.
Als je het mij vraagt: winnaar van de best gevisualiseerde zelfgenoeglijke exegese van Genesis (met dank aan HJK).

Waar men hiermee het licht aandeed? Of uit, zo u wilt? Ich weiss es nicht. Net als kardinale prelaten die ‘es nicht haben gewusst’.

Althans naar eigen zeggen. Want de niet te ontkennen waarheid heeft inmiddels Rome geraakt. Daar zwijgt Benedictus - u weet wel, die voor het ratzingen de kerk uitgaat - hartgrondig over zijn ‘Wissenschaft’.

Da’s raar. Al is het maar omdat hij te boek staat als plaatsbekleder van de Alwetende (!) God op aarde. Afijn, van dat sprookje kunnen we nu afscheid nemen. Zoals van méér dat de HoogstRoomse machthebber ons dogmatisch wil doen geloven van een ‘God die liefde is’.

Dat geldt overigens voor alle gezindten, alloch- en autochtoon. Want Allah predikt geen terrorisme. En van de CU- en SGP-goden kun je met goed fatsoen niet beweren dat Hij vrouwen minderwaardig acht.
Dat is, welbeschouwd, een smoesje van mannen die liever met elkaar aan de rol gaan, maar homo’s toch ook weer haten. Toppunt van hypocriete exegese, godbetere!

Het kost al genoeg pijn en moeite om te geloven dat de grootste bovenaardse Liefhebbers (van alle gezindten), de mensheid kwellen met orkanen, tsunami’s, pandemieën en ongeneeslijke ziekten. Tenzij de Goden slechts Ivo Niehe goedgezind zijn. En andere dikverdienende ambassadeurs van goede doelen. Maar dat terzijde. God is Liefde. En daarmee basta!

Ik bedoel: verkwansel dat niet door dogmatische verzinsels. Zoals een aidsverspreidend condoomverbod. Of een blijvend verplicht celibaat, voor hen die ook zónder de goddelijke oproep tot naastenliefde ‘sacramenteel’ over het voetlicht te brengen.

Sinds de openbaringen over (z)onderbroekenlol, keren nóg meer vrolijke katholieken de kerk de rug toe. Dat mag geen wonder heten.

Geen enkele omvallende kerkbank hoeft op staatssteun te rekenen sinds het klokkenspel een kwalijke klank heeft gekregen. En ook van boven valt geen zegen te verwachten. Alle hemelse goden zijn hels op hun machtswellustige onderdanen. Zij hebben, dat geloof ik, een verbond gesticht: ‘OerKracht!’ Om de mensheid te overtuigen van hun onverwrongen boodschap: onbaatzuchtige naastenliefde, waarlijk humanisme. God voor ieder. En wij voor ons allen.

Afijn, Deetman – what’s in a name – gaat onderzoeken wat mannenbroeders deden. Onafhankelijk, maar betaald door de katholieke kerk. Meer respect heb ik voor Antoine Bodar, die zich zó plaatsvervangend schaamt, dat hij ervoor wil gaan zitten.

Intussen prijkt boven de entree van ‘Don Rua’ – in (let wel!) ’s Heeren Berg – nog steeds de geveltekst ‘Gouden Handen’. Ik zou me doodschamen! Maar ik ben vooral teleurgesteld in de Hollandse bloemisten. Juist van hen had ik een stil protest verwacht. Maar ‘Die Bluhmen’ gingen gewoon weer naar Rome, gezegend en wel. De handel gaat voor de wandel. Goeie genade!

Geheel in stijl. Aanleiding was immers het weigeren van de communie aan Prins Carnaval van Reuzel, omdat… hij alleen op mannen valt. En dat is verboden, zo dogmatiseert de Rooms-katholieke kerk, waarvan het opperhoofd zich de titel aanmatigt van ‘Gods Plaatsbekleder op aarde’. Jezus! Van Hem wiens trouwste vriendenclub uit maar liefst twaalf mannen bestond.

Of hij het met hen heeft aangelegd? Dat weet ik niet. Het staat niet te lezen in zijn Evangelische biografie. Maar dat is geen wonder! Want nu een taboe, was het toen zeker onbespreekbaar. En je zult als ghostwriter of spindokter wel gek zijn om je idool te kakken te zetten. Daar kan Jack de Vries van getuigen.

Veel van zijn zwartgejurkte en witgeboorde volgers geloven er heilig in dat Hij het wel met mannen deed. Zodat zij – voorbeeld doet volgen – het celibaat zondeloos konden omzeilen. De nationale Voorlichtingsbureaus voor de Voeding deden de rest: ‘Vers is gezond!’ Dus bij voorkeur met jonge jongens. Er was geen houden meer aan! En zeg nou zelf: het advies van ‘twee ons groente en twee stuks fruit per dag’ biedt voldoende ruimte om de honger van het mannelijk libido te stillen.

Oké, er zijn er ook die niet op mannen vallen. Tragisch? Welnee, voor de verboden wip met de pastoorsmeid is de biecht al eeuwen een probaat medicijn. Even bekennen en weer ‘gaan met die banaan’. Zoals de Reuzelse pastoor ook predikte tot de homo’s onder zijn gelovigen. Enige boetedoening voor de ‘onjuiste beleving van de seksualiteit’ is de eindeloze zoektocht naar een bemande biechtstoel. Dat kun je op je tien geboden natellen.

Oké, er zijn er ook die Gods kerk oprecht willen dienen, maar het celibaat als een te zware opgave beschouwen. Zij beloven trouw aan een vrouw. Is dat oké? Welnee! Vindt althans de Kerk van Ratzinger. Zij krijgen een o-tje minder, komen niet verder dan pastor. Met alle respect, dat wel. Maar zoiets als Sven Kramer overkwam: naar de verkeerde baan gestuurd.

Dé Kerk van God is niet wat Hij met Liefde bedoelde, maar wat zijn arrogante filiaalhouders ervan hebben gemaakt: een hypocriet zooitje. Al eeuwen trouwens, als je in Rome de kunstschatten ziet, waarvoor zelfs de allerarmsten zijn bestolen onder het mom van een zekere plaats in het Koninkrijk der Hemelen. Met de kennis van nu: een Postcodeloterij avant la lettre. Plus een aidsverspreidend condoomverbod.

Dat steeds meer gelovigen de kerk de rug toekeren is geen een wonder, maar doodzonde. Wie euthanasie verbiedt, maar zijn leden monddood maakt, helpt zijn geloofwaardigheid immers om zeep. Nog even en Geert Wilders verklaart ook de Katholieke Kerk tot een achterlijke cultuur.
Terecht? Het stemgedrag van verguisde CDA’s zal het leren.

Henk Krol is intussen te biecht geweest bij de Bossche Bisschop Hurkmans.
Hurkmans… what’s in a name? Ik bedoel: benieuwd wat Henks penitentie was.
Maar goed, naast volkorenhosties zijn er nu ook roze. Toch een beetje toekomstwinst.

[klik op de links voor video-illustraties]

Dit tafereel was wereldnieuws geworden als Edwin Evers zijn tenten had opgeslagen in Gasthof Post. Maar die zat in Vancouver om op Radio 538 een ‘Terpstraatje’ te laten horen, en op YouTube te laten zien. Dat zou vanuit Lech ook niet mogelijk zijn. Hotel Post, de naam zegt het, houdt de oude vertraagde communicatiemiddelen in ere. ‘Dé plek om ongestoord aan kerstboodschappen te werken’, hoorde ik een roodborstje twitteren. Maar dat terzijde.

Het werd laat, die nacht. Erg laat. Zodat ‘beim Frühstuck’ de grappen nog onder invloed waren.
‘Haha jongens! Wij mankeren niets! En toch gaan wij met een gipsvlucht terug naar Nederland. Voor de brekebenen daar!’ lachte OmaBea in pluralis majestatis. Met de ironie van een stand-upper.
‘Roep het regeringsvliegtuig maar terug! Of is onze strippenkaart voor dit jaar al op?’
Dat bleek het geval. Maar gelukkig was er een ov-chipkaart, waar zij geen weet van had.

Intussen werd zij ‘angerufen’ door Jan Peter. Met wat zij al wist. Maar het verbaasde haar niet dat hij alles bij herhaling herhaalde. Zoals zij ook niet meer opkeek van zijn treurzang dat hij desondanks niet werd begrepen. Omdat hij ook inhoudelijk nogal wat inslikte. Maar die hint begreep hij weer niet.

‘De eenheid van beleid is aangetast door voldongen feiten’, repeatte Jan Peter aan de telefoon, ‘door uitspraken die haaks staan op kabinetsbesluiten.’ Op terugreis naar Nederland las zij dat nogmaals in de (brok)stukken, die Jan Peter in de kabinetskist had laten meevliegen. Met, als bewijs, een filmpje waarin Wouter Bos op tv verklaarde dat doorgaan in Uruzgan voor hem volkomen onbespreekbaar was.

Dat luchtte op. Zij hoefde ‘brekebeen’ Jan Peter niet voor de vierde keer te verplegen. Zij legde de stukken terzijde, maakte haar stoelriemen vast en bereidde zich voor om ‘rooie’ Wouter flink aan te pakken. Totdat… de piloot de landing inzette met een paar filmpjes die hij thuis had opgenomen.

Een tv-filmpje van Maxime Verhagen, die op 23 september 2009 in New York al op de troepen vooruitliep. Een YouTube-compilatie met quotes van Middelkoop, Verhagen en de Jean Premier himself, dat het kabinetsbesluit van 2007 (uiterlijk eind 2010 weg uit Uruzgan) op 30 september 2009 nog stond als een huis. En tenslotte NOVA van zaterdag, waarin Wouter liet weten dat hij van Jan Peter zijn mond stijf dicht moest houden over de politieke realiteit, maar niet wilde liegen.

Haar bloeddruk steeg terwijl het vliegtuig daalde. Jan Peter had ditmaal wel errug veel ingeslikt. En haar woede steeg tot een stampvoetend hoogtepunt toen de demissionaire premier haar afhaalde met de verontschuldiging dat hij zijn vierde val over haar skivakantie had willen heentillen. En, glunderend, dat hij inmiddels was voorgedragen als lijsttrekker van het CDA.

‘Dat lijkt mij prematuur,’ reageerde de majesteit. ‘Maar op z’n minst een misverstand. Driemaal is scheepsrecht. En daar zijn we, VOC-beschouwd, al dik overheen!’
‘Maar majesteit,’ stamelde JéPé, ‘Sieneke staat ook op één! Toch!?’

De rest wordt geschiedenis.

Als ik John de Mol was, zou er een tv-succes van maken: de ‘On-logiquiz’. Kromme antwoorden verzin je namelijk net zo min als je, laat ik maar zeggen, Ushi of Dushi als Wendy van Dijk ontmaskert. Dus vooral verliezers en dikke winst voor omroep en producent. Op één voorwaarde: dat politici van deelname worden uitgesloten. Die munten immers uit in het bedenken van het ongelooflijke. Zoals een Sinterklaas zonder kruis.

Voor het geval je aan de ‘On-logiquiz’ wilt deelnemen, alvast een makkelijke Q&A:
Waarom confereerde men juist in Kopenhagen over de opwarming van de aarde? Omdat het daar vriest.
Heb je liever een moeilijke vraag? Oké: Wie stonden er in Hoek van Holland het eerst weer blauw op straat?
A. De Agenten. B. De Hooligans.

Ik stel voor ons tegendraads te wapenen. Ook tegen de komende verkiezingsverlokkingen.
Dus stuur je Q&A’s in via het reactieformulier hieronder. Moeilijk is het niet, sla de krant er maar op na.
De meest onverwachte antwoorden op terechte vragen komen in een speciale kerstcolumn, waarop je kunt stemmen. En de beste verdient een onwaarschijnlijk mooie prijs.

Terug naar de kerstsymboliek. De Haagse Hogeschool, toch een kennisinstituut, heeft daar geen kaas van gegeten. De kerstboom stamt namelijk van de Germanen, die een oude eik verlichtten om midwinter te vieren. Niks christelijks aan. Integendeel, zij streden tegen Rome. Wisten zij veel dat de latere kerk hun feestje tot het hare zou maken? Om pieken met een driehoeksboom, waaraan zowel Vader, Zoon als Heilige Geest konden worden opgehangen? Over eerbied voor de goden gesproken…

Blijft het kerststalletje, wel een christelijk symbool. Maar qua dieren ook voor moslims geen probleem, want geen varken te bekennen. ‘En dan nog,’ hoorde ik onlangs bij McDonald’s het blozende excuus van een naar zijn profeet genoemde Mohammed: ‘ham is my middle name‘. En ‘dick’ van onze Paus, schaterde een kennelijk katholieke voorbijganger, op zoek naar de condoomautomaat.

‘Met goede wil en een beetje creativiteit kunnen oude en nieuwe Nederlanders elkaar best vinden,’ concludeerde ik. Mohammed reageerde met een knipoog: ‘Met Kerst slacht ik de schaapjes voor een extra Suikerfeest. Halalujah!’

Patricia van zestig, het vleesgebleven voorbeeld van wat ouderen te bieden hebben, gaat flexibel over haar starre leeftijdsgenoot heen. Zij ligt tenminste twee punten voor op ’s lands zuurpruim. Zij hoeft niet te fietsen om haar jeugdigheid te bewijzen. En zij is niet te duur, gezien de gage waar zij ‘wel vrolijk van werd’. Alleen jammer dat zij van Theo Maassen geen erectie krijgt. Hoewel, wie wel?

Ouderen moeten langer werken. Voor minder. Daar komt ‘De Leer van Donner’ op neer. Want de leeggeroofde schatkist moet worden gespekt. Niet door bonusgenieters die oprecht aan de weg timmerden, wat je in figuurlijke zin als een ‘zwaar beroep’ kunt beschouwen. Maar door grijpgrage kutbankomaniakken, die haar klanten (st)ripten en daarvoor wouterlijk werden gecompenseerd.

De miljarden aan woekerwinsten zijn even slim aan het oog onttrokken als de rimpels van La Paay. Als we tenminste Robert Schoemacher mogen geloven. De miljarden aan staatssteun zijn bijna niet meer te tellen. De onterechte declaraties van overheidsdienaren zijn nog maar half ontdekt. De sponsoring van voetbalgeweld door onze nutsbedrijven kan 100% minder. Voor het modieuze milieu wordt meer geheven dan het oplevert. En zonder de gotspe van een kotsbaar (nee, geen spelfout!) toeslagencircus, kan de zorg stukken goedkoper. Om maar wat te noemen van waarmee je iedereen al met 60 van Drees kunt laten trekken.

Dan heb ik het nog niet over een kabinet dat zich laat betalen om slechts vooruit te schuiven. Erger nog: het vooruitschuiven uitbesteden. Aan tal van betaalde commissies. En aan maar liefst twintig kluppies ambtenaren, die – kennelijk niets anders te doen – hun overbodigheid als eerste bezuiniging kunnen noteren. De parlementaire coalitie knikt moeiteloos ja. De oppositie nee, althans zolang zij niet aan de macht is. Alles schatkistbetaald. En daarenboven. Kost lenen geen geld?

Kortom: Wat doen we met de betaald besluitelozen, die alles bij het oude laten?
Wat doen we met de Opa’s en Oma’s in Den Haag? That’s the Question.

Ik stel voor dat we de Kamerzaal voorlopig verhuren aan Joop van den Ende.
Voor een betere show. Eerst met Patricia, dé Mary Poppins van deze Kerst. Na Nieuwjaar met de musical: ‘Het Staartje van de Zalm’. En vervolgens met een eerbetoon aan Wim Sonneveld: ‘Ik ben belazerd, ik ben bedonnerd.’ Tango!

Vijftig procent kans (dus) dat jouw stem in de Kamer niet wordt gehoord. Dat is gemiddeld, zul je zeggen. En dat klopt. Wil je precies weten hoe ‘Den Haag’ naar jou luistert? Stem dan op de 27 besluiten die de stemmentracker je voorlegt. En je weet wat je stem doet en kost. Gratis! Inclusief een ranking van politieke partijen naar jouw voorkeur. Zodat je weet waar je wel en ‘ech nie’ op moet stemmen, ruim vóór de volgende Kamerverkiezingscampagnes.

‘Ruim vóór’ die tijd? Wel als het aan de coalitie ligt. Die zal de regering steunen totdat ze erbij neervalt. Omdat dat ‘zo hoort’, fractiekadaverdiscipline incluis. In weerwil van de volkssteun aan de ‘Bende van Balkenende’, die afgelopen weekend terugliep naar 40 van de 150 zetels. Dat is aanzienlijk minder dan een halve dekking. Een bank zou erdoor omvallen. Onze ontluisterende democratie is kennelijk een systeem dat met stille staatssteun in stand wordt gehouden.

En dan heb ik het nog niet over de magere rapportcijfers, waarvoor je op school flink op je donder krijgt. Als je al niet wordt teruggezet. In het voorbeeldige Den Haag ligt dan anders. Misschien moeten we ook daar maar eens ‘tien-minuten-gesprekjes’ invoeren. Op tv. Wint het qua kijkcijfers vast van ‘Boek zoekt Yvon’ en ‘Ushi-Dushi-Wendy’, zodat de publieke omroep zichzelf kan bedruipen. Scheelt de schatkist maanden aan AOW, zodat die nog vóór 65 kan ingaan.

‘Ruim vóór’ die tijd geïnformeerd? Niet als het aan de oppositie ligt. Die wil per definitie zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen, maar wint van dag tot dag aan bevestiging van haar verlangen. Winnen zullen ze voorlopig niet. De radicale strijd van Alexander, Femke en Agnes tegen Blonde Geert, gesteund door Eberhard, levert hem juist de meeste stemmen op. Hoe blond kun je zijn? Op die vraag rijst een ander antwoord.

Zo verandert er meer in het taalgebruik. Regeren is niet langer vooruitzien, maar vooruitschuiven. Zoals de Noord-Zuidlijn onder Amsterdam, alle gekraak ten spijt. Besluiten worden uitbesteed aan onafhankelijk (geduide) commissies en twintig kluppies staatsbroodvretende ambtenaren, die zichzelf vast niet zullen wegbezuinigen. En de uitvoering wordt naar de toekomst gesjofeld. Naar nieuwe regeringen, die alles weer terug kunnen schuiven. Want zeg nou zelf… ‘manmoedige’ besluiten als de kilometerheffing in 2013 en de AOW in 2020, daar gaan minstens zoveel kabinetten overheen als een bankdirecteur over zijn maîtresse.

Onzin, die vergelijking? Oké, we zullen zien in welk ander gat de staatsgesponsorde miljardenbonussen uiteindelijk zijn verdwenen. Maar wég zijn ze. Daar helpt geen flitsende flitser aan.

Terug naar de stemmentracker. Opvallend is (bij de huidige stand van de peiling) dat de PVV bij 21 van de 27 besluiten stemde zoals het volk gestemd zou hebben. Tegen 14 van de 27 goed van het voltallige parlement. Dat geeft te denken. Hoe dan ook.

*

Stemmentracker is een initiatief van IPP, het Instituut voor Publiek en Politiek, dat mensen betrekt bij politiek en samenleving. Zonder winstoogmerk, maar voor de helft gefinancierd door het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK). Maurice de Hond besteedde er op zijn weblog ook een topic aan.

Met video…

Zijn kwalifiicaties van Geert Wilders, maandag in DWDD –
‘hij is staatsgevaarlijk, extreem rechts en haatzaaiend’ – zijn van een haatzaaiend kaliber dat het niet haalt bij alle uitspraken van Geert zelf.

Hetzelfde geldt in zekere mate voor de andere fervente Wilders-belagers (met name Femke Halsema, Eberhard van der Laan en Agnes Kant).

Het is uiterst kwalijk, zo niet verschrikkelijk dom, om niet het beste uit Geert te halen. Ik bedoel: met voorbijgaan aan zijn kretologie, te leren dat je als volksvertegenwoordiger moet luisteren naar het volk dat je vertegenwoordigt.

Afijn, Ab Melkert kwam na de discussie met Pim Fortuyn toch nog leuk betaald in New York terecht. Dus zal het met de parlementaire haatzaaiers wel loslopen. Maar ik ben benieuwd naar hun invloed op de peilingen. En op de eerstvolgende verkiezingen.

Geert spint er garen bij. Hoe meer hij door kakelende politici wordt gehaat, des te steviger helpen zij hem in het zadel. En des te minder zal Geert de behoefte voelen om met een partijprogramma voor de draad te komen. Zodat we over enige tijd een premier hebben, waarvan we niet weten waar we met hem aan toe zijn.

Bedankt Alexander, Femke, Eberhard en Agnes! Niet dus.

Het was nog even de vraag of Barak tijd had voor een persoonlijk gesprek. Althans met foto voor de Bühne. Om zich daarvan te verzekeren had hij een muzikaal charmeoffensief in gedachten: een Hollandse meezinger, die de Amerikaanse president vast en zeker zou verstaan.

Hij wilde dat groots en meeslepend aanpakken, maar André Rieu was geen optie. Die had de States al platgewalst. Bovendien: het invliegen van solisten, koor, orkest en decors voor slechts één liedje zou de Haagse declaratiediscussie aanwakkeren. En daar was nog geen uitstelcommissie voor. Of tegen.

Maxime zag die teleurstelling met lede ogen aan. Dus had hij, voor een paar meter bier, een Limburgse dweilband het regeringstoestel ingesmokkeld. Die hield zich stil tot, ver na middernacht, de Hollandse delegatie de Amerikaanse kroeg verliet, waar zij zich VOC-moed had ingedronken. Maar toen zette zij in, met vliegende vaandels en slaande trom: ‘En we gaan nog niet naar huis! Nog lange niet, nog lange niet…’

Maxime zong de Afghaans bedoelde schlager meteen uit volle borst mee. Jan Peter een tel later, tegelijk met zijn trouwhartige ambtenaren. En Amerikaanse omstanders op de inderhaast gefolderde vertaling: ‘Well don’t dare to go home! Forever not, forever not…’

Het ontaardde in een ordeverstorende manifestatie, die in Nederland tot een voetgangersblaastest zou leiden. Maar Guusje was er niet bij. En Wouter bleef er verre van. Voorlopig dan.

Het succes bleef niet uit. Barak kon er niet omheen Jan Peter als goede vriend voor de camera te begroeten. Michelle deed er met getuite lipjes nog een schepje bovenop, ervan verzekerd dat haar avances stoïcijnsveilig beantwoord zouden worden. Alles voor de kijkcijfers. En voor Afghanistan. Niet voor een one night stay. Zij moest er immers niet aan denken aan het ontbijt de hielenlikkende soundbytes te horen die in het Witte Huis al waren grijsgedraaid.

Maxime gaf intussen luchtsteun aan Barak: ‘Wij kunnen toch niet alles op een ander afschuiven!?’ Als inleiding van een nieuwe Hollandse bevalling in Afghanistan, nog vóór volledige ontsluiting.
‘Dat weet André thuis vast wel uit te leggen’, stelde hij JéPé desgevraagd gerust. ‘En anders Eimert wel.
Wij Christenen kunnen op elkaar vertrouwen! Verdomd als het niet waar is!’

* * *

Terwijl JP in optima forma terugvloog naar Nederland, bezongen Brusselse christenvrienden hem als toekomstig Europese president. In Kamp Holland was men de eenentwintigste dode nog niet te boven, terwijl er opnieuw miljoenen aan militair materieel verzandden. In Hilversum werd intussen de laatste hand gelegd aan de Zembla-documentaire over de ontbrekende C2000-miljoenen om de communicatie bij calamiteiten in eigen land behoorlijk te regelen.

Amerikaanse bankiers verkopen sinds kort een tophypotheek op ambities.
‘Balk-o-Bama’ gaat als hete broodjes over de toonbank. Sambal bij?

Tijdens een debat van De Volkskrant, afgelopen zondag in De Rode Hoed, trok hij op z’n Wilders van leer: ‘Het is asociaal om de problemen van de vergrijzing te ontkennen. Wie dat doet steekt zijn kop in het zand.’ Voor dummies vertaalde hij die krachttermen in de stelling dat vandaag de dag vier werkenden één AOW-er sponsoren, terwijl er in de toekomst twee voor moeten opdraaien.

Een angstaanjagende Hagenpreek, die na een snel internetconsult bij ons aller CBS kan worden ontzenuwd. Onze beroepsbevolking bestond vorig jaar uit bijna 11 miljoen mensen, met een arbeidsparticipatie van 70%. Dat is zo’n 7,7 miljoen fulltime banen. Bij 2,7 miljoen AOW-ers.

Dat is nog geen drie Nederlanders voor één AOW-er. Minder dan Piet Hein ons wil doen geloven, terwijl ik nog niemand hoor klagen over de huidige financiering van de AOW. Dus zal het met de toekomstige teruggang naar twee-op-één nog wel meevallen. Sterker: nu Arie Boomsma geen ’40 dagen zonder seks’ meer mag promoten, krijgt onze bevolkingspiramide vast weer een brede basis.
Hoe een omstreden EO-ontslag toch ergens goed voor kan zijn…

Het kinderrijke effect daarvan is nog niet bewezen. Maar je zou dat een handje kunnen helpen door, met de zegen van de Paus, alle voorbehoedsmiddelen te verbieden. Of het ongeremde plezier ervan als tabak te belasten. Dat neemt de lust niet weg, zo is gebleken. Dus tel uit de nationale kinderwinst.
En wat te denken van een likkebaardend alternatief voor de Ramadan: Rammen dan! Ik zie de Postbus-51-commercials al: Elke Dag Suikerfeest!

Het behoud van de AOW met 65 kan ook minder seksistisch worden aangepakt.
Geef elke 65-plusser een grijs kenteken en kort het voordeel op de AOW. Dat verlaagt weliswaar het melkquotum van de Heilige Koe. Maar met de voortvarende aanpak van onze Camiel van Wegen, hebben we binnenkort asfalt genoeg om in één ruk van A naar Beter te rijden. Dat verhoogt bovendien de productiviteit van ‘stille werlozen’: zij die nu neuspeuterend in de file staan.

Andere optie: Fikse aanpak van de Staatvisserij. Reken onze blauwpetalgen niet af op een bonnenquotum, maar op het vangen van boeven. Grote en kleine. Dat scheelt karrenvrachten aan ergernis, maatschappelijke en particuliere schade. Wat zeg ik? Dat scheelt een hele beveiligingsindustrie. Zonder toenemende werkeloosheid. Je kunt werknemers in die branche immers inzetten voor blauw op elke hoek van de straat. Dan komt het met bezuinigingen op de politie vanzelf goed. By the way: Wat kost een vandaal? Die Kamervraag heb ik nog niet gehoord.

Nog een optie: Laat het beheer van de AOW-pot niet over aan de Staat. Het rendement daarvan is immers nog minder dan van een woekerpolis: het holt met smoezen achteruit. Stort de AOW-premies af op Paleis Noordeinde. Daar zit Koninklijke expertise om via Guernsey en Jersey een goudgerand rendement te maken. Belastingvrij. Niet netjes, maar met de zegen van het kabinet.

Biedt dat alles geen soelaas bieden voor een welverdiende (en dikbetaalde) rust na 40 jaar werken? Dan vallen er met recht en reden nog miljarden te halen bij de beste bankrovers aller tijden: de bonusboevende bobo’s, die de hele wereld in een financiële crisis stortten. Wat zeg ik? Die ondanks miljarden aan belastingbetaalde staatssteun hun leven niet beterden. Ongestraft, want ze zitten niet, tenzij op hun centen. Geen kale kippen, maar rijkgevederde sujetten. Die kunnen, om te beginnen, worden geplukt en verbannen naar de Doggersbank. Met uitzicht op de Kanaaleilanden.

En nu een Bavaria. Met een Broodje Kebab. Maar niet van Donner.

Hij kondigde het aan in ‘On Air’ van 12 augustus.
Wie? Jan Kees de Jager, de belastende Staatssecretaris van Financiën. Tevens de innemendste geldophaler van Nederland, op Gerrit Zalm na.
Wat? Dat hij wars is van het woud aan regeltjes over vergoedingen en verstrekkingen. En dat hij die met Prinsjesdag door één eenvoudige regel gaat vervangen.

Harm Edens wilde haring of kuit hebben. Jan Kees rekende zijn briljante plan echter tot ‘Het Geheim van Prinsjesdag’. Dus wilde hij er verder niets over zeggen. Maar zijn gezicht sprak boekdelen aan voordelen voor de belastingbetalende burger.

Sindsdien vist menigeen naar de échte voordelen.

Negativo’s verwachten dat er van voordeel helemaal geen sprake zal zijn. Zij verwachten dat Jan Kees met één eenvoudige regel het mes wil zetten in de resterende belastingvrije vergoedingen en verstrekkingen. Zoals ons vaker een worst wordt voorgehouden.

De uitkomst van vereenvoudigingen is, historisch gezien, immers meestal hetzelfde: dat het ingewikkelder wordt. En duurder. Neem maar het roze ‘toeslagencircus’ dat met de zorgverzekering meereist. Dat kostte een bataljon ‘Bassies en Adriaans’. En daar bleef het niet bij. Toen de belastingdienst eenmaal de smaak van ‘wij gaan uitbetalen’ te pakken had, werden er meer variétéartiesten ingehuurd. Voor de HT, de KO, de KT, de VT en wat al niet meer.
Niet de beste acteurs trouwens. Kijk de Sterspotjes maar na. En zoek de X-factor.

Positivo’s rekenen op méér onbelaste bonusjes. Ik gebruik bewust een verkleinwoord.
Immers, in een tijd waarin miljoenenbonussen mager worden belast, ja zelfs met miljarden aan staatssteun worden gegarandeerd, mag je toch op z’n minst verwachten dat je baas niet blauw aanslaat als hij een Smart in je kerstpakket stopt.

Maar laat ik niet op de Troonrede vooruitlopen. Misschien krijgen de negativo’s gelijk en mogen slechts Smarties onbelast worden verstrekt. Zoethoudertjes dus.

Eén belastingvrije verstrekking is echter nu al gelekt: het broodje haring. Wat zeg ik? Twee!
Met dank aan Guusje ter Horst, die ze uit de schatkist liet betalen en onbelast genoot. Dus verwacht ik dat de hoofdregel – ‘alles wat een werknemer op grond van zijn dienstbetrekking geniet is belast’ – met Prinsjesdag in elk geval zal worden aangevuld met: ‘behalve een broodje haring’.

Beatrix rolt vast buikschuddend van de Troon als ze die passage moet voorlezen. Dat kan ze dus beter aan Bert Visscher overlaten. Waarop de hele Ridderzaal opstaat en scandeert: ‘Maar Bert! Gekke man! Wat zeg je nou?’ Wordt het vast de vrolijkste Prinsjesdag ooit.

Maar wat als je geen haring lust? Wees gerust! Voor gemoedsbezwaarden komt er vast een compensatieregeling. Nou ja, eerst een commissie. En dan… de DMMWAT. De Wat?
De ‘Doe Mij Maar Wat Anders Toeslag’.

Mochten mijn dromen niet uitkomen, dan mag u rekenen op het volgende besluit van de Troonrede: ‘Bezuinigingen uit het verleden bieden dezelfde garantie voor de toekomst. U mag zich daarbij gesteund weten door het besef dat velen u wijsheid toewensen en met mij om kracht en Gods zegen voor u bidden.’ Hoera! Hoera! Hoera???