Als ik John de Mol was, zou er een tv-succes van maken: de ‘On-logiquiz’. Kromme antwoorden verzin je namelijk net zo min als je, laat ik maar zeggen, Ushi of Dushi als Wendy van Dijk ontmaskert. Dus vooral verliezers en dikke winst voor omroep en producent. Op één voorwaarde: dat politici van deelname worden uitgesloten. Die munten immers uit in het bedenken van het ongelooflijke. Zoals een Sinterklaas zonder kruis.

Voor het geval je aan de ‘On-logiquiz’ wilt deelnemen, alvast een makkelijke Q&A:
Waarom confereerde men juist in Kopenhagen over de opwarming van de aarde? Omdat het daar vriest.
Heb je liever een moeilijke vraag? Oké: Wie stonden er in Hoek van Holland het eerst weer blauw op straat?
A. De Agenten. B. De Hooligans.

Ik stel voor ons tegendraads te wapenen. Ook tegen de komende verkiezingsverlokkingen.
Dus stuur je Q&A’s in via het reactieformulier hieronder. Moeilijk is het niet, sla de krant er maar op na.
De meest onverwachte antwoorden op terechte vragen komen in een speciale kerstcolumn, waarop je kunt stemmen. En de beste verdient een onwaarschijnlijk mooie prijs.

Terug naar de kerstsymboliek. De Haagse Hogeschool, toch een kennisinstituut, heeft daar geen kaas van gegeten. De kerstboom stamt namelijk van de Germanen, die een oude eik verlichtten om midwinter te vieren. Niks christelijks aan. Integendeel, zij streden tegen Rome. Wisten zij veel dat de latere kerk hun feestje tot het hare zou maken? Om pieken met een driehoeksboom, waaraan zowel Vader, Zoon als Heilige Geest konden worden opgehangen? Over eerbied voor de goden gesproken…

Blijft het kerststalletje, wel een christelijk symbool. Maar qua dieren ook voor moslims geen probleem, want geen varken te bekennen. ‘En dan nog,’ hoorde ik onlangs bij McDonald’s het blozende excuus van een naar zijn profeet genoemde Mohammed: ‘ham is my middle name‘. En ‘dick’ van onze Paus, schaterde een kennelijk katholieke voorbijganger, op zoek naar de condoomautomaat.

‘Met goede wil en een beetje creativiteit kunnen oude en nieuwe Nederlanders elkaar best vinden,’ concludeerde ik. Mohammed reageerde met een knipoog: ‘Met Kerst slacht ik de schaapjes voor een extra Suikerfeest. Halalujah!’

Patricia van zestig, het vleesgebleven voorbeeld van wat ouderen te bieden hebben, gaat flexibel over haar starre leeftijdsgenoot heen. Zij ligt tenminste twee punten voor op ’s lands zuurpruim. Zij hoeft niet te fietsen om haar jeugdigheid te bewijzen. En zij is niet te duur, gezien de gage waar zij ‘wel vrolijk van werd’. Alleen jammer dat zij van Theo Maassen geen erectie krijgt. Hoewel, wie wel?

Ouderen moeten langer werken. Voor minder. Daar komt ‘De Leer van Donner’ op neer. Want de leeggeroofde schatkist moet worden gespekt. Niet door bonusgenieters die oprecht aan de weg timmerden, wat je in figuurlijke zin als een ‘zwaar beroep’ kunt beschouwen. Maar door grijpgrage kutbankomaniakken, die haar klanten (st)ripten en daarvoor wouterlijk werden gecompenseerd.

De miljarden aan woekerwinsten zijn even slim aan het oog onttrokken als de rimpels van La Paay. Als we tenminste Robert Schoemacher mogen geloven. De miljarden aan staatssteun zijn bijna niet meer te tellen. De onterechte declaraties van overheidsdienaren zijn nog maar half ontdekt. De sponsoring van voetbalgeweld door onze nutsbedrijven kan 100% minder. Voor het modieuze milieu wordt meer geheven dan het oplevert. En zonder de gotspe van een kotsbaar (nee, geen spelfout!) toeslagencircus, kan de zorg stukken goedkoper. Om maar wat te noemen van waarmee je iedereen al met 60 van Drees kunt laten trekken.

Dan heb ik het nog niet over een kabinet dat zich laat betalen om slechts vooruit te schuiven. Erger nog: het vooruitschuiven uitbesteden. Aan tal van betaalde commissies. En aan maar liefst twintig kluppies ambtenaren, die – kennelijk niets anders te doen – hun overbodigheid als eerste bezuiniging kunnen noteren. De parlementaire coalitie knikt moeiteloos ja. De oppositie nee, althans zolang zij niet aan de macht is. Alles schatkistbetaald. En daarenboven. Kost lenen geen geld?

Kortom: Wat doen we met de betaald besluitelozen, die alles bij het oude laten?
Wat doen we met de Opa’s en Oma’s in Den Haag? That’s the Question.

Ik stel voor dat we de Kamerzaal voorlopig verhuren aan Joop van den Ende.
Voor een betere show. Eerst met Patricia, dé Mary Poppins van deze Kerst. Na Nieuwjaar met de musical: ‘Het Staartje van de Zalm’. En vervolgens met een eerbetoon aan Wim Sonneveld: ‘Ik ben belazerd, ik ben bedonnerd.’ Tango!

Vijftig procent kans (dus) dat jouw stem in de Kamer niet wordt gehoord. Dat is gemiddeld, zul je zeggen. En dat klopt. Wil je precies weten hoe ‘Den Haag’ naar jou luistert? Stem dan op de 27 besluiten die de stemmentracker je voorlegt. En je weet wat je stem doet en kost. Gratis! Inclusief een ranking van politieke partijen naar jouw voorkeur. Zodat je weet waar je wel en ‘ech nie’ op moet stemmen, ruim vóór de volgende Kamerverkiezingscampagnes.

‘Ruim vóór’ die tijd? Wel als het aan de coalitie ligt. Die zal de regering steunen totdat ze erbij neervalt. Omdat dat ‘zo hoort’, fractiekadaverdiscipline incluis. In weerwil van de volkssteun aan de ‘Bende van Balkenende’, die afgelopen weekend terugliep naar 40 van de 150 zetels. Dat is aanzienlijk minder dan een halve dekking. Een bank zou erdoor omvallen. Onze ontluisterende democratie is kennelijk een systeem dat met stille staatssteun in stand wordt gehouden.

En dan heb ik het nog niet over de magere rapportcijfers, waarvoor je op school flink op je donder krijgt. Als je al niet wordt teruggezet. In het voorbeeldige Den Haag ligt dan anders. Misschien moeten we ook daar maar eens ‘tien-minuten-gesprekjes’ invoeren. Op tv. Wint het qua kijkcijfers vast van ‘Boek zoekt Yvon’ en ‘Ushi-Dushi-Wendy’, zodat de publieke omroep zichzelf kan bedruipen. Scheelt de schatkist maanden aan AOW, zodat die nog vóór 65 kan ingaan.

‘Ruim vóór’ die tijd geïnformeerd? Niet als het aan de oppositie ligt. Die wil per definitie zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen, maar wint van dag tot dag aan bevestiging van haar verlangen. Winnen zullen ze voorlopig niet. De radicale strijd van Alexander, Femke en Agnes tegen Blonde Geert, gesteund door Eberhard, levert hem juist de meeste stemmen op. Hoe blond kun je zijn? Op die vraag rijst een ander antwoord.

Zo verandert er meer in het taalgebruik. Regeren is niet langer vooruitzien, maar vooruitschuiven. Zoals de Noord-Zuidlijn onder Amsterdam, alle gekraak ten spijt. Besluiten worden uitbesteed aan onafhankelijk (geduide) commissies en twintig kluppies staatsbroodvretende ambtenaren, die zichzelf vast niet zullen wegbezuinigen. En de uitvoering wordt naar de toekomst gesjofeld. Naar nieuwe regeringen, die alles weer terug kunnen schuiven. Want zeg nou zelf… ‘manmoedige’ besluiten als de kilometerheffing in 2013 en de AOW in 2020, daar gaan minstens zoveel kabinetten overheen als een bankdirecteur over zijn maîtresse.

Onzin, die vergelijking? Oké, we zullen zien in welk ander gat de staatsgesponsorde miljardenbonussen uiteindelijk zijn verdwenen. Maar wég zijn ze. Daar helpt geen flitsende flitser aan.

Terug naar de stemmentracker. Opvallend is (bij de huidige stand van de peiling) dat de PVV bij 21 van de 27 besluiten stemde zoals het volk gestemd zou hebben. Tegen 14 van de 27 goed van het voltallige parlement. Dat geeft te denken. Hoe dan ook.

*

Stemmentracker is een initiatief van IPP, het Instituut voor Publiek en Politiek, dat mensen betrekt bij politiek en samenleving. Zonder winstoogmerk, maar voor de helft gefinancierd door het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK). Maurice de Hond besteedde er op zijn weblog ook een topic aan.

Na Jan Peters weekendpreek voor eigen parochie, over het huidige politieke klimaat ‘waarin hele bevolkingsgroepen compleet worden weggezet’, mocht Femke daarover aanschuiven bij ‘Rondom Elf’. Daags na de dag dat Alexander Pechtold en Geert Wilders elkaar weer eens de straat uitvochten.
Hot stuff! Hoewel, het Haagse jijbakken zijn we inmiddels jammerlijk gewend.

Femke stelde weer eens de terechte, maar inmiddels oratorische vraag: ‘Waar is de premier in het publieke debat?’ Bladiebla. Maar in haar betoog viel mij iets anders bijzonder op. Zij kwalificeerde Geerts ‘kopvoddentax ‘als extreem discriminerend voor vrouwen’.

Toen moest ik ineens denken aan de e-mail die ik Femke een halfjaar geleden stuurde. Over de term ‘aanrechtsubsidie’, waarmee zij alle moeders (en huisvaders) discrimineerde die ervoor kiezen voor hun kinderen te zorgen. Extreem discrimineerde. Met voorbijgaan aan de gevolgen van een doorgeslagen vrouwenemancipatie, waardoor een vrijwillige keuze om te gaan werken tot een plicht is verworden.

Een dure plicht. Letterlijk! Want zonder dubbel gezinsinkomen is een beetje koophuis onbetaalbaar geworden. Nog afgezien van de hoge kosten om kinderen te laten opvangen.

Femke reageerde niet op mijn e-mail. Wel haar meisje van de ‘Publieksdienst’, waarbij ik Groene meisjes achter Rode ramen zie, maar dat terzijde.
Haar excuus: ‘De term ‘aanrechtsubsidie’ zegt niets over de ontvangers van deze heffingskorting, maar is bedoeld om de achterliggende maatschappelijke discussie te stimuleren.’ Net als Geert met de term ‘kopvoddentax’ wilde bereiken.

‘Wat je zegt ben je zelf… Kent u die uitdrukking?’

Waar gaat die GroenLinks bedoelde maatschappelijke discussie over? Over het schrappen van een sigaar uit eigen doos. Simpel gezegd: over een algemene belastingkorting, die in 2001 is gehalveerd en aan de gezinsverzorgende partner alleen nog wordt uitgekeerd als zijn lief die aan belasting ophoest. Een ordinaire staatskasbezuiniging, die – als het aan Femke ligt – wordt verdubbeld. Onder het bedrieglijke én discriminerende mom van ‘aanrechtsubsidie’.

Afschaffing is een forse greep in het gezinsbudget. Waardoor gezinsverzorgende ouders verplicht fulltime moeten werken. Waardoor méér kinderen hun heil zoeken op straat. Met minder blauw, want daar wordt nu al op bezuinigd. Alle kabineteske ‘Jeugd en Gezin’-plannen ten spijt.

‘Klits klats klandere. Beschimp niet jezelf via anderen… Kent u die uitdrukking?’

Breekt vanmiddag het uur van de waarheid aan? Ik denk van niet. Zelfs niet als Dirk vóór de lunch een Amerikaanse partner vindt die zijn bankimperium wil overnemen. Integendeel! Want dan blijft het systeem van liegen en bedriegen in stand.

Op één voordeel na: de verdere ontmaskering van malafide praktijken. En niet alleen van de DSB.
Geen enkele financiële instelling die zich stiekem van dezelfde praktijken bediende (en bedient), kan zich immers onttrekken aan de aanbeveling van financiële ombudsman Jan Willem Wabeke, waarvan de credits toekomen aan Tros-Radar en DSB.

Een halve aanbeveling, want wederom meer bank- dan mensvriendelijk. Maar goed voor een plastiek van Antoinette Herzenberg en Dirk Scheringa, al dan niet in innige omarming. In Tialf, het gladste ijsstadion van Nederland. Bij elk schaatskampioenschap in beeld, dus effectiever dan ‘Roken is Dodelijk’ op een pakje sigaretten. ‘Geld lenen kost geld. Sparen nog meer!’ In memoriam.

Ook een halve aanbeveling: die van Pieter Lakeman. Met iets meer vooruitziende blik had hij beter zijn vuist op tafel geslagen met: ‘Haal al uw geld bij alle banken weg!’ Het is immers een kwestie van tijd voor het bonusgekrakeel in het niet valt bij de schadeclaims die alle financiële instellingen zullen treffen. ‘Resultaten uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst’ geldt dan voor bankbobo’s die er (letterlijk) een potje van maakten.

Het is een circus van verhalen dat momenteel de ronde doet. Vóór en tegen DSB, die als kop van jut dient. Niet dat Dirk het goed deed, met overcrediteringen en schuldverhogende koopsompolissen (lees: provisies) onder het motto ‘Goed voor uw Geld’. Zeker niet.

Maar deden anderen het beter? Welnee! Alleen slimmer. Met staatssteun, gehalveerde spaarrentes bij gelijkblijvende hypotheektarieven, en toenemende kosten van je salarisbewaarplaats. Tel uit je winst! In bonussen waarvoor een normaal mens meer dan levenslang moet werken. Die voortwoekerende VOC-mentaliteit heeft Jan Peter vast gemist.

Breekt vanmiddag het uur van de waarheid aan? Ik denk van niet. Sterker: sinds gisteren ben ik daarvan overtuigd. De waarheidsvindende onderzoeken die onze Minister van Financiën aankondigde worden immers uitgevoerd door de medeaansprakelijke toezichthouders: Nout’s DNB en Hans’ AFM.
‘Bij onafhankelijke inmenging gaan hun boeken dicht,’ hield Wouter democratische controle af.

Slagers die hun eigen vlees keuren. Dat hebben we wettelijk lekker geregeld.
Wablief? Of je worst lust!

Dat redde ik nét niet. Ik viel in het debat toen Marianne Thieme haar collega’s opriep de broek weer aan te trekken, waarop de Kamer buikschudde van de lach. Kennelijk had ik een publieke openbaring gemist. Volksvertegenwoordigers die eindelijk met hun billen bloot gingen. Of waren het de voorverkiezingen van ‘Sloggy’s Lekkerste Billen van Nederland’. Pieter van Geel kreeg er in elk geval rooie oortjes van.

Viel ik in de Playboypromo van de ‘Heuse Haagse Gangbang’? Dat zou me niet verbazen in ‘Dit Huis’, waarin links en rechts elkaar de huid volscheldt, om dat buitenparlementair weer af te kussen.
Of te likken. Maar dat is nog niet gelekt.

Mijn hoofd vol vragen, ging het debat correct verder. De heren gestropt, de dames gestrikt. Ook Marianne zat er gedistingeerd bij. Kennelijk had ik er geen fluit van begrepen. Ik kon me ook niet voorstellen dat het bijna Keurigste Kamermeisje van Nederland ’s lands ongehoorzaal tot een orgie had verleid.
Haar bedoelingen moesten wel van diepere betekenis zijn.

Dus zocht ik – in de context van haar oproep (de broek weer aan te trekken) – naar de normen en waarden van een seance die ik had gemist. Had zij een uiterste poging gedaan om het vertrouwen in volksvertegenwoordigers te herwinnen? Hadden zijn hun zuiverste bedoelingen blootgelegd door het – Tsjakkaa!!! – tonen van hun meest edele delen?

Of moest die onorthodoxe Haagse Komedie duidelijk maken dat haar vleestax niets met biefstukken te maken had, maar met het voortgaand belasten van alles wat leuk, lekker en gezellig is en toch niet valt uit te bannen?

Ook dat kon ik me voorstellen, De financiële crisis ben je immers in één klap te boven door extra heffingen, oplopend van het onschuldigste kontkneepje, via prostitutie, tot en met de meest afschuwelijke ongewenste intimiteiten? Met een toeslag voor wie zijn partner mept, maar dan betaald gezet. Niet voor slachtoffers, maar voor ’s lands schatkist.

Bovendien: zodra Wouters Kas is volgelopen hoef je die genotsbelasting niet af te schaffen. Het volk raakt eraan gewend als aan het ‘Kwartje van Kok’ (ook PvdA). Dus kun je een leuk buffertje bouwen om de pooiers van de financiële hoererij nog eens extra te plezieren. Daarmee hou je ‘Het Systeem’ probleemloos in stand.

Mijn kop raakte vol verwarrende gedachten. En explodeerde bijna toen ik zag dat niet Marianne, maar Jan Peter uiteindelijk werd gecomplimenteerd. Of waren het condoleances omdat hij niet in vorm was en daardoor de inhoud verdoezelde? Het ontging mij, want Gerdi had de microfoons dichtgedraaid.

Afijn, mocht Marianne’s vleestax toch als een tang op biefstuk slaan, dan raad ik haar aan om niet alleen met loeiende koeien in gesprek te gaan, maar ook met nietszeggende gewassen. Ook zij zeggen ‘au!’ We eten er immers twee ons per dag van. Min of meer verplicht.

En zeg nou zelf, tegenover de CO2-uitstoot door vleesconsumptie, staat toch de ademnood door knoflook, de winderigheid door ui-gewassen, de plaslucht van asperges en – niet te vergeten – de angstaanjagende uitscheiding van rode bietjes?

Kortom: ’t Is maar waar je oog en oor en een neus voor hebt.
En wat je blieft. Vandaag Suikerfeest!

Twee lange Kamerdagen na Prinsjesdag. Honderdvijftig Kamerleden, waarvan er Elf de Trom roerden. Volle bak in Vak K. Zevenentwintig Ministers en Staatssecretarissen, waarvan er één voor alen sprak. ? Wat zeg ik? Die zorgvuldig opgestelde ambtelijke verhaaltjes afraffelde als de slechtste voorleesvader van Nederland.

Blije tijden voor de media. Die monteerden grollen, grappen en jijbakken aaneen tot een vrolijke compilatie van de ‘Funniest Haagse Home Video’s’. Van de ‘Kopvoddentax’ van Geert en de ‘Waterstofperoxidetax’ van Agnes, tot en met het succesnummer van Alexander, die met zijn Hele Haagse Bibliotheek kwam opdraven. En niet te vergeten de ‘BloteBillenAct’ van Rita, waardoor Marianne zozeer in verwarring raakte dat ze het hele gezelschap opriep de broek aan te trekken, maar de spreekwoordelijke riem vergat. Dat was buikschudden geblazen!

Aardige cabaretmomenten, goed voor een alternatieve versie van ‘X-factor’. Nog beter als HenkJan Smits de deelnemers snoeihard zou beoordelen. Of als Lieve Paul die Kameracts met een venijnige lach van commentaar zou voorzien. Ik doe Talpa John maar wat tv-ideetjes aan de hand.
Tegelijk behoed ik hem voor de illusie er ‘Het Beste Idee van Nederland’ uit te halen.

Veel LOL, maar weinig WOL. Dat is de meest onschuldige typering van de afgelopen Haagse Cabaret Tweedaagse. Goedkoop, dat wel. Het toegangskaartje was gratis. Dat had ik ongevraagd al betaald via mijn Belastingaanslag.

Ik bleef tot het eind, wilde het onderste uit de kan, maar kreeg elk Kamerlid op mijn neus.
Zelfs de meest fervente opponent verdrong zich voor Vak K om Jan Peter vrolijk te feliciteren. Dat beurde hem zichtbaar zó op dat ik hem bijna hoorde zingen: ‘En we gaan nog niet naar huis…!’

Buitengekomen werd die meezinger verdrongen door de oorstrelende klanken van een Peruaanse fluitband. ‘Het is de allochtoon die de muziek maakt,’ grapte ik hardop. Achter mij hoorde ik de ene aan de andere Kamerling fluisterend vragen: ‘Wat kóst nou een huidige allochtoon?’
Ik draaide me om: ‘Ik denk… iets minder dan een hedendaagse Hagenees!’

Tijdens een debat van De Volkskrant, afgelopen zondag in De Rode Hoed, trok hij op z’n Wilders van leer: ‘Het is asociaal om de problemen van de vergrijzing te ontkennen. Wie dat doet steekt zijn kop in het zand.’ Voor dummies vertaalde hij die krachttermen in de stelling dat vandaag de dag vier werkenden één AOW-er sponsoren, terwijl er in de toekomst twee voor moeten opdraaien.

Een angstaanjagende Hagenpreek, die na een snel internetconsult bij ons aller CBS kan worden ontzenuwd. Onze beroepsbevolking bestond vorig jaar uit bijna 11 miljoen mensen, met een arbeidsparticipatie van 70%. Dat is zo’n 7,7 miljoen fulltime banen. Bij 2,7 miljoen AOW-ers.

Dat is nog geen drie Nederlanders voor één AOW-er. Minder dan Piet Hein ons wil doen geloven, terwijl ik nog niemand hoor klagen over de huidige financiering van de AOW. Dus zal het met de toekomstige teruggang naar twee-op-één nog wel meevallen. Sterker: nu Arie Boomsma geen ’40 dagen zonder seks’ meer mag promoten, krijgt onze bevolkingspiramide vast weer een brede basis.
Hoe een omstreden EO-ontslag toch ergens goed voor kan zijn…

Het kinderrijke effect daarvan is nog niet bewezen. Maar je zou dat een handje kunnen helpen door, met de zegen van de Paus, alle voorbehoedsmiddelen te verbieden. Of het ongeremde plezier ervan als tabak te belasten. Dat neemt de lust niet weg, zo is gebleken. Dus tel uit de nationale kinderwinst.
En wat te denken van een likkebaardend alternatief voor de Ramadan: Rammen dan! Ik zie de Postbus-51-commercials al: Elke Dag Suikerfeest!

Het behoud van de AOW met 65 kan ook minder seksistisch worden aangepakt.
Geef elke 65-plusser een grijs kenteken en kort het voordeel op de AOW. Dat verlaagt weliswaar het melkquotum van de Heilige Koe. Maar met de voortvarende aanpak van onze Camiel van Wegen, hebben we binnenkort asfalt genoeg om in één ruk van A naar Beter te rijden. Dat verhoogt bovendien de productiviteit van ‘stille werlozen’: zij die nu neuspeuterend in de file staan.

Andere optie: Fikse aanpak van de Staatvisserij. Reken onze blauwpetalgen niet af op een bonnenquotum, maar op het vangen van boeven. Grote en kleine. Dat scheelt karrenvrachten aan ergernis, maatschappelijke en particuliere schade. Wat zeg ik? Dat scheelt een hele beveiligingsindustrie. Zonder toenemende werkeloosheid. Je kunt werknemers in die branche immers inzetten voor blauw op elke hoek van de straat. Dan komt het met bezuinigingen op de politie vanzelf goed. By the way: Wat kost een vandaal? Die Kamervraag heb ik nog niet gehoord.

Nog een optie: Laat het beheer van de AOW-pot niet over aan de Staat. Het rendement daarvan is immers nog minder dan van een woekerpolis: het holt met smoezen achteruit. Stort de AOW-premies af op Paleis Noordeinde. Daar zit Koninklijke expertise om via Guernsey en Jersey een goudgerand rendement te maken. Belastingvrij. Niet netjes, maar met de zegen van het kabinet.

Biedt dat alles geen soelaas bieden voor een welverdiende (en dikbetaalde) rust na 40 jaar werken? Dan vallen er met recht en reden nog miljarden te halen bij de beste bankrovers aller tijden: de bonusboevende bobo’s, die de hele wereld in een financiële crisis stortten. Wat zeg ik? Die ondanks miljarden aan belastingbetaalde staatssteun hun leven niet beterden. Ongestraft, want ze zitten niet, tenzij op hun centen. Geen kale kippen, maar rijkgevederde sujetten. Die kunnen, om te beginnen, worden geplukt en verbannen naar de Doggersbank. Met uitzicht op de Kanaaleilanden.

En nu een Bavaria. Met een Broodje Kebab. Maar niet van Donner.

Hij kondigde het aan in ‘On Air’ van 12 augustus.
Wie? Jan Kees de Jager, de belastende Staatssecretaris van Financiën. Tevens de innemendste geldophaler van Nederland, op Gerrit Zalm na.
Wat? Dat hij wars is van het woud aan regeltjes over vergoedingen en verstrekkingen. En dat hij die met Prinsjesdag door één eenvoudige regel gaat vervangen.

Harm Edens wilde haring of kuit hebben. Jan Kees rekende zijn briljante plan echter tot ‘Het Geheim van Prinsjesdag’. Dus wilde hij er verder niets over zeggen. Maar zijn gezicht sprak boekdelen aan voordelen voor de belastingbetalende burger.

Sindsdien vist menigeen naar de échte voordelen.

Negativo’s verwachten dat er van voordeel helemaal geen sprake zal zijn. Zij verwachten dat Jan Kees met één eenvoudige regel het mes wil zetten in de resterende belastingvrije vergoedingen en verstrekkingen. Zoals ons vaker een worst wordt voorgehouden.

De uitkomst van vereenvoudigingen is, historisch gezien, immers meestal hetzelfde: dat het ingewikkelder wordt. En duurder. Neem maar het roze ‘toeslagencircus’ dat met de zorgverzekering meereist. Dat kostte een bataljon ‘Bassies en Adriaans’. En daar bleef het niet bij. Toen de belastingdienst eenmaal de smaak van ‘wij gaan uitbetalen’ te pakken had, werden er meer variétéartiesten ingehuurd. Voor de HT, de KO, de KT, de VT en wat al niet meer.
Niet de beste acteurs trouwens. Kijk de Sterspotjes maar na. En zoek de X-factor.

Positivo’s rekenen op méér onbelaste bonusjes. Ik gebruik bewust een verkleinwoord.
Immers, in een tijd waarin miljoenenbonussen mager worden belast, ja zelfs met miljarden aan staatssteun worden gegarandeerd, mag je toch op z’n minst verwachten dat je baas niet blauw aanslaat als hij een Smart in je kerstpakket stopt.

Maar laat ik niet op de Troonrede vooruitlopen. Misschien krijgen de negativo’s gelijk en mogen slechts Smarties onbelast worden verstrekt. Zoethoudertjes dus.

Eén belastingvrije verstrekking is echter nu al gelekt: het broodje haring. Wat zeg ik? Twee!
Met dank aan Guusje ter Horst, die ze uit de schatkist liet betalen en onbelast genoot. Dus verwacht ik dat de hoofdregel – ‘alles wat een werknemer op grond van zijn dienstbetrekking geniet is belast’ – met Prinsjesdag in elk geval zal worden aangevuld met: ‘behalve een broodje haring’.

Beatrix rolt vast buikschuddend van de Troon als ze die passage moet voorlezen. Dat kan ze dus beter aan Bert Visscher overlaten. Waarop de hele Ridderzaal opstaat en scandeert: ‘Maar Bert! Gekke man! Wat zeg je nou?’ Wordt het vast de vrolijkste Prinsjesdag ooit.

Maar wat als je geen haring lust? Wees gerust! Voor gemoedsbezwaarden komt er vast een compensatieregeling. Nou ja, eerst een commissie. En dan… de DMMWAT. De Wat?
De ‘Doe Mij Maar Wat Anders Toeslag’.

Mochten mijn dromen niet uitkomen, dan mag u rekenen op het volgende besluit van de Troonrede: ‘Bezuinigingen uit het verleden bieden dezelfde garantie voor de toekomst. U mag zich daarbij gesteund weten door het besef dat velen u wijsheid toewensen en met mij om kracht en Gods zegen voor u bidden.’ Hoera! Hoera! Hoera???

Onze open democratie kent geheimen. Zoals de stille afspraak met Frits Wester dat hij, en hij alleen, de miljoenennota tijdig in de bus krijgt. Is dat nieuws? In Haagse kringen zeker niet. Daar kent men de kracht van geheimen als het verlangen naar ontraadseling. Daarom is het met Prinsjesdag zo druk in Den Haag. Menigeen wil er persoonlijk bij zijn als de Koningin het regeringsbeleid uit haar mond laat vallen.

Maar niet alles blijft geheim tot dat majesteitelijke moment.
‘Ik mag dan wel het Staatshoofd wezen, ik laat me niet als Kop van Jut gebruiken’, schijnt ze zich ooit te hebben versproken. Sindsdien wordt er bijtijds een kraantje gelekt, als het ernaar uitziet dat ‘haar’ boodschap het volk zwaar zal vallen. Dit jaar: dat we de komende jaren maar liefst 35 miljard moeten inleveren.

‘Daarmee boeken we een gigantische efficiencywinst,’ glunderde Jan Peter naar de Majesteit.
‘Hoezo?’ toonde zij zich benieuwd.
‘Met die nare mare kan het volk jaren vooruit. En u kunt zonder boe of bah – geroep! - terug naar het Noordeinde,’ grapte de immer frivolijkende premier.

Het kon Beatrix zelfs geen glimlach ontlokken. Ze fronste haar wenkbrauwen en kreeg er een rimpel bij, plots bewust van wat ze al eerder vermoedde: dat de leugen niet via de nationale pers regeerde, maar door bermbommen op het Binnenhof. Ze haalde de snoeptrommel van tafel en zette zich schrap voor een moddergevecht.

‘Luistert u wel!?’ baste Beatrix, terwijl Jan Peter met Jan en Yolanthe sms’te.
‘Uh… u viel even stil, dus ik dacht…’
‘Ik bedoel: luistert u wel naar het volk!?’
‘Jazeker, mevrouw! En daar maak ik ook werk van. Zo heb ik de Zeeuwen – ‘mijn Zeeuwen’, haha! – beloofd dat er niks wordt ontpolderd. En onze buren – althans mijn goede vriend Leterme – heb ik toegezegd dat de Westerschelde binnen de kortste keren wordt uitgediept. Iedereen tevree! Wat wilt u nog meer?’
‘Dat u ook luistert naar de Raad van State! En daar eerlijk over bent.’
‘Geen probleem, Majesteit. Dat Slikken mijn vrienden als een onoverkomelijk obstakel. Zeker en vast. En zoniet, dan Schorren we het op. Een commissie biedt jaren respijt!’

Daarmee riep hij de Koninklijke Toorn pas goed over zich heen.
‘Gesjoemel, meneer Balkenende,’ stampvoette de vorstin. ‘Gesjoemel, hoort u!? Daar heb ik tabak van! En vóór u ook die spreekwoordelijkheid met accijns gaat belasten, wil ik dat dit stopt!’
Ze slikte een slok thee en vervolgde: ‘Maar ik weet het goed met u gemaakt…’

Jan Peter, altijd in voor een compromis, spitste zijn oren.
‘Ik ontsla u niet, maar biedt u een taakstraf. U gaat uw Westerscheldebeloften hoogstpersoonlijk inlossen.
U gaat baggeren voor de Belgen en land winnen voor de Zeeuwen. En wel nu!’

‘Maar Majesteit…’ stamelde de regeringsleider onthutst. ‘Op m’n eentje duurt dat eeuwen! Kunnen we geen werklozen inzetten? Of bankdirecteuren die maar blijven aanmodderen? Of 65-plussers die nog twee jaar door moeten? Of Laura, als ze langs de Westerschelde zeilt?’
Gejammer maar helaas: al zijn alternatieven leden schipbreuk.

‘Gaan ze zo mee?’ vroeg de lakei die hem een paar baggerlaarzen aanreikte. ‘Of wilt u een tasje?’ Hij koos voor een aktentasje, om zijn gêne te verhullen. Beatrix deed nog een vrolijke noot in het zakje: ‘Willem en Máxima komen foto’s maken. En we babbelen na aan De Tafel van Wijf.’

Dit verhaal is ontleend aan tapes die ik ontving van de ‘Tapperij’ van het OM, die van elk opgenomen gesprek steeds weer een leuke montage weet te maken. Voor de waarheid sta ik dus niet in.