.
Als je het mij vraagt: winnaar van de best gevisualiseerde zelfgenoeglijke exegese van Genesis (met dank aan HJK).

Waar men hiermee het licht aandeed? Of uit, zo u wilt? Ich weiss es nicht. Net als kardinale prelaten die ‘es nicht haben gewusst’.

Althans naar eigen zeggen. Want de niet te ontkennen waarheid heeft inmiddels Rome geraakt. Daar zwijgt Benedictus - u weet wel, die voor het ratzingen de kerk uitgaat - hartgrondig over zijn ‘Wissenschaft’.

Da’s raar. Al is het maar omdat hij te boek staat als plaatsbekleder van de Alwetende (!) God op aarde. Afijn, van dat sprookje kunnen we nu afscheid nemen. Zoals van méér dat de HoogstRoomse machthebber ons dogmatisch wil doen geloven van een ‘God die liefde is’.

Dat geldt overigens voor alle gezindten, alloch- en autochtoon. Want Allah predikt geen terrorisme. En van de CU- en SGP-goden kun je met goed fatsoen niet beweren dat Hij vrouwen minderwaardig acht.
Dat is, welbeschouwd, een smoesje van mannen die liever met elkaar aan de rol gaan, maar homo’s toch ook weer haten. Toppunt van hypocriete exegese, godbetere!

Het kost al genoeg pijn en moeite om te geloven dat de grootste bovenaardse Liefhebbers (van alle gezindten), de mensheid kwellen met orkanen, tsunami’s, pandemieën en ongeneeslijke ziekten. Tenzij de Goden slechts Ivo Niehe goedgezind zijn. En andere dikverdienende ambassadeurs van goede doelen. Maar dat terzijde. God is Liefde. En daarmee basta!

Ik bedoel: verkwansel dat niet door dogmatische verzinsels. Zoals een aidsverspreidend condoomverbod. Of een blijvend verplicht celibaat, voor hen die ook zónder de goddelijke oproep tot naastenliefde ‘sacramenteel’ over het voetlicht te brengen.

Sinds de openbaringen over (z)onderbroekenlol, keren nóg meer vrolijke katholieken de kerk de rug toe. Dat mag geen wonder heten.

Geen enkele omvallende kerkbank hoeft op staatssteun te rekenen sinds het klokkenspel een kwalijke klank heeft gekregen. En ook van boven valt geen zegen te verwachten. Alle hemelse goden zijn hels op hun machtswellustige onderdanen. Zij hebben, dat geloof ik, een verbond gesticht: ‘OerKracht!’ Om de mensheid te overtuigen van hun onverwrongen boodschap: onbaatzuchtige naastenliefde, waarlijk humanisme. God voor ieder. En wij voor ons allen.

Afijn, Deetman – what’s in a name – gaat onderzoeken wat mannenbroeders deden. Onafhankelijk, maar betaald door de katholieke kerk. Meer respect heb ik voor Antoine Bodar, die zich zó plaatsvervangend schaamt, dat hij ervoor wil gaan zitten.

Intussen prijkt boven de entree van ‘Don Rua’ – in (let wel!) ’s Heeren Berg – nog steeds de geveltekst ‘Gouden Handen’. Ik zou me doodschamen! Maar ik ben vooral teleurgesteld in de Hollandse bloemisten. Juist van hen had ik een stil protest verwacht. Maar ‘Die Bluhmen’ gingen gewoon weer naar Rome, gezegend en wel. De handel gaat voor de wandel. Goeie genade!

Geheel in stijl. Aanleiding was immers het weigeren van de communie aan Prins Carnaval van Reuzel, omdat… hij alleen op mannen valt. En dat is verboden, zo dogmatiseert de Rooms-katholieke kerk, waarvan het opperhoofd zich de titel aanmatigt van ‘Gods Plaatsbekleder op aarde’. Jezus! Van Hem wiens trouwste vriendenclub uit maar liefst twaalf mannen bestond.

Of hij het met hen heeft aangelegd? Dat weet ik niet. Het staat niet te lezen in zijn Evangelische biografie. Maar dat is geen wonder! Want nu een taboe, was het toen zeker onbespreekbaar. En je zult als ghostwriter of spindokter wel gek zijn om je idool te kakken te zetten. Daar kan Jack de Vries van getuigen.

Veel van zijn zwartgejurkte en witgeboorde volgers geloven er heilig in dat Hij het wel met mannen deed. Zodat zij – voorbeeld doet volgen – het celibaat zondeloos konden omzeilen. De nationale Voorlichtingsbureaus voor de Voeding deden de rest: ‘Vers is gezond!’ Dus bij voorkeur met jonge jongens. Er was geen houden meer aan! En zeg nou zelf: het advies van ‘twee ons groente en twee stuks fruit per dag’ biedt voldoende ruimte om de honger van het mannelijk libido te stillen.

Oké, er zijn er ook die niet op mannen vallen. Tragisch? Welnee, voor de verboden wip met de pastoorsmeid is de biecht al eeuwen een probaat medicijn. Even bekennen en weer ‘gaan met die banaan’. Zoals de Reuzelse pastoor ook predikte tot de homo’s onder zijn gelovigen. Enige boetedoening voor de ‘onjuiste beleving van de seksualiteit’ is de eindeloze zoektocht naar een bemande biechtstoel. Dat kun je op je tien geboden natellen.

Oké, er zijn er ook die Gods kerk oprecht willen dienen, maar het celibaat als een te zware opgave beschouwen. Zij beloven trouw aan een vrouw. Is dat oké? Welnee! Vindt althans de Kerk van Ratzinger. Zij krijgen een o-tje minder, komen niet verder dan pastor. Met alle respect, dat wel. Maar zoiets als Sven Kramer overkwam: naar de verkeerde baan gestuurd.

Dé Kerk van God is niet wat Hij met Liefde bedoelde, maar wat zijn arrogante filiaalhouders ervan hebben gemaakt: een hypocriet zooitje. Al eeuwen trouwens, als je in Rome de kunstschatten ziet, waarvoor zelfs de allerarmsten zijn bestolen onder het mom van een zekere plaats in het Koninkrijk der Hemelen. Met de kennis van nu: een Postcodeloterij avant la lettre. Plus een aidsverspreidend condoomverbod.

Dat steeds meer gelovigen de kerk de rug toekeren is geen een wonder, maar doodzonde. Wie euthanasie verbiedt, maar zijn leden monddood maakt, helpt zijn geloofwaardigheid immers om zeep. Nog even en Geert Wilders verklaart ook de Katholieke Kerk tot een achterlijke cultuur.
Terecht? Het stemgedrag van verguisde CDA’s zal het leren.

Henk Krol is intussen te biecht geweest bij de Bossche Bisschop Hurkmans.
Hurkmans… what’s in a name? Ik bedoel: benieuwd wat Henks penitentie was.
Maar goed, naast volkorenhosties zijn er nu ook roze. Toch een beetje toekomstwinst.

[klik op de links voor video-illustraties]

Dit tafereel was wereldnieuws geworden als Edwin Evers zijn tenten had opgeslagen in Gasthof Post. Maar die zat in Vancouver om op Radio 538 een ‘Terpstraatje’ te laten horen, en op YouTube te laten zien. Dat zou vanuit Lech ook niet mogelijk zijn. Hotel Post, de naam zegt het, houdt de oude vertraagde communicatiemiddelen in ere. ‘Dé plek om ongestoord aan kerstboodschappen te werken’, hoorde ik een roodborstje twitteren. Maar dat terzijde.

Het werd laat, die nacht. Erg laat. Zodat ‘beim Frühstuck’ de grappen nog onder invloed waren.
‘Haha jongens! Wij mankeren niets! En toch gaan wij met een gipsvlucht terug naar Nederland. Voor de brekebenen daar!’ lachte OmaBea in pluralis majestatis. Met de ironie van een stand-upper.
‘Roep het regeringsvliegtuig maar terug! Of is onze strippenkaart voor dit jaar al op?’
Dat bleek het geval. Maar gelukkig was er een ov-chipkaart, waar zij geen weet van had.

Intussen werd zij ‘angerufen’ door Jan Peter. Met wat zij al wist. Maar het verbaasde haar niet dat hij alles bij herhaling herhaalde. Zoals zij ook niet meer opkeek van zijn treurzang dat hij desondanks niet werd begrepen. Omdat hij ook inhoudelijk nogal wat inslikte. Maar die hint begreep hij weer niet.

‘De eenheid van beleid is aangetast door voldongen feiten’, repeatte Jan Peter aan de telefoon, ‘door uitspraken die haaks staan op kabinetsbesluiten.’ Op terugreis naar Nederland las zij dat nogmaals in de (brok)stukken, die Jan Peter in de kabinetskist had laten meevliegen. Met, als bewijs, een filmpje waarin Wouter Bos op tv verklaarde dat doorgaan in Uruzgan voor hem volkomen onbespreekbaar was.

Dat luchtte op. Zij hoefde ‘brekebeen’ Jan Peter niet voor de vierde keer te verplegen. Zij legde de stukken terzijde, maakte haar stoelriemen vast en bereidde zich voor om ‘rooie’ Wouter flink aan te pakken. Totdat… de piloot de landing inzette met een paar filmpjes die hij thuis had opgenomen.

Een tv-filmpje van Maxime Verhagen, die op 23 september 2009 in New York al op de troepen vooruitliep. Een YouTube-compilatie met quotes van Middelkoop, Verhagen en de Jean Premier himself, dat het kabinetsbesluit van 2007 (uiterlijk eind 2010 weg uit Uruzgan) op 30 september 2009 nog stond als een huis. En tenslotte NOVA van zaterdag, waarin Wouter liet weten dat hij van Jan Peter zijn mond stijf dicht moest houden over de politieke realiteit, maar niet wilde liegen.

Haar bloeddruk steeg terwijl het vliegtuig daalde. Jan Peter had ditmaal wel errug veel ingeslikt. En haar woede steeg tot een stampvoetend hoogtepunt toen de demissionaire premier haar afhaalde met de verontschuldiging dat hij zijn vierde val over haar skivakantie had willen heentillen. En, glunderend, dat hij inmiddels was voorgedragen als lijsttrekker van het CDA.

‘Dat lijkt mij prematuur,’ reageerde de majesteit. ‘Maar op z’n minst een misverstand. Driemaal is scheepsrecht. En daar zijn we, VOC-beschouwd, al dik overheen!’
‘Maar majesteit,’ stamelde JéPé, ‘Sieneke staat ook op één! Toch!?’

De rest wordt geschiedenis.

Als ik John de Mol was, zou er een tv-succes van maken: de ‘On-logiquiz’. Kromme antwoorden verzin je namelijk net zo min als je, laat ik maar zeggen, Ushi of Dushi als Wendy van Dijk ontmaskert. Dus vooral verliezers en dikke winst voor omroep en producent. Op één voorwaarde: dat politici van deelname worden uitgesloten. Die munten immers uit in het bedenken van het ongelooflijke. Zoals een Sinterklaas zonder kruis.

Voor het geval je aan de ‘On-logiquiz’ wilt deelnemen, alvast een makkelijke Q&A:
Waarom confereerde men juist in Kopenhagen over de opwarming van de aarde? Omdat het daar vriest.
Heb je liever een moeilijke vraag? Oké: Wie stonden er in Hoek van Holland het eerst weer blauw op straat?
A. De Agenten. B. De Hooligans.

Ik stel voor ons tegendraads te wapenen. Ook tegen de komende verkiezingsverlokkingen.
Dus stuur je Q&A’s in via het reactieformulier hieronder. Moeilijk is het niet, sla de krant er maar op na.
De meest onverwachte antwoorden op terechte vragen komen in een speciale kerstcolumn, waarop je kunt stemmen. En de beste verdient een onwaarschijnlijk mooie prijs.

Terug naar de kerstsymboliek. De Haagse Hogeschool, toch een kennisinstituut, heeft daar geen kaas van gegeten. De kerstboom stamt namelijk van de Germanen, die een oude eik verlichtten om midwinter te vieren. Niks christelijks aan. Integendeel, zij streden tegen Rome. Wisten zij veel dat de latere kerk hun feestje tot het hare zou maken? Om pieken met een driehoeksboom, waaraan zowel Vader, Zoon als Heilige Geest konden worden opgehangen? Over eerbied voor de goden gesproken…

Blijft het kerststalletje, wel een christelijk symbool. Maar qua dieren ook voor moslims geen probleem, want geen varken te bekennen. ‘En dan nog,’ hoorde ik onlangs bij McDonald’s het blozende excuus van een naar zijn profeet genoemde Mohammed: ‘ham is my middle name‘. En ‘dick’ van onze Paus, schaterde een kennelijk katholieke voorbijganger, op zoek naar de condoomautomaat.

‘Met goede wil en een beetje creativiteit kunnen oude en nieuwe Nederlanders elkaar best vinden,’ concludeerde ik. Mohammed reageerde met een knipoog: ‘Met Kerst slacht ik de schaapjes voor een extra Suikerfeest. Halalujah!’

Patricia van zestig, het vleesgebleven voorbeeld van wat ouderen te bieden hebben, gaat flexibel over haar starre leeftijdsgenoot heen. Zij ligt tenminste twee punten voor op ’s lands zuurpruim. Zij hoeft niet te fietsen om haar jeugdigheid te bewijzen. En zij is niet te duur, gezien de gage waar zij ‘wel vrolijk van werd’. Alleen jammer dat zij van Theo Maassen geen erectie krijgt. Hoewel, wie wel?

Ouderen moeten langer werken. Voor minder. Daar komt ‘De Leer van Donner’ op neer. Want de leeggeroofde schatkist moet worden gespekt. Niet door bonusgenieters die oprecht aan de weg timmerden, wat je in figuurlijke zin als een ‘zwaar beroep’ kunt beschouwen. Maar door grijpgrage kutbankomaniakken, die haar klanten (st)ripten en daarvoor wouterlijk werden gecompenseerd.

De miljarden aan woekerwinsten zijn even slim aan het oog onttrokken als de rimpels van La Paay. Als we tenminste Robert Schoemacher mogen geloven. De miljarden aan staatssteun zijn bijna niet meer te tellen. De onterechte declaraties van overheidsdienaren zijn nog maar half ontdekt. De sponsoring van voetbalgeweld door onze nutsbedrijven kan 100% minder. Voor het modieuze milieu wordt meer geheven dan het oplevert. En zonder de gotspe van een kotsbaar (nee, geen spelfout!) toeslagencircus, kan de zorg stukken goedkoper. Om maar wat te noemen van waarmee je iedereen al met 60 van Drees kunt laten trekken.

Dan heb ik het nog niet over een kabinet dat zich laat betalen om slechts vooruit te schuiven. Erger nog: het vooruitschuiven uitbesteden. Aan tal van betaalde commissies. En aan maar liefst twintig kluppies ambtenaren, die – kennelijk niets anders te doen – hun overbodigheid als eerste bezuiniging kunnen noteren. De parlementaire coalitie knikt moeiteloos ja. De oppositie nee, althans zolang zij niet aan de macht is. Alles schatkistbetaald. En daarenboven. Kost lenen geen geld?

Kortom: Wat doen we met de betaald besluitelozen, die alles bij het oude laten?
Wat doen we met de Opa’s en Oma’s in Den Haag? That’s the Question.

Ik stel voor dat we de Kamerzaal voorlopig verhuren aan Joop van den Ende.
Voor een betere show. Eerst met Patricia, dé Mary Poppins van deze Kerst. Na Nieuwjaar met de musical: ‘Het Staartje van de Zalm’. En vervolgens met een eerbetoon aan Wim Sonneveld: ‘Ik ben belazerd, ik ben bedonnerd.’ Tango!

Vijftig procent kans (dus) dat jouw stem in de Kamer niet wordt gehoord. Dat is gemiddeld, zul je zeggen. En dat klopt. Wil je precies weten hoe ‘Den Haag’ naar jou luistert? Stem dan op de 27 besluiten die de stemmentracker je voorlegt. En je weet wat je stem doet en kost. Gratis! Inclusief een ranking van politieke partijen naar jouw voorkeur. Zodat je weet waar je wel en ‘ech nie’ op moet stemmen, ruim vóór de volgende Kamerverkiezingscampagnes.

‘Ruim vóór’ die tijd? Wel als het aan de coalitie ligt. Die zal de regering steunen totdat ze erbij neervalt. Omdat dat ‘zo hoort’, fractiekadaverdiscipline incluis. In weerwil van de volkssteun aan de ‘Bende van Balkenende’, die afgelopen weekend terugliep naar 40 van de 150 zetels. Dat is aanzienlijk minder dan een halve dekking. Een bank zou erdoor omvallen. Onze ontluisterende democratie is kennelijk een systeem dat met stille staatssteun in stand wordt gehouden.

En dan heb ik het nog niet over de magere rapportcijfers, waarvoor je op school flink op je donder krijgt. Als je al niet wordt teruggezet. In het voorbeeldige Den Haag ligt dan anders. Misschien moeten we ook daar maar eens ‘tien-minuten-gesprekjes’ invoeren. Op tv. Wint het qua kijkcijfers vast van ‘Boek zoekt Yvon’ en ‘Ushi-Dushi-Wendy’, zodat de publieke omroep zichzelf kan bedruipen. Scheelt de schatkist maanden aan AOW, zodat die nog vóór 65 kan ingaan.

‘Ruim vóór’ die tijd geïnformeerd? Niet als het aan de oppositie ligt. Die wil per definitie zo snel mogelijk nieuwe verkiezingen, maar wint van dag tot dag aan bevestiging van haar verlangen. Winnen zullen ze voorlopig niet. De radicale strijd van Alexander, Femke en Agnes tegen Blonde Geert, gesteund door Eberhard, levert hem juist de meeste stemmen op. Hoe blond kun je zijn? Op die vraag rijst een ander antwoord.

Zo verandert er meer in het taalgebruik. Regeren is niet langer vooruitzien, maar vooruitschuiven. Zoals de Noord-Zuidlijn onder Amsterdam, alle gekraak ten spijt. Besluiten worden uitbesteed aan onafhankelijk (geduide) commissies en twintig kluppies staatsbroodvretende ambtenaren, die zichzelf vast niet zullen wegbezuinigen. En de uitvoering wordt naar de toekomst gesjofeld. Naar nieuwe regeringen, die alles weer terug kunnen schuiven. Want zeg nou zelf… ‘manmoedige’ besluiten als de kilometerheffing in 2013 en de AOW in 2020, daar gaan minstens zoveel kabinetten overheen als een bankdirecteur over zijn maîtresse.

Onzin, die vergelijking? Oké, we zullen zien in welk ander gat de staatsgesponsorde miljardenbonussen uiteindelijk zijn verdwenen. Maar wég zijn ze. Daar helpt geen flitsende flitser aan.

Terug naar de stemmentracker. Opvallend is (bij de huidige stand van de peiling) dat de PVV bij 21 van de 27 besluiten stemde zoals het volk gestemd zou hebben. Tegen 14 van de 27 goed van het voltallige parlement. Dat geeft te denken. Hoe dan ook.

*

Stemmentracker is een initiatief van IPP, het Instituut voor Publiek en Politiek, dat mensen betrekt bij politiek en samenleving. Zonder winstoogmerk, maar voor de helft gefinancierd door het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties (BZK). Maurice de Hond besteedde er op zijn weblog ook een topic aan.

Na Jan Peters weekendpreek voor eigen parochie, over het huidige politieke klimaat ‘waarin hele bevolkingsgroepen compleet worden weggezet’, mocht Femke daarover aanschuiven bij ‘Rondom Elf’. Daags na de dag dat Alexander Pechtold en Geert Wilders elkaar weer eens de straat uitvochten.
Hot stuff! Hoewel, het Haagse jijbakken zijn we inmiddels jammerlijk gewend.

Femke stelde weer eens de terechte, maar inmiddels oratorische vraag: ‘Waar is de premier in het publieke debat?’ Bladiebla. Maar in haar betoog viel mij iets anders bijzonder op. Zij kwalificeerde Geerts ‘kopvoddentax ‘als extreem discriminerend voor vrouwen’.

Toen moest ik ineens denken aan de e-mail die ik Femke een halfjaar geleden stuurde. Over de term ‘aanrechtsubsidie’, waarmee zij alle moeders (en huisvaders) discrimineerde die ervoor kiezen voor hun kinderen te zorgen. Extreem discrimineerde. Met voorbijgaan aan de gevolgen van een doorgeslagen vrouwenemancipatie, waardoor een vrijwillige keuze om te gaan werken tot een plicht is verworden.

Een dure plicht. Letterlijk! Want zonder dubbel gezinsinkomen is een beetje koophuis onbetaalbaar geworden. Nog afgezien van de hoge kosten om kinderen te laten opvangen.

Femke reageerde niet op mijn e-mail. Wel haar meisje van de ‘Publieksdienst’, waarbij ik Groene meisjes achter Rode ramen zie, maar dat terzijde.
Haar excuus: ‘De term ‘aanrechtsubsidie’ zegt niets over de ontvangers van deze heffingskorting, maar is bedoeld om de achterliggende maatschappelijke discussie te stimuleren.’ Net als Geert met de term ‘kopvoddentax’ wilde bereiken.

‘Wat je zegt ben je zelf… Kent u die uitdrukking?’

Waar gaat die GroenLinks bedoelde maatschappelijke discussie over? Over het schrappen van een sigaar uit eigen doos. Simpel gezegd: over een algemene belastingkorting, die in 2001 is gehalveerd en aan de gezinsverzorgende partner alleen nog wordt uitgekeerd als zijn lief die aan belasting ophoest. Een ordinaire staatskasbezuiniging, die – als het aan Femke ligt – wordt verdubbeld. Onder het bedrieglijke én discriminerende mom van ‘aanrechtsubsidie’.

Afschaffing is een forse greep in het gezinsbudget. Waardoor gezinsverzorgende ouders verplicht fulltime moeten werken. Waardoor méér kinderen hun heil zoeken op straat. Met minder blauw, want daar wordt nu al op bezuinigd. Alle kabineteske ‘Jeugd en Gezin’-plannen ten spijt.

‘Klits klats klandere. Beschimp niet jezelf via anderen… Kent u die uitdrukking?’

Met video…

Zijn kwalifiicaties van Geert Wilders, maandag in DWDD –
‘hij is staatsgevaarlijk, extreem rechts en haatzaaiend’ – zijn van een haatzaaiend kaliber dat het niet haalt bij alle uitspraken van Geert zelf.

Hetzelfde geldt in zekere mate voor de andere fervente Wilders-belagers (met name Femke Halsema, Eberhard van der Laan en Agnes Kant).

Het is uiterst kwalijk, zo niet verschrikkelijk dom, om niet het beste uit Geert te halen. Ik bedoel: met voorbijgaan aan zijn kretologie, te leren dat je als volksvertegenwoordiger moet luisteren naar het volk dat je vertegenwoordigt.

Afijn, Ab Melkert kwam na de discussie met Pim Fortuyn toch nog leuk betaald in New York terecht. Dus zal het met de parlementaire haatzaaiers wel loslopen. Maar ik ben benieuwd naar hun invloed op de peilingen. En op de eerstvolgende verkiezingen.

Geert spint er garen bij. Hoe meer hij door kakelende politici wordt gehaat, des te steviger helpen zij hem in het zadel. En des te minder zal Geert de behoefte voelen om met een partijprogramma voor de draad te komen. Zodat we over enige tijd een premier hebben, waarvan we niet weten waar we met hem aan toe zijn.

Bedankt Alexander, Femke, Eberhard en Agnes! Niet dus.

Breekt vanmiddag het uur van de waarheid aan? Ik denk van niet. Zelfs niet als Dirk vóór de lunch een Amerikaanse partner vindt die zijn bankimperium wil overnemen. Integendeel! Want dan blijft het systeem van liegen en bedriegen in stand.

Op één voordeel na: de verdere ontmaskering van malafide praktijken. En niet alleen van de DSB.
Geen enkele financiële instelling die zich stiekem van dezelfde praktijken bediende (en bedient), kan zich immers onttrekken aan de aanbeveling van financiële ombudsman Jan Willem Wabeke, waarvan de credits toekomen aan Tros-Radar en DSB.

Een halve aanbeveling, want wederom meer bank- dan mensvriendelijk. Maar goed voor een plastiek van Antoinette Herzenberg en Dirk Scheringa, al dan niet in innige omarming. In Tialf, het gladste ijsstadion van Nederland. Bij elk schaatskampioenschap in beeld, dus effectiever dan ‘Roken is Dodelijk’ op een pakje sigaretten. ‘Geld lenen kost geld. Sparen nog meer!’ In memoriam.

Ook een halve aanbeveling: die van Pieter Lakeman. Met iets meer vooruitziende blik had hij beter zijn vuist op tafel geslagen met: ‘Haal al uw geld bij alle banken weg!’ Het is immers een kwestie van tijd voor het bonusgekrakeel in het niet valt bij de schadeclaims die alle financiële instellingen zullen treffen. ‘Resultaten uit het verleden, bieden geen garantie voor de toekomst’ geldt dan voor bankbobo’s die er (letterlijk) een potje van maakten.

Het is een circus van verhalen dat momenteel de ronde doet. Vóór en tegen DSB, die als kop van jut dient. Niet dat Dirk het goed deed, met overcrediteringen en schuldverhogende koopsompolissen (lees: provisies) onder het motto ‘Goed voor uw Geld’. Zeker niet.

Maar deden anderen het beter? Welnee! Alleen slimmer. Met staatssteun, gehalveerde spaarrentes bij gelijkblijvende hypotheektarieven, en toenemende kosten van je salarisbewaarplaats. Tel uit je winst! In bonussen waarvoor een normaal mens meer dan levenslang moet werken. Die voortwoekerende VOC-mentaliteit heeft Jan Peter vast gemist.

Breekt vanmiddag het uur van de waarheid aan? Ik denk van niet. Sterker: sinds gisteren ben ik daarvan overtuigd. De waarheidsvindende onderzoeken die onze Minister van Financiën aankondigde worden immers uitgevoerd door de medeaansprakelijke toezichthouders: Nout’s DNB en Hans’ AFM.
‘Bij onafhankelijke inmenging gaan hun boeken dicht,’ hield Wouter democratische controle af.

Slagers die hun eigen vlees keuren. Dat hebben we wettelijk lekker geregeld.
Wablief? Of je worst lust!

Het was nog even de vraag of Barak tijd had voor een persoonlijk gesprek. Althans met foto voor de Bühne. Om zich daarvan te verzekeren had hij een muzikaal charmeoffensief in gedachten: een Hollandse meezinger, die de Amerikaanse president vast en zeker zou verstaan.

Hij wilde dat groots en meeslepend aanpakken, maar André Rieu was geen optie. Die had de States al platgewalst. Bovendien: het invliegen van solisten, koor, orkest en decors voor slechts één liedje zou de Haagse declaratiediscussie aanwakkeren. En daar was nog geen uitstelcommissie voor. Of tegen.

Maxime zag die teleurstelling met lede ogen aan. Dus had hij, voor een paar meter bier, een Limburgse dweilband het regeringstoestel ingesmokkeld. Die hield zich stil tot, ver na middernacht, de Hollandse delegatie de Amerikaanse kroeg verliet, waar zij zich VOC-moed had ingedronken. Maar toen zette zij in, met vliegende vaandels en slaande trom: ‘En we gaan nog niet naar huis! Nog lange niet, nog lange niet…’

Maxime zong de Afghaans bedoelde schlager meteen uit volle borst mee. Jan Peter een tel later, tegelijk met zijn trouwhartige ambtenaren. En Amerikaanse omstanders op de inderhaast gefolderde vertaling: ‘Well don’t dare to go home! Forever not, forever not…’

Het ontaardde in een ordeverstorende manifestatie, die in Nederland tot een voetgangersblaastest zou leiden. Maar Guusje was er niet bij. En Wouter bleef er verre van. Voorlopig dan.

Het succes bleef niet uit. Barak kon er niet omheen Jan Peter als goede vriend voor de camera te begroeten. Michelle deed er met getuite lipjes nog een schepje bovenop, ervan verzekerd dat haar avances stoïcijnsveilig beantwoord zouden worden. Alles voor de kijkcijfers. En voor Afghanistan. Niet voor een one night stay. Zij moest er immers niet aan denken aan het ontbijt de hielenlikkende soundbytes te horen die in het Witte Huis al waren grijsgedraaid.

Maxime gaf intussen luchtsteun aan Barak: ‘Wij kunnen toch niet alles op een ander afschuiven!?’ Als inleiding van een nieuwe Hollandse bevalling in Afghanistan, nog vóór volledige ontsluiting.
‘Dat weet André thuis vast wel uit te leggen’, stelde hij JéPé desgevraagd gerust. ‘En anders Eimert wel.
Wij Christenen kunnen op elkaar vertrouwen! Verdomd als het niet waar is!’

* * *

Terwijl JP in optima forma terugvloog naar Nederland, bezongen Brusselse christenvrienden hem als toekomstig Europese president. In Kamp Holland was men de eenentwintigste dode nog niet te boven, terwijl er opnieuw miljoenen aan militair materieel verzandden. In Hilversum werd intussen de laatste hand gelegd aan de Zembla-documentaire over de ontbrekende C2000-miljoenen om de communicatie bij calamiteiten in eigen land behoorlijk te regelen.

Amerikaanse bankiers verkopen sinds kort een tophypotheek op ambities.
‘Balk-o-Bama’ gaat als hete broodjes over de toonbank. Sambal bij?