Eigenlijk valt het best mee, dat Record Salaris van Yvonne van Oort. Als directeur van de Staatsloterij moet je immers een ‘systeem’ in stand houden. Sinds de bankencrisis weten we wat zo’n vehikel kost. En kan. Daar hoef je niet voor naar 2020 te sms’en. Zeker niet om te weten hoeveel flappen we moeten bijlappen wanneer een staatserkend ‘systeem’ dreigt om te vallen.

We mogen we onze handen dichtknijpen met Yvonne. Ze doet het voor een schijntje. Ik bedoel: een beetje (zichzelf) veelbelovende bankbobo spant zich niet in voor een schamele half miljoen. En ze heeft nóg iets voor op de bankierende boevenbende: ze blijft de schatkist vullen én tegelijk uitkeren aan haar klanten. Ze kan ook niet anders. Maar dat terzijde.

Even een cijfertje. De omzet van de Staatsloterij groeide in 2008 met maar liefst 54 miljoen. Knappe prestatie. Applaus voor Yvonne! Goed voor een fikse bonus. Maar dat was al afgesproken.

Terecht? Jawel! Tenminste, als zij dat op haar eentje voor elkaar had gebokst. Maar met een Manager Operations aan haar zij. En een Manager Financiën. En een Manager Marketing & Sales. En nog zo’n 120 andere medewerkers die daar een steentje aan hebben bijgedragen. Tja, dan zou je haar recht op die bonus toch op een soort ‘vijfdelot’ moeten waarderen. Dus viervijfde samen delen.

Nog even cijferen. Wat bleef er over van die 54 miljoen?
Het behalen van die extra omzet, zo halen we uit het jaarverslag, kostte 7 miljoen aan extra marketingkosten. Onder meer voor misleidende campagnes, die vast nog wat schadeclaims opleveren. Plus 33 miljoen aan extra prijzen. Plus 5 miljoen extra personeelskosten. Plus nog wat andere extra uitgaven.

Om kort te gaan: van die 54 miljoen bleef voor de staatskas zelfs minder over dan in 2007. En dan neem ik alle regeringsuitbuitingen bij elkaar: kansspelbelasting, vennootschapsbelasting, en winstafdracht. Dus ben ik benieuwd of Yvonne’s bonus is gebaseerd op extra omzet of wat daar uiteindelijk van overblijft.

Die vraag dringt temeer nu de kosten voor automatisering (het hart van het ‘systeem’ ) in één jaar tijds met 33% zijn gedaald, waardoor de software een heel lot niet van een vijfje kan onderscheiden. Onzinnige redenering, geef ik grif toe. Het is immers een fluitje van een cent om zelfs de domste computer dat besef bij te brengen.

Dus resteert opzet en voorbedachte rade. Oftewel: ‘zoals het nu eenmaal onontkoombaar is afgesproken’. Dé smoes waarmee Wouter Bos zich uit de voeten maakt als het anderen betreft. Maar de Staatsloterij… dat is toch geheel en al zijn pakkie-an?

Blijft de vraag: is een half miljoen per jaar een redelijke beloning is als je gewoon je werk doet? Ik bedoel: Zonder riante staf. Zonder vorstelijke bonus. En zonder spindokters die een web voor je weven om ‘eigen doelen eerst’ voor de buitenwacht te verdoezelen.

Ik denk dat de meeste Nederlanders hun stinkende best doen zonder die ‘door de baas betaalde’ faciliteiten. Alles bij elkaar voor zo’n zes procent van Yvonne’s gage. En daarvan slechts vijfjes kunnen kopen. Zodat van de Record Jackpot slechts éénvijfde gegarandeerd wordt uitgekeerd.
In die zin is de recente uitspraak van de Reclame Code Commissie uiterst terecht.

Gezien de verwachte schadeclaims zal Wouter ook voor dit ‘systeem’ fors moeten bijlappen. Ten koste van ons allemaal. Ook als je nevernooit een staatslot kocht. Uiteindelijk zijn we allemaal aan de beurt.

Nee, je hoeft niet naar Hans Anders. Het Vofafone-logo is bewust onscherp. Net als het ‘Scherp abonnement’ van deze provider. Als je daarmee denkt te besparen kom je van een dure kermis thuis.
.

Wat is het geval?
‘Het beltegoed bij je Vodafone Scherp abonnement is maximaal twee maanden geldig,’ zegt Vodafone op haar website. En vervolgt: ‘Het beltegoed dat je niet gebruikt hebt, ontvang je de maand erna bovenop het beltegoed van die maand.’ Logisch! Of niet?

Dat je eerder bespaarde beltegoed simpelweg wordt gejat, daar heb ik het niet over. Dat slikten we al. Bij de meeste providers is dat immers nét zo ‘gewoon’ als klantbetaalde bonussen van incestueuze bankrovers. Las ik deze week niet dat er juist door personeel nogal wat wordt gejat? Maar dat terzijde.

Orange was een goede uitzondering. Zij hanteerde het principe : ‘wat van jou is, blijft van jou’. Of dat na overname door T-Mobile nog zo is? Leuk klusje voor Ben Woldring – van www.bellen.com – om dat uit te zoeken. En in het algemeen: het jatten van betaalde belbundels.

Back to Vodafone. Die heeft sinds 1 mei haar spelregels mistig ‘aangescherpt’ om nog méér betaalde belminuten in eigen zak te steken. Hoe? Lees en herlees de volgende zin: ‘Is je nieuwe tegoed op, dan bel je verder met je tegoed van vorige maand.’ Lees en overweeg ‘m gerust nog ’n keer (of drie) als de betekenis niet meteen tot je doordringt.

Moeilijk?
Kan ik me voorstellen. Want dat is juist de bedoeling. Maar het komt eenvoudig hierop neer: als je deze maand binnen je beltegoed blijft, dan is je spaartegoed van vorige maand naar de gallemiezen. Nóg simpeler: je beltegoed is feitelijk maar één maand geldig. Zoiets als ‘éen halen, twee betalen’. Oftewel: wat van jou was, wordt van Vodafone.

Ik snap ze wel, die jongens van Vodafone. Ze zagen de bui al hangen, toen ze van de OPTA minder mochten rekenen voor buitenlands bellen. Maar klanten mistig misleiden om die ‘aderlating’ te compenseren… dat is van een slimme dieverij die zelfs ‘Ocean’s Fourteen’ te boven gaat.

De OPTA miste deze truc. Althans van deze ‘onafhankelijke autoriteit’ nog niets gehoord. Uit ‘De Kamer’ evenmin. Maar dat wekt (sic!) geen verbazing, sinds de bezoekers van deze politieke soos zich vermeien met zinloze debatten. En intussen sms’en. Allemaal belastingbetaald!

Dus moet je misschien toch naar Anders. Niet dat je slecht ziet of hoort. Maar om Hans te wijzen op een nieuw gat in de markt: Hans Belt Anders! Daar worden we allemaal wijzer van. En dat is mooi meegenomen in crisistijd. Zeker nu we ook onze nieuwe gasbel vast olievet en miljeukdik gaan betalen.

Terwijl Joseph bijna gevonden is, kan de AVRO alweer op zoek. Naar Ellen. Voor een spiksplinternieuwe musical.

‘Je bent alwéér op zoek, Joop?’ verzuchtte ze. ‘Moet dat nou niet eens ophouden?’
‘Welnee Willemijn! Ik heb een gouden idee!’
‘Oké, Joop, vertel!’
‘Mooi Weer met De Leeuw!’
‘Haha! Dacht je nou echt…? Paul heeft zijn leven verpand aan de VARA!’
‘Wie heeft het over Paul?’
Blonde Willemijn liet een stilte vallen.

Joop pakte die handig op om zijn plannen te ontvouwen van een spiksplinternieuwe musical. Over de verkwanseling van de Nederlandse Leeuw, over het boegbeeld van de bij geboorte genationaliseerde Rijkspostspaarbank. Eens gewassen in Retics Blauw. Maar nu verwassen – ING, wat heet? – tot het Oranje van Nationale Nederlanden.

Mooi weer
met de Leeuw 
 
‘Wat er ook gebeurt…’ schamperde Willemijn. Nog net op tijd haar IJslandse spaartegoed van de geisers gesaved, zag ze haar vertrouwde aandelen ING verdampen. ‘Ik ben het helemaal oranje blanje bleu, dat bonusgewoeker! Tijd voor een publieke omroepactie!!!’

Joop kwam haar wraak graag te hulp en zette die nog wat kracht bij. Hij nam haar in de Titanic-houding en bracht haar in vervoering door voorbeelden van lucratief persoonlijk drama. Van Do-Re-Mi-Maria en Eliza Doolittle, waarmee Julie Andrews gouden tranen oogstte, tot Evita Perron, die – ‘zeg nou zelf!’ – de AVRO geen windeieren had gelegd. En de gevallen Josephs, kregen bij VARA-Paul nieuwe kansen. Als dat niet paste bij het brede beeld, waarmee de AVRO wapperde…

‘Dus gaan we op zoek naar Ellen,’ besliste Joop. ‘Naar een frisfruitige Haarlemse schooljuf, die als vrijetijdsactrice aan extra glans wint naast ’s lands meest notoire azijnzeiker.’
‘Maar uh.. waarom nemen we dan Ellen zelf niet?’
‘Die is al genomen! Ze is zoek. En de weg kwijt. Door de loverboys van de Postbank van meet af aan verhoerd aan de ING.’
‘Acharm, wat een Ellende!’ giechelde Willemijn en schonk nog eens in.
‘Dat zeg ik!’verzekerde Joop, gesponsord door Gamma.

‘En dan hebben we de plot nog niet gehad!’
‘Huh!?’ aarzelde Joop na het zoveelste glas.
‘Dat zo’n jonge meid wordt ingehaald door een Madame Tussaud als Wouke van Scherrenburg, het boegbeeld van mamma ING. Dat is toch verschrikkelijk?’
‘Maar tegelijk een ijskoude metafoor: banksparen is een wassen neus.’
‘Toch eens vragen hoe het gaat met Fatima.’
‘Zie je nou wel? Je raakt nooit uitgezocht.’

Het bleef nog lang liederlijk in Hilversum, terwijl het volk zich blauw betaalde aan onzinnige belastingen om de staatskas met miljoenen te spekken, die bancaire oplichters al met miljarden hadden stukgeslagen. Bijstandsfraude. What’s in a name? Mooi Weer met de Nederlandse Leeuw.