en meestal zichtbaar. Dus als ik niet in beeld wil, shop ik een deurtje verder of loop een straatje om. En zoniet, wat dan nog? Er wordt vandaag de dag meer opgenomen dat ooit bekeken kan worden.

Hoewel… stel je voor dat Piet Hein Donner bedenkt dat je werklozen tot onbetaald ‘plaatjes kijken’ kunt verplichten. Zou zo maar kunnen in crisistijd. Dan komen we allemaal in de StaatsPrivé. Maar goed, ik hoop dat hij in zijn werkzame leven – tot 67 jaar, dus! – minder natte dromen heeft.

Ik gruw echter van ongewenste inbreuken op mijn privacy. Net als Willem Alexander en Máxima. Dus haat ik paparazzi die mij stiekem fotograferen als ik mij van A naar Beter begeef. Preciezer: ik haat ‘blauwpet-paparazzi’, die vanuit in bosjes en vanachter geluidswallen ‘auto’s kieken’. Dat is iets anders dan ‘brommers kieken’ in de Achterhoek. Want met het verschil van een rekening achteraf.

Paparazzi houden die foto’s niet voor zichzelf. Ze verkopen ze. De Prins van Oranje had daar vanaf zijn prille jeugd al de pest aan. Jij en ik hebben een reden temeer. Onze foto’s worden immers niet verkocht aan ‘de bladen’, waar je met een slimme advocaat nog een slaatje uit kunt slaan.

Integendeel, ze worden gratis geleverd aan het Centraal Justitieel Incasso Bureau (CJIB), die ons daarvoor een acceptgiro stuurt. Voor minstens 31 euro, als je een tikkie te snel naar je schoonmoeder reed. Of terug. Zonder dat dikbetaalde staatsportret te leveren. In een tijd waarin je honderd foto’s voor een tientje krijgt thuisbezorgd.

Maria Magdalena slikt die Staatsgerande Inflatie voor Limburchse koek. Nog afgezien van de 6 euro die het CJIB sinds 1 juli extra rekent voor zogenaamde ‘administratiekosten’, op zich al goed voor 72 miljoen per jaar. Wouter loodst die zonder pardon naar bonusboevende banken. En Guusje haalt nog eens voor 190 miljoen aan agenten uit de stad en achter hun bureau vandaan.

Je gestolen fiets kun je binnenkort dus écht vergeten. En Balky vindt het best dat daarnaast maar liefst 35 miljard extra wordt opgehaald: ruim 2.000 euro per Nederlander, kinderen meegerekend. Terwijl je van deze normprediker juist een bonus zou verwachten voor wie zich aan de maximumsnelheid houdt en anderszins keurig gedraagt. Maar van die foto’s is hij vast het rolletje kwijt.

De Record Jackpot valt komende Prinsjesdag gegarandeerd. In Den Haag.

Eigenlijk valt het best mee, dat Record Salaris van Yvonne van Oort. Als directeur van de Staatsloterij moet je immers een ‘systeem’ in stand houden. Sinds de bankencrisis weten we wat zo’n vehikel kost. En kan. Daar hoef je niet voor naar 2020 te sms’en. Zeker niet om te weten hoeveel flappen we moeten bijlappen wanneer een staatserkend ‘systeem’ dreigt om te vallen.

We mogen we onze handen dichtknijpen met Yvonne. Ze doet het voor een schijntje. Ik bedoel: een beetje (zichzelf) veelbelovende bankbobo spant zich niet in voor een schamele half miljoen. En ze heeft nóg iets voor op de bankierende boevenbende: ze blijft de schatkist vullen én tegelijk uitkeren aan haar klanten. Ze kan ook niet anders. Maar dat terzijde.

Even een cijfertje. De omzet van de Staatsloterij groeide in 2008 met maar liefst 54 miljoen. Knappe prestatie. Applaus voor Yvonne! Goed voor een fikse bonus. Maar dat was al afgesproken.

Terecht? Jawel! Tenminste, als zij dat op haar eentje voor elkaar had gebokst. Maar met een Manager Operations aan haar zij. En een Manager Financiën. En een Manager Marketing & Sales. En nog zo’n 120 andere medewerkers die daar een steentje aan hebben bijgedragen. Tja, dan zou je haar recht op die bonus toch op een soort ‘vijfdelot’ moeten waarderen. Dus viervijfde samen delen.

Nog even cijferen. Wat bleef er over van die 54 miljoen?
Het behalen van die extra omzet, zo halen we uit het jaarverslag, kostte 7 miljoen aan extra marketingkosten. Onder meer voor misleidende campagnes, die vast nog wat schadeclaims opleveren. Plus 33 miljoen aan extra prijzen. Plus 5 miljoen extra personeelskosten. Plus nog wat andere extra uitgaven.

Om kort te gaan: van die 54 miljoen bleef voor de staatskas zelfs minder over dan in 2007. En dan neem ik alle regeringsuitbuitingen bij elkaar: kansspelbelasting, vennootschapsbelasting, en winstafdracht. Dus ben ik benieuwd of Yvonne’s bonus is gebaseerd op extra omzet of wat daar uiteindelijk van overblijft.

Die vraag dringt temeer nu de kosten voor automatisering (het hart van het ‘systeem’ ) in één jaar tijds met 33% zijn gedaald, waardoor de software een heel lot niet van een vijfje kan onderscheiden. Onzinnige redenering, geef ik grif toe. Het is immers een fluitje van een cent om zelfs de domste computer dat besef bij te brengen.

Dus resteert opzet en voorbedachte rade. Oftewel: ‘zoals het nu eenmaal onontkoombaar is afgesproken’. Dé smoes waarmee Wouter Bos zich uit de voeten maakt als het anderen betreft. Maar de Staatsloterij… dat is toch geheel en al zijn pakkie-an?

Blijft de vraag: is een half miljoen per jaar een redelijke beloning is als je gewoon je werk doet? Ik bedoel: Zonder riante staf. Zonder vorstelijke bonus. En zonder spindokters die een web voor je weven om ‘eigen doelen eerst’ voor de buitenwacht te verdoezelen.

Ik denk dat de meeste Nederlanders hun stinkende best doen zonder die ‘door de baas betaalde’ faciliteiten. Alles bij elkaar voor zo’n zes procent van Yvonne’s gage. En daarvan slechts vijfjes kunnen kopen. Zodat van de Record Jackpot slechts éénvijfde gegarandeerd wordt uitgekeerd.
In die zin is de recente uitspraak van de Reclame Code Commissie uiterst terecht.

Gezien de verwachte schadeclaims zal Wouter ook voor dit ‘systeem’ fors moeten bijlappen. Ten koste van ons allemaal. Ook als je nevernooit een staatslot kocht. Uiteindelijk zijn we allemaal aan de beurt.

Grote woorden, dat is waar. En ik gebruik ze bewust. Om onze premier gelijk te geven als hij ongenuanceerde kritiek om die reden van zich afslaat. Maar ook omdat hij zelf niet vies is van die demagogische truc. Zijn tranentrekkers neem ik met en fikse korrel zout.

‘Telkens als ik in het Catshuis kom, denk ik aan de brand uit 2004.’ In crescendo: ‘Elke dag denk ik eraan.’ Betrokken woorden, globaal geciteerd. Ik schat ze op de waarde van het obligate regeringsvocabulaire bij sterfgevallen in Rijksdienst. Het Catshuisdebat bevestigt dat slechts.

Voorbeeld: ‘De onderste steen moet boven!’ Iedereen moet laten weten wat ie weet!’ Woorden zonder waarde, als je norm is alles, ja zélfs een prangende brief, ongelezen door te sturen. Die feitelijke desinteresse maakt alle publieke gejank in één klap tot een kleffe vertoning.

‘Onzorgvuldig! Onjuist! Onvolledig!’ Met die grote woorden kwalificeerde Jan Peter de behandeling van het ambtelijk geminkukelde TNO-rapport, waardoor rechters zijn misleid. Consequenties? Eén: Papieren regels hoe je als overheid met deskundigen moet omgaan. Alsof je dat als ambtenaar sowieso niet zou moeten weten. Twee: Slinks geouwehoer niet in een e-mail zetten. Alsof dat malversaties voorkomt. Sancties, schorsingen, ontslagen? Géén! Zelfs geen taakstrafje!

Erger nog: zelfs het geringste excuus aan Frouk de Lijster kon er niet af. Vanwege de juridische implicaties, godbetere! Van christenen moet je het maar hebben.

Van de PvdA trouwens ook niet. Eberhard van der Laan, die een pyrrusoverwinning op Geert Wilders tot zijn persoonlijke missie heeft gemaakt, gaat praten met Peter Reijman, de terecht geprezen TNO-onderzoeker. Gelul achteraf. Want slechts om lessen te trekken voor de toekomst. Wat hij dus beter al eerder had kunnen doen.

Paul Ulenbelt (SP), Alexander Pechtold (D66) en Ineke van Gent (GL) hadden de metersdikke dossiers goed bestudeerd en bonden de kat de bel aan. Een bij voorbaat verloren strijd tegen een feitelijke regeringsminderheid. Dat werd zonneklaar toen Anja Timmer (PvdA) in een motie verwoordde wat de premier al had toegezegd. Hoe kun je de neerwaartse peilingen een extra zetje geven?

Zand erover! Dat was de boodschap van kabinet en coalitie, alsook van haar trouwe christenpartners. Politiek loopt de Catshuisbrand dus met een sisser af. Maar het debat heeft aan die veenbrand een nieuwe impuls gegeven.

By the way: Zolang deze coalitie de passie preekt, loopt de Kamer zo leeg als de kerken. Dus stel ik voor het Binnenhof voorlopig als partycentrum te verhuren. Dat helpt in elk geval de schatkist te spekken en de kredietcrisis te bestrijden.

Elk voordeel hep een nadeel. Maar soms hep een voordeel een extra voordeel. Jan Peter, die zijn torentje mocht ontvluchten voor een Brusselse Kermis, was tegelijk even van het Hollandse geneuzel verlost. Hij kon immers niet vaker herhalen dan hij al deed: ‘De brand is ontstaan door thinner. En daarmee basta!’ Wouter liet hij de voorgebakken peren. Met een excuus van (ik weet) niks.

Het TNO-rapport over de vlammende wandbekleding was niet aan het OM verstrekt. En dat was fout. Zei Jan Peter. Maaruh… het was een ‘onvoldragen’ rapport. En dat kon fout gaan. Qua brand- en imagoschade. Zeiden zijn hoogst integere ambtenaren bedacht. Zelf wist hij nergens van. Zij trouwens ook niet meer.

Ennuh… weet je wat? Toen hij had bevolen het rapport – postuum, maar vast voor de zekerheid – onder de neus van de rechters te wrijven, bleken zij niet anders van oordeel dan geoordeeld. Geluk bij een ongeluk. Het ongeluk van een dementerende Vrouwe Justitia, die niet op het heldere idee kwam eerst maar eens een ‘voldragen’ rapport te vragen.

Afijn, met grote woorden piste Jan Peter het gezeik van de persmuskieten van zich af. En dat bij herhaling. Met die stralen tezamen zou je een aardig brandje kunnen blussen. Moet hij gedacht hebben toen hij die éne van Manneken Pis weer zag. Maar dat terzijde. Want ‘niet gebleken’.

‘Het is niet gebleken…’ De rapportage van het Rotterdamse OM wemelt van die holle frase. Een opportunistisch ‘wegkomertje’. Andersom werd de Bossche zwempedo immers een (nog) niet gebleken verkrachting ten laste gelegd. Het maakt kennelijk verschil of je een verdachte langer in de cel of een kabinet langer in het zadel wilt houden.

Eén ding is zeker: er is een schilder heengegaan. Zoals ook zeker is dat zijn weduwe het moet doen met het jammerlijk obligate regeringsvocabulaire waarmee ‘meeleven’ wordt betoond aan alle nabestaanden van hen die in Rijksdienst het leven laten. ‘Een excuus? Ben je mal! Eigen schuld, dikke bult, zul je bedoelen!’

Zo vat ik de premier maar even kort samen. ‘Een excuus? Daar wacht ik het Kamerdebat voor af!’ Zou hij nadenken ook aan anderen overlaten? Of menen dat de gerobotte hersens van een Lauswoltse coalitie het winnen van een fors gegroeide volksoppositie? Ik verwacht, eerlijk gezegd, dat hij zich uiteindelijk zal verslikken in de gerede twijfels van ons boerenverstand.

Er is nog enige hoop voor Jan Peter: als blijkt dat zijn hoogst integere ambtenaren zijn geselecteerd op de mate van opportunische dementie. Dan kan de waarheid nog jaren vooruit worden geschoven met ‘onafhankelijke’ onderzoekscommissies. Beter (belasting)betaald dan klokkenluiders.

Misschien heeft onze premier gelijk. En lult RTL uit zijn nek. Dat is echter ‘nog niet gebleken’. Tot dan is Frits Wester onze beste Haagse brandkastkraker. Slimmer dan de AIVD een inval doet.

By the way: Vadertje Cats zal zich omdraaien in zijn graf, als hij ziet hoe zijn bij elkaar gedichte huis een doofpot werd. Hoewel, hij constateerde toentertijd:

‘Dickwijls siet men dat de sotten
Met de wijse lieden spotten;
Maer wie sich nae wijsheyt stelt,
Laat de gecken ongequelt.’

’t Is maar hoe je het leest. Net als de vlammende Catshuisstukken.

Een zeurend kind mag je een corrigerende tik geven. Maar het aanhoudende gedrein van de anti-rookmaffia blijft ongestraft.

‘Bedienen kan je zelf,’ lachte de kastelein van mijn stamkroeg, toen hij op 1 juli vanachter de tap vóór de bar plaatsnam. Als gast, op een werkvrije rookplek. Er ging een luid gejuich op. Want ‘Café Gauloises’, waar het altijd blauw staat, zou anders op de fles gaan.

Ieder tapte z’n eigen pilsje of schonk zich een ander glaasje. En een verrukkelijk verleidelijke cassière, achter rookglas, bood het café een nieuwe aanblik. Plus extra fooien. Iedereen rookblij!

Die vreugde was van korte duur. Een onbekende gast ontpopte zich als inspecteur van de Keuringsdienst van even geen andere Waren. Nou ja, op rookvlees na. ‘De kastelein blijft de baas,’ bevoogde hij, ‘waar die ook zit. En die moet en zal een rookvrije werkplek. Dat is de Wet.’

‘Dat zullen we dan wel eens tot de bodem uitzoeken!’ riepen we met de hele kroeg.
Het deerde hem niet. ‘U bent gewaarschuwd!’ vermaande hij, liep weg en stak een peuk op.

Ons onderzoek was kort en succesvol. Na even ‘googelen’ hadden we de oplossing te pakken.
Op het scherm verscheen de eerste de beste wet, onze Grondwet, die discriminatie verbiedt ‘op welke grond dan ook’.

Met beide benen op de grond
 
Wij juichten, maar onze kroegbaas aarzelde:
‘Tja, op welke GROND dan ook… maar we zitten BINNEN !’
‘Géén probleem,’ stelde onze havanna-jurist hem gerust en gaf ons een knipoog.
Wij aarzelden geen moment en vatten de koevoet bij de horens.
Binnen een uur lag de houten vloer op straat.

‘Café De Klei’ schreven we op een plank, die we op de gevel spijkerden.
En op een plank daaronder: ‘met beide benen op de grond’.
‘De volgende inspecteur heeft geen poot om op te staan,’ lachte de kroegbaas en gaf een rondje. En nog een. En nog een. Het werd een euforische nacht.

Ontwaakt, leek het ons verstandig om niet op één paard te wedden. Met een kronkelredenerende regering weet je immers maar nooit. Dus belden we ’s ochtends met Nelson Mandela, om onze visie te toetsen aan zijn wereldwijd gezaghebbende autoriteit.

Hij erkende de gevaren van roken. Dat wel. Tegelijk wees hij, levenswijs, ook op de gevolgen van veel koffie, nu eens als levensbedreigend en dan weer als hartverwarmend gekwalificeerd. En tal van soortgelijke zaken meer. Maar hij was van één ding zeker: discriminatie is véél slechter dan roken.

Voor het geval onze rokende stamkroeg het uiteindelijk niet redt van de opportunistische interpretatie van onze Grondwet, ligt inmiddels een nieuwe plank klaar: ‘Te Koop wegens Apartheid’.
Een bord voor je kop, zou je kunnen zeggen. Klink-klaar.

Nee, ik ben niet bevangen door de hitte. En nee, ik behoor niet tot de club die Jan Peter moet nabalken. Maar ik heb wel twee leuke tips. Dankzij Kees.

Dat liet ik jaren voor wat het was. Tot vorig najaar. Toen vroeg ik hem voorzichtig of hij niet eens een leuke dame van het RIAGG in de arm zou nemen. Hij barstte in lachen uit.

‘Haha!’ schaterde zijn sonore stem door het etablissement. ‘Haha! Niks aan de hand hoor! Haha! Maak je geen zorgen! Je kent mijn geheim nog niet?’ Ik was razend benieuwd.

‘Kijk,’ zei hij, ‘het is heel simpel. Het eerste halfjaar werk ik voor de belasting. En het tweede halfjaar voor mezelf. Eén juli is mijn Bevrijdingsdag. Dan zet ik de bloemetjes buiten! Zes maanden lang!’

Zaterdag sprak ik Kees opnieuw. Zonder smiley. Natuurlijk. Maar zijn mondhoeken treurden dieper dan ooit. Na een meter bier kwam het hoge woord eruit: ‘Ik ben godsamme Sinterklaas niet!’ Hij riep het zó hard dat de hele kroeg stil viel en aan zijn lippen hing. ‘De goedheiligman is wel de eerste die met de verpakkingsbelasting in het ootje moet worden genomen.’ In het café golfde een gulle lach.

Ik sta roodgloeiend
in Tiel
 
Die wave doorbrak hij op het hoogtepunt door woedend te bassen: ‘En anders dat zooitje in Den Haag wel. Al die zakken!’ Het café applaudisseerde. Urenlang. Op enkele fluittonen na, die na middernacht verstomden. De zondagsrust bracht andersgezinden tot zwijgen.

Daarna kwam de stemming er pas goed in. Met z’n allen draaiden we de week even door. De een had P&W gezien, waarin Wouter Bos stamelde dat het kabinet in veertien maanden toch een heleboel had bereikt. De ander DWDD, waarin Ronald Plasterk zei dat het hartstikke goed ging met Nederland omdat we allemaal (!) twee weken meivakantie hadden en iedereen bleef reizen. De ironische lachsalvo’s waren niet van de lucht. Ze zwelden aan tot een tsunami, toen iemand begon over ‘De Haagse meisjes van Plezier: Jacqueline Uitcramer en Ellalla Vogelaar’. Na vele meters bier, met de waarheid van een dronkeman. Daarna deed ieder een plas. En alles bleef zoals het was.

Niet voor Kees. Die haakte al eerder af. Om zich in te schrijven voor de quiz van Carlo Boszhard.
‘Ik wed dat ik het kan!’ riep hij vastberaden
‘Wat?’ vroeg ik.
‘Veertig belastingen noemen in tien seconden!’
De volgende ochtend bleek hij gevlogen. Naar de Bahama’s. Vanuit dat belastingparadijs stuurde hij mijn zijn lijstje. Dat geef ik (tip 1) hieronder gratis aan u door.

Ik hoef bij Carlo namelijk niet te winnen, want Kees mailde me een beter advies: ‘Schroom niet te lenen om te leven zoals je gewend was. Dan pas dringt de werkelijkheid door in Den Haag.’
Dus sta ik intussen roodgloeiend in Tiel. Via lenen.nl financierde ik een arrangement op de Bahama’s. Om te luisteren naar Kees, die vast meer slimme ideeën heeft. Een halfjaar lang. Want zeg nou zelf, honderd dagen is toch te weinig om te beseffen wat je hoort?

Morgen post ik mijn voorjaarsnota aan Wouter Bos, op recept van Jan Peter: ‘Ik kan dit jaar helaas geen belasting betalen. Want de knip is leeg, de poet is op.’ Dat is tip 2, waarvoor je niet hoeft weg te taxiën. Je mag ook gewoon belast thuisblijven.

Het lijstje van Kees. Doe er uw voordeel mee!
Accijns. Afvalstoffenheffing. Assurantiebelasting. Baatbelasting. Begrafenisrechten. Belasting op personenauto’s en motorrijwielen (BPM). Belasting Zware Motorvoertuigen (BZM). Bouwgrondbelasting. Brandstoffenbelasting. Dividendbelasting. Energiebelasting. Forensenbelasting. Grafrechten. Grondwaterbelasting. Havengeld. Hondenbelasting. Inkomstenbelasting. Invoerrechten. Kansspelbelasting. Leidingwaterbelasting. Loonbelasting. Marktgeld. Milieuheffing. Motorrijtuigenbelasting. Omzetbelasting (BTW). Overdrachtsbelasting. Parkeerbelasting. Precariobelasting. Provinciale opcenten. Reclamebelasting. Reinigingsrecht. Rioolbelasting. Schenkingsrecht. Successierecht. Toeristenbelasting. Vennootschapsbelasting. Verbruiksbelastingen. Verontreinigingsheffing. Verpakkingsbelasting. Vliegtax. Waterschapslasten.

We zien haar nooit, maar hebben er allemaal mee te maken: Juffrouw Jenny, hoogste Belastingbaas. Lady in Blue. Maar buiten beeld. En buiten schot.

‘Erruguns, weet je… erruguns van binnen…’ zei ze met dubbele tong, ‘ben ik er… eigulluk, goeie vriend… weet je… ben ik er erruguns… zelfs wel blij mee.’ En ze barstte in lachen uit.
Ik dacht dat het aan de drank lag. Van realiteitsbesef kon immers geen sprake meer zijn. Maar dat werkte juist positief. In een roes droomde ze hardop haar succesvolle carrière. En hoe slim ze die had aangepakt. Want dankzij een royale ontslaguitkering kon ze nu vrij vroeg gaan ‘Zwitserleven’.

Ik kende haar van vroeger als het knapste meisje van de klas. Qua intelligentie dan. Dat beeld klopte nog steeds. Want aan een extreme makeover had zij haar riante salaris zichtbaar niet besteed. Vandaar dat ik haar slechts mijn schouder leende. Maar dat terzijde.

De ellende van Juffrouw Jenny
 
Ze was echter, zo vertelde ze, destijds niet alleen geselecteerd op haar IQ. Maar ook omdat ze zich tijdens het sollicitatiegesprek een gewillig meisje had getoond. Nooit trappen naar de baas, maar keurig doen wat je wordt opgedragen. Dat kritiekloze had ze, welopgevoed, van thuis meegekregen. En daarmee had ze het heel ver geschopt. Tot adjunct-directeur aan toe. Natuurlijk met auto van de zaak, zij het met bijtelling. Maar met privé-chauffeur dagelijks onbelast heen en weer.

Gaandeweg dreigde het gevaar van ‘likken naar de baas’. Dat had zij, dankzij het verbod op seksuele intimidatie, gelukkig platonisch kunnen oplossen met de ‘methode Schoonderbeek’. Totdat de waan van de dag van haar dementerende baas haar tot waanzin dreef. Hij vroeg meer dan haar mensen aan konden. Maar zij moest blijven ‘jaknikken’ op straffe van ontslag.

Gevolg: er gingen tal van foute brieven uit naar cliënten, wat even zoveel excuusbrieven kostte. De programmeurs van de bedrijfssoftware konden de wispelturige wensen niet bijbenen. De bedrijfsdocumentatie raakte verre van foutloos en opleidingen achterhaald. De helpdesk hielp niet meer. Enzovoort, enzovoort. Die makken nam haar grillige baas als eigen schuld. Maar toen 730.000 cliënten met schadeclaims kwamen, omdat hun correspondentie terechtkwam in de map ‘zoekgeraakte stukken’, toen was het met haar gedaan: ontslag op staande voet!

Oeps! Ik heb in deze column zo uitgebreid verhaald over mijn oude schoolvriendin, dat ik geen woorden meer heb om te verhalen over de ellende van Juffrouw Jenny. Hoewel, haar verhaal is niet veel anders. Met dit verschil dat zij niet is ontslagen. Waarom? Haar grillige bazen zijn waanzinnig bang dat zij moeten boeten voor haar disfunctioneren. Goeiesmorgens heren!

Liegt Wilders? Of het kabinet? Prangende vraag sinds het Fitna-debat. Wij keken verder dan de Haagse neus lang is. Verrassend!

Het kabinet maakt zich daar zorgen over. Zegt het. Maar maalt er in feite niet om. Met één stem breit het alles recht wat krom is, in navolging van haar super-robot. Zo duidde Tineke Huizinga in Pauw & Witteman de stijging van 13% naar 33% als een dubbele vooruitgang. Of je worst lust!

Ook serieuze Ernst Hirsch Ballin is in de greep geraakt van die onwaarachtige arrogantie. Nova legde hem de omstreden stelling voor: ‘Een Minister liegt nooit.’ Hij aarzelde. Even. Toen brak de Blijheid van Balkenende door, smalende glimlach incluis: ‘Wij hebben feitelijk heel precies antwoord gegeven op de vragen vanachter de regeringstafel en daar is uiteraard geen spoortje van onwaarheid in of zo.’

Maar hoe feitelijk en heel precies was dat? En hoe waar?

‘Ik lieg niet,’ zei iemand eens tegen me, ‘daar ben ik te lui voor!’
‘Want?’ vroeg ik benieuwd.
‘Want… dan moet je zoveel onthouden!’

Liegen over wat gedrukt Staat
 
Die verrassende verklaring staat in mijn geheugen gegrift. Dus dook ik de annalen om te zien wat mogelijk was vergeten in het vuur van een Haagse strijd, die geen hoger doel diende dan het kiezersgewinlijk krakelen over een Kamergenoot. Zoals eerder vertoond. ‘Idols’, maar dan anders.

Ik kwam tot een opmerkelijke ontdekking. Eind februari dit jaar kwam Jan Peter met zijn Fitna-persverklaring . In het Nederlands en Engels. Om de hele wereld gerust te stemmen over ‘De Film van Ome Wilders’, waarvan hij nog geen meter had gezien. Letterlijk: ‘Niemand van ons kent op dit moment de inhoud van de film die door de heer Wilders is aangekondigd. Niettemin is al duidelijk dat deze buitengewoon heftige reacties oproept.’

Hoe kon hij dat zo duidelijk weten? De Telegraaf wist het. Netwerk wist het. Van inlichtingenexperts. Jan Peter wist het beter. Maar het was liegen over wat gedrukt Staat . Weten wij nu. Jan Pinokkio een halfjaar eerder al, ruim vóór hij ons ‘onzin’ voor citroenen verkocht. Een zure constatering!

Ik ben geen fan van Blonde Geert. Hij is me te grof in de mond om me van zijn gelijk te overtuigen. Maar misschien kan het niet anders: de Haagse meute overtuigen dat het onwaarachtigheid is om hele stemmen te winnen met halve waarheden.

‘Ben ik het, Heer?’ hoor ik de prangende vraag van christelijke politici, die Zijn kinderen als onnozelen om de tuin leiden. Lees het antwoord, op koopzondag, maar eens na in Mattheus 26:23: ‘Hij die samen met mij zijn brood in de kom doopte, die zal mij uitleveren.’

Blonde vertaling, in hedendaags Nederlands: ‘Ik weet me belazerd. That’s it!’